مُبهَم

آجی اخه سمت ما مشاورا شیشه این چه کنیم

حالتون خوبه؟ این چنل منه، @RebelNova اونجا حرف می‌زنیم.

سعی می‌کنم فکر نکنم، یا اقلاً کمتر فکر کنم تا بتوانم زنده بمانم، تا به سرم نزند و پاک خودم را نبازم. نشسته‌ایم و تماشا می‌کنیم. می‌ترسم که آخر کار، چیزی به اسم ایران فقط در تاریخ بماند و نه در جغرافیا. روزها در راه، شاهرخ مسکوب

ای در رگانم خون، وطن ای پرچمت ما را کفن...

شب به گلستان تنها منتظرت بودم باده ناکامی در هجر تو پیمودم منتظرت بودم، منتظرت بودم آن شب جان فرسا من، بی تو نیاسودم وه که شدم پیر از غم، آن شب و فرسودم منتظرت بودم، منتظرت بودم بودم همه شب، دیده به ره، تا به سحر گاه ناگه چو پری، خنده زنان، آمدی از راه غم ها به سر آمد، زنگ غم دوران، از دل بزدودم منتظرت بودم، منتظرت بودم.

به چه شوقی به چه ذوقی دگر این ره بسپارم چه امیدی به سپیدی که به رنگ شب تارم

تو خراب من آلوده مشو غم این پیکر فرسوده مخور قصه ام بشنو و از یاد ببر بهر من غصه بیهوده نخور

به من دل ببند ما هنوز عمق سبزِ بهاران را نزیسته‌ایم ما هنور به اوجِ شعر به لحظهٔ نفس‌گیرِ رسیدن نرسیده‌ایم دوستم داشته باش سر بر شانهٔ حوصله که بگذارم تو را کنار هر واژه به صراحت، می‌سرایم.

ای که تو دادی جانم، گو به من تا کِی بمانم؟

چون سایه های بی‌امان بازیچه دست زمان در این دنیا ماندم چنان افسرده و حیران سرگشته و نالان چون آدمک زنجیر بر دست و پایم از پنجه تقدیر من کِی رهایم؟