تنور دل

به رسم ادب سلااام تنور دلی های مهربون صبحتون شااااد😎👌❤️

خیلی از شب و روزایی که همه خواب بودن من اینجا بیدار بودم و به تو فکر می کردم

هرگز زنی را برای سکوتش محکوم نکن هر زن در خود شعری دارد که تورا با آن می خواند

دیگه هیچ مزه ای ، مزه نمیده.. !!! موافقید؟😎😐

😢😎👌

عجیب است نبودنت را از سڪوت صدایت فهمیدم .... از آن لحظہ اے ڪہ دیگر صداے تو نبود تا بفهمم ڪہ چقدر خالے ماندہ ام ..... آدم ها را مے شود فراموش ڪرد ... اما صدایے ڪہ آرامت مے ڪرد( نہ ....) دیدار بہ آخرت ماند،... ومن ماندم با جادہ هایے ڪہ هرگز بہ تو نمے رسند رفتنت سڪوتے ست ڪہ در استخوانهایم خانہ ڪردہ است.... غم نداشتنت هر روز در من تڪرار میشود... جهان هنوز مے چرخد ،.. اما من در همان لحظہ ماندہ ام... همان لحظہ ڪہ فهمیدم دیگر هیچ وقت رسیدنے در ڪار نیست..... و من در سڪوت هاے خودم چیزے را تحمل مے ڪنم.. ڪہ سنگین تر از هر بارے ست ... شاید در جهان دیگر هنوز میشود رسیدنت را باورڪرد.... جایے ڪہ ساعتها عقب نماندہ باشند.. و حرفها هنوز نصفہ و نیمہ نباشند... اینجا همہ چیز دیر شدہ است. حتے فهمیدن اینڪہ ، چہ اندازہ نبودنت مثل زخم میسوزاند تمام وجودم را.... شاید آنجا بتوانم ببینمت ... اما ، اینجا فقط مے توانم فڪر ڪنم ڪہ چجوری،، میشہ با سایہ ے ڪسے زندگے ڪرد ڪہ خودش نیست .... نبودنت من را. دیوانہ اے ڪردہ است ڪہ هر شب  با قرص هم آرام نمیگیرد.. ڪاش ڪسے پیدا میشد .. ڪہ بفهمد من نہ قوے ام نہ بے احساس ‌‌... فقط جایے براے فرو ریختن ندارم.... ڪاش یڪ بار دیگر .... بے خبر، درست مثل روزهایے ڪہ هنوز فاصلہ معنے نداشت.... بر گردی..... ڪاش صداے قدم هایت بیاید و من با ذوق.. بدون شڪ.... بدون ترس ... فقط برگردم و نگاهت ڪنم... دلم براے همان لحظہ هایے تنگ شدہ است ڪہ تنها دیدنت آرامم میڪرد.... حال هر ثانیہ از نبودنت طعم غریبے مے دهد... تلخ است ڪہ هنوز همہ چیز را بہ امیدِ بازگشتنت نگہ داشتہ ام .... در حالے ڪہ خودم هم میدانم شاید هیچ وقت نیایی.... همہ چیز مے گذرد زمان با بے رحمے جلو مے رود ... و زخمها را،روے پوست مے پوشاند.... اما حال در نبودنت یاد گرفتم، لبخند بزنم .. ادامہ بدهم .. ونفس بڪشم.... اما بعضے اتفاقها مثل یڪ گرہ ڪور تهِ جان مے مانند.. تلخ ... سنگین... وآنقدر عمیق ڪہ حتے سالها بعد هم شاید با یڪ خاطرہ .... یڪ نام .... یڪ حرف... و یڪ لحظہ سادہ دوبارہ درد بگیرد...... #مرآت_ڪورد

Cafe Time...