خانه قدیمی.

آه، دوست عزیز، چه زندگی ساکت و پوچی را می‌گذرانم! خیلی تنها، خیلی تنها. -نیچه.

من از اونایی‌ام که توی جمع بلدن حالشون رو پنهون کنن می‌خندن، شوخی می‌کنن، فضا رو می‌گیرن ولی وقتی تنها میشن، تازه شروع می‌کنن نفس کشیدن انگار نقش تموم شده و میشه ماسک رو برداشت و صورت واقعی نفس بکشه.

این ماییم؛ جوان‌های بیست سی ساله‌ای که قرار بود زندگی کنیم. قرار بود عاشق شویم، قرار بود سفر برویم، قرار بود پول‌هایمان را برای حال خوب هدر بدهیم، قرار بود دیوانه بازی کنیم، قرار بود لذت زندگی را بچشیم، قرار بود درس بخوانیم، قرار بود پیشرفت کنیم؛... اما حالا چی؟! نشسته‌ایم بر پرتگاه زندگی و سقوط خودمان را تماشا می‌کنیم. کدام‌مان زودتر پرید؟ کدام‌مان هنوز زنده‌ است؟!

فاضل نظری یه شعر در وصف کساییکه فقط ادای آدم خوبارو درمیارن داره که که میگه: "این زخم خورده را به ترحّم نیاز نیست خیر شما رسیده به ما مرحمت زیاد!"

با عرض وقت‌بخیر خدمت شما؛ این‌جانب، قصد داشتم با این پیام لبخند کوچکی میهمان لب‌هایتان کنم و بگویم بسیار ممنون شما هستم که پا به این جهان گذاشته‌اید و از مهم‌ترین قسمت های زندگی بنده شدید. سرکارخانوم همیشه برای ما ارجمند خواهی ماند؛ و ما ارادت خاصی نسبت به شما داریم. حال دلتان همیشه ناب. روز و روزگار بر شما خوش.

بنشینیم و بیندیشیم این همه با هم‌ بیگانه، این همه دوری و بیزاری، به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟ و چه خواهد آمد بر سر ما با این دل‌های پراکنده؟

همانند تمامی داستان های وحشتناک و غمگین است زندگی‌مان؛ با مرگ قو عاشق، قو دیگری خودکشی می‌کند و میمیرد. چه قو های عاشقی که کشته نشدند. آیدا حیدری از درد دوریِ همسرش جاویدنام ابوالفضل سلیمانی خودکشی کرد و به زندگی‌اش پایان داد.

مخاطب اکثر تکست هام افراد خودساخته در ذهنم هستند؛ نه برای شهصی می‌نویسم نه به شخصی تشبیه می‌کنم، افرادی که در خیالات خودم هستند.