moon shadow🌙

حس می‌کنم اون کارد توی قلب من رفته.

آدم باید چندتا از دست دادن ببینه تا بتونه با فلسفه‌ی مرگ کنار بیاد؟ من دیگه نمی‌تونم.

این بار که زنده بشم سر پا بشم و دوباره برگردم به زندگی فقط یه چیز قراره جلوم ببره، خشم.

نگران آمدن خزان باشم؟مگر در باغ ما گُلی مانده؟ لاله های وطنم را سرمای زمستان زد.

جمهوری‌اسلامی یک بار دیگه باعث شد من همه چیز رو مجبور شم stop کنم.

یه چنل زدم مخصوص موزیک های باشگاه و تمرین دوس داشتین جوین شین🫶🏼

خوشحالم.

شما باید خیلی بی‌شرف ، حروم‌زاده ، آشغال و بی همه چیز باشی که همچنان بعد از دیدن کشتار دی ماه و سرکوب هم‌وطنت بگی مشکلی با رژیم ندارم بمیرین تموم شین متنفرم ازتون

من با عرض پوزش از تمومی انسان های شریف و وطن پرست که اینجا هستن ، اما ریدم توی مغز اون حروم‌زاده‌ای که هنوز میگه بی طرفم و مشکلی با رژیم ندارم

یه روزهایی می‌رسه که شما از تاب‌آوری‌ و توانایی سرپا موندن‌ات تو شرایط فوق سخت وحشت زده می‌شی. همه‌اش با خودم می‌گم مگه می‌شه؟ و می‌بینم بله‌. می‌شه عزیزم. می‌شه.

اصالت و شکوه بار دیگر به وطن بازمیگردد👑🦁

منم همینطور آقای قمیشی ، منم اون ناخداییم که روی عرشه‌ی کشتی خودش می‌مونه تا غرق شه.

نمی‌دونم این بار چندمه که از دی‌ماه براتون گریه می‌کنم. چندمین باره که ویدیوی سپهر بابارو می‌بینم و پا‌به‌پاش دنبال پسر نداشته‌ام می‌گردم؛ پسری که هیچ‌وقت از من به دنیا نیومد، اما من هر بار نبودنش رو با تمام وجودم حس می‌کنم. چندمین باره که مهدی قدیمی رو می‌بینم و برای میلویی اشک می‌ریزم که دیگه باباش کنارش نیست. برای گربه‌ای که باید نوازش پدرش رو می‌شناخت، نه جای خالی‌ش رو. نمی‌دونم چند بار به جای گلوله‌ها روی پیشونی، قلب، گردن و تنتون خیره شدم. هر بار همون قسمت از بدنم تیر کشید و سوخت؛ انگار گلوله‌ها فقط به شما نخورده بودن. انگار بخشی از من همون‌جا، همون روز، جا موند در دی ماه. من هر روز دوباره شما رو می‌بینم. هر روز دوباره می‌خونم، می‌بینم، می‌سوزم. دوباره دست می‌کشم روی زخمی که هنوز بسته نشده و خودم، آگاهانه، روش نمک می‌پاشم. چون نمی‌خوام فراموش کنم. نمی‌خوام این خشم آروم بگیره. نمی‌خوام این اندوه عادی بشه. نمی‌خوام زمان کاری کنه که نبودنتون برای کسی فقط یک «خاطره» باشه. این زخم باید تازه بمونه. این اسم‌ها باید زنده بمونن. و این خشم باید یادم بندازه که چه چیزی از ما گرفتن. بعضی زخم‌ها قرار نیست خوب بشن؛ و قرارِ ما اینه که هیچوقت فراموشتون نکنیم.🖤

می‌دونستم خیلی خیلی خیلی سخته. ولی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی سخت شد.