‌‌‌‌‌‌𝘾𝘼𝙁𝙀 𝙎𝙄𝙉𝙊𝙉⬛️

ای بی تو دل تنگم بازیچه توفانها چشمان تب آلودم باریکه بارانها مجنون بیابانها افسانه مهجوری است لیلای من اینک من… مجنون خیابانها آویخته دردم ، آمیخته مردم تا گم شوم از خود گم ، در جمع پریشانها آرام نمی یارد ، گویی غم من دارد آن باد که می زارد در تنگه دالانها با این تپش جاری ،تمثیل من است آری این بارش رگباری ، برشیشه دکانها با زمزمه ای غم بار ، تکرار من است انگار تنهایی فواره ، در خالی میدانها در بستر مسدودم با شعر غم آلودم آشقته ترین رودم در جاری انسانها دریاب مرا ای دوست ای دست رهاننده تا تخته برم بیرون از ورطه توفانها -حسین منزوی

وقتی دل سودایی، می‌رفت به بُستان‌ها بی‌خویشتنم کردی، بوی گُل و ریحان‌ها گَه نعره زدی بلبل! گَه جامه دریدی گل! با یاد تو افتادم، از یاد برفت آن‌ها ای مِهر تو در دل‌ها، وی مُهر تو بر لب‌ها وی شور تو در سَرها، وی سِرّ تو در جان‌ها تا عهدِ تو دربستم، عهدِ همه بشکستم بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمان‌ها تا خارِ غمِ عشقت، آویخته در دامن کوته‌نظری باشد، رفتن به گلستان‌ها آن را که چنین دردی، از پای دراندازد باید که فروشوید، دست از همه درمان‌ها گر در طلبت رنجی، ما را برسد، شاید چون عشقِ حرم باشد، سهل است بیابان‌ها هر تیر که در کیش است، گر بر دلِ ریش آید ما نیز یکی باشیم، از جملهٔ قربان‌ها هر کاو نظری دارد، با یار کمان‌ابرو باید که سپر باشد، پیش همه پیکان‌ها گویند: «مگو سعدی! چندین سخن از عشقش» می‌گویم و بعد از من، گویند به دوران‌ها -سعدی

یکماهه هوا بوی خون میده یکماهه آب مزه خون میده یکماهه غذا مزه خون میده یکماهه خاک بوی خون میده یکماهه زندگی بوی خون میده

هوای زیستن یا رب! چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید...

هوای زیستن یا رب! چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید... چنین سنگین چرا باید...

یکدم نگاه کن که چه بر باد میدهی چندین هزار امید بنی آدم است این -سایه

"تنها سعادت بشر در این است که اصلا متولد نشود." -شوپنهاور

با زمزمه‌ای غم‌بار تکرارِ من است انگار تنهاییِ فواره در خالیِ میدان‌ها -حسین منزوی