𝘿𝙖𝙞𝙡𝙮-𝙀𝙨𝙣

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می‌نشینی رو به رویم خستگی در می‌کنی چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟ باز می‌خندم که خیلی! گر چه می‌دانی که نیست شعر می‌خوانم برایت واژه‌ها گل می‌کنند یاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیست چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی دست‌هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو پشت پایت اشک می‌ریزم در ایوانی که نیست می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست

- از بیتا امیری

1:35

خاطرش نیست ولی خوب به خاطر دارم که در آغوش خودم قول نرفتن میداد..

تازه زدم بیرون و دوساعت دیگه این موقع خونه ام با زبون روزه.

بابتِ روز به روزِ باقی مونده از سربازیم به خودم فحش میدم که اومدم. با اینکه پنج ماه بیشتر نمونده ولی دیگه نمیکشم.

-

فور‌کنین ؛ بگم با دیدن چنل تون یاد کدوم مکان میافتم .

دوباره زنده کن این خسته‌ی خزان زده را/حلول کن، به تنم جان ببخش و جانان باش>>

منتظر ماندم اذان گوید ببوسم از لبت؛ قندِ خون را با لبانت برطرف باید کنم! - احسان دهقانی

امروزو مرخصی ام مثل بنز می‌خوام بخوابم

روزه دارا اول اینکه قبول باشه؛ بعد هم واسه همه دعا کنید🤍

-

حس نوميدى از اين‌جا نشات می‌گیرد که آدم‌ نمی‌داند چرا می‌جنگد، و حتی نمی‌داند اصلا باید بجنگد یا نه. - آلبر کامو

«مدّت‌هاست که توی جمجمه‌ام پر از خالی است. فکرها را خواسته و ناخواسته پس می‌زنم. چون همه دل‌مشغولی و دلواپسی است، همه پست و حقیر و از روی درماندگی است که دم صبح، بیشتر آخرهای شب به سراغم می‌آیند.» - روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.

آدمی‌زاد کسی را می‌خواهد که در کنارَش بودنْ، به رنجِ این دنیا، بیارزد.