⁦♡|مَن‌ اُو|♡

جوری که خیام برای زندگی نه آغازی میبینه و نه پایانی و چقدر قشنگ توصیف میکنه وجود و هستی رو :>>>

ما هیچ‌گاه هیچ‌کس را از دست نمی‌دهیم بلکه فقط رابطه‌هایمان تغییر شکل می‌دهند. ممکن است جسم کسی در کنار ما نباشد اما همواره در درون‌مان حضور خواهد داشت. هر رویدادی در زندگی من، هر شبی که به بی‌خوابی گذشت و تمام اشک‌هایی که ریختم؛ مرا در مسیر سفر روحم به پیش برده است...

#دبی_فورد

_ خواستم برایتان بنویسم از روزهایی که پیک امید به خانه ما نیز برخواهد گشت..

یه جایی هاروکی موراکامی تفسیر قشنگی از راه رفته و از وسط راه برگشتن داره، میگه: احساسم شبیه کسی بود که وسطِ گشتن پیِ چیزی، فهمیده یادش رفته دنبال چی بوده.

چقدر خوشحال میشم وقتی‌یکی و‌میزارم کنار و زمان بهم ثابت میکنه که بهترین کار رو کردم!

کلا اینطوریم که تو اوج صمیمیت باز هم به آدم‌ها شک دارم، همیشه حس میکنم آدم‌ها کاملا اون چیزی که بیان میکنن یا نشون میدن نیستن بلکه اون چیزی هستن که هیچوقت راجع بهش حرف نمیزنن.

تو نمی‌دانی، تو نمی‌دانی آدم‌ها چقدر می‌توانند بد باشند، تا وقتی که آن روی سکه‌شان را به تو نشان می‌دهند و بدون مراعات و نقاب، با تو رفتار می‌کنند. آن‌وقت است که تو هاج و واج می‌مانی از درنده‌ی بی‌انصافی که درون وجود آدم‌هاست! تو نمی‌دانی، تو نمی‌دانی عمیق‌ترین ضربه‌ها را در تاریکی‌ جهانت از کجا خوردی، تا وقتی که نور می‌تابد و می‌فهمی درست از همان‌جایی زخمی شدی، که به آن پناه می‌بردی!!!

«این اندوه پایان داستان نیست. خوب می‌شی، بزرگ می‌شی، و دوباره عاشق می‌شی. و وقتی دوباره عاشق بشی، اون عشق خیلی‌ بزرگتر و رضایت بخشه، چون می‌فهمی که لیاقت تو چیه.»