همسفر

‏آدم اولش حوصله‌ی همه رو داره، بعدش فقط حوصله‌ی آشناهاشو داره، بعد فقط حوصله‌ی دوستاشو، بعدتر دوستای صمیمیش، بعدتر حوصله‌ی اونارو هم نداره، آخرش که میرسه، دیگه حوصله‌ی خودشم نداره.

بوسه هایت را لای ابرها پیچیده ام وقتی آسمان گریه کند بوسه باران خواهم شد...

اگر خداوند در مورد اندوه من از تو سوال کرد چه؟

تا نشوی مست خدا، غم نشود از تو جدا.

به تمام جهان گفته‌ام که چگونه عاشقت شده‌ام. اکنون نوبت توست که به تمام جهان بگویی چگونه مرا کشته‌ای.

من دیگه ذوقی ندارم که بخوای کورش کنی، هر طوری دلت میخواد رفتار کن.