یک فریاد بیصدا

و خود بلای خویشم،از خود کجا گریزم؟

مرا ببخش اگر گاهی حجم دردهایم،مرا از توجه به دردهایت باز میدارد.

صدام بزن"بنگ‌چان"چون همیشه حواسم به بقیه بود جز خودم.

دچارِ خستگیِ مداوم شده‌ام،انگار سال‌هاست بی‌وقفه دویده‌ام و حالا،حتی ایستادن هم برایم ناتوان‌کننده‌ترین کارِ دنیاست.

«نگاهش دیگر مثل قبل نبود،سرد شده بود، مثل اقیانوسی که در شبِ تاریک،هیچ نوری را به درون خود راه نمیدهد.او ماجرا را تعریف نکرد،هیچ کلمه‌ای برای روایتِ آن ویرانیِ درونی بر زبان نیاورد؛اما یهو موهایش را آبی کرد.انگار میخواست رنگِ غمِ عمیقش را روی تارهای مویش نشان دهد، طوری که حتی اگر سکوت کند،تمامِ جهان بفهمند که او در میانِ موج‌هایِ بی‌صدا،غرق شده است.»

موهای آبی‌ام را دوست دارم،شبیه غمی هستند که یاد گرفته زیبا به نظر برسد.

هرروز بیشتر از قبل به این نتیجه میرسم که به درد این دنیا نمیخورم.

ایران و مردم‌هایش عذابم میدهد.

کشورم تمام سالهای جوانی مرا دزدیده بود و دیگر هیچ کشوری نمی‌توانست آن را به من پس بدهد.

5/5/5 5:05.

5/5/5 5:5.

زندگی پر از چیزهاییه که فکر نمیکردی اینطور پیش برن.

بزرگسالی اینطوریه که خسته‌ای ولی وقت نداری خسته باشی.

نمیدونم مثلا تکست بده بگو چطوری زنده موندی توی این شرایط؟:)

‏ببخشید که نمیتونم توضیح بدم چرا اینقدر غمگینم،آخه حرف زدن راجبش غمگین‌ترم میکنه.

من؟ شنونده‌ای که هیچکس به حرفاش گوش نکرد.

من؟ شنونده‌ای که هیچکس به حرفاش گوش نکرد.

بله!منو نکشت قوی‌تر هم نکرد صرفاً فرسوده و دلسردم کرد.

اخلاق سمی من؟‌ من از کسی کمک‌ نمیخوام‌، ناپدید میشم و وقتی حالم بهتر شد برمیگردم

«من نگفتم دلتنگم،تو چرا نفهمیدی؟»