wherever

مرگت را هر شب می‌بینم، در خواب‌های خیسِ نیمه‌شب… هراسان از جا می‌پرم، دستم روی قلبی‌ست که دیگر توانِ این همه دلتنگی را ندارد. هر شب، میان نفس‌های بریده و تاریکی اتاق، دنبال صدایت می‌گردم، و درد، آرام‌آرام در سینه‌ام جا خوش میکند. هر چه می‌گذرد، دردِ نبودنت بیشتر می‌شود، انگار زمان به جای آن‌که مرهم باشد، هر روز زخمِ رفتنت را عمیق‌تر می‌کند. شب‌ها اسمت را صدا می‌زنم، شاید از پشتِ این همه سکوت کاش جوابی برسد، اما تنها صدای شکستنِ دلم را می‌شنوم. روحم تو را توهم می‌زند، در سایه‌ها، در خواب‌ها، در لحظه‌ای که میان خواب و بیداری گمان می‌کنم هنوز اینجایی. کاش صبحی برسد که دیگر مرگت را نبینم، که از خواب نپرم با قلبی که هر شب مرگِ تو را زندگی می‌کند. و هر صبح، پیش از آن‌که چشم باز کنم، برای یک لحظه فراموش می‌کنم رفته‌ای… و همان یک لحظه، زیباترین و دردناک‌ترین دروغِ دنیاست RIP PUZAR🖤

I think of you and take the white and pink pills.

رویا اونی نیست که شبا تو خواب میبینی، اونیه که شبا نمیذاره بخوابی.

It's true that we didn't have a beautiful ending, but l'll never forget the beginning!

Memories never die

کسی که شیرجه می زند به عمق تاریکی؛ توضیحی بدهکار آنان نیست که ایستادند و تماشا کردند.