M.A.X Daily

دیشب زیاد گریه نکرده بودم... فقط چند ثانیه بود. ولی انگار همون چند ثانیه مشت شو کوبید.

دیشب داشتم به این فکر می کردم که... من چقدر برای آدمای مختلفی حرف زدم.

برام خنده داره که ورژن ۵ ساله ی من چقدر شبیه الانم بوده.‌.

یه چیزایی از بچگیم فهمیدم... که کرک و پرم پراکنده شده-

نمی دونم چرا از روزی که پای بست اینجا لرزید؛ هر کی لفت میده یه نفس راحتی می کشم

بعضی وقتا باورم نمیشه یه روز واقعا یه روزه. از حجم اتفاقات متفاوت...

امروز سر کلاس صبح مون دعوا شد

این یه شوخی بود اسمش پیشرفته.

خفه شو مثبت پندار رو مخ!

دیروز حالم خیییییییلی بد بود امروز کمتر حالم خیییییلی بده به این میگن:

مهم نیست کفشات چقدر صدا میدن مهم نیست به نظر بیاد ضعیف راه میری خیلی چیزا مهمن و می دونی مهمن؛ اما تو جزوش نیستی

حتی عجله نداری... حتی فکر نمی کنی فردا کارات چین... حتی نمی دونی کی ای...

حس موقعی که تو خیابون تاریک قدم می زنی، چشمات مدام خیس می شن و می سوزن نمی فهمی کجا میری و انگار رها شدی انگار دنیا مال توست و تو مال دنیا نیستی‌

خودتو تو دو جمله توصیف کن:

با خیال راحت له باش‌... هیچ اشکالی هم نداره؛ حق مسلم ته آخر روز آسفالت شده باشی‌ فردا یه روز جدید میاد که ممکنه از کله سحر اونم داغون باشی، بازم به خودت حق بده... تو اینی و هیچ ایرادی هم نداره که اینی.

بله... هنوز زنده ای، نسبتا سرپا هستی، نسبتا پابرجایی و ... دلیل نمیشه له نباشی که‌.

من نمیگم فاجعه رخ داده زندگیو متوقف کن... نه. من فقط میگم عزیزم تو الان حالت خوب نیست... بذار واقعا خوب نباشه خب.

جلو بقیه حفظ ظاهر می کنی، پرستیژ و شخصیت نگه می داری، پروفشنالی و فلانی- جلو خودت که دیگه رودربایستی نداری.‌‌.. بغل کن خودتو گریه کن بابا... از درد له شدی؛ چرا ادا خوبا رو درمیاری جلو خودت؟

داری دیگه...صاف شدی. روراست باش با خودت...