منتظراטظهور

کسی که بندهٔ خدا باشه، تحت هدایت تکوینی خدا قرار می‌گیره. آیهٔ ۸۲ سورهٔ یس می‌فرماید: 🔹 فرمان او چنین است که چون چیزی را اراده کند، به آن می‌گوید: باش! و فوراً می‌شود. خداوند دو نوع هدایت داره؛ یکی هدایت تشریعی (دستور، حکم، راه را نشان دادن) و یکی هدایت تکوینی (قدرت دادن، جلو بردن، کار را راه انداختن). در بحث بعدی توضیح می‌دم چطور می‌شه از این هدایت تکوینی بهره برد؛ بحث خیلی جالب، شیرین و کاملاً کاربردیه. اما کسی که از هوای نفس پیروی می‌کنه، با اختیار و آگاهیِ خودش، خودش رو سپرده دست نفسش. یعنی آگاهانه و مختارانه از هدایت خدا صرف‌نظر کرده و خودش رو داده دست نفس امّاره؛ همون که امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمودند: دشمن‌ترینِ دشمنِ توست. این مثل چی می‌مونه؟ مثل اینکه یه نفر با اختیار و آگاهیِ کامل، بره خودش رو بندازه جلوی یه گرگ گرسنه. تو قرآن آیاتی هست دربارهٔ این حالت که واقعاً تکان‌دهنده‌ست. اما این آیات به این معنا نیست که خدا با بنده‌اش بد شده؛ نه. علتش اینه که بنده قدرت انتخاب داشته و خودش، با دست خودش، خودش رو سپرده به گرگ درونش. مثلاً اگه ما خودمون از بالای یه آسمان‌خراش بندازیم پایین، چی می‌شه؟ قطعاً می‌میریم. اگه خودمون رو به برق قوی وصل کنیم چی می‌شه؟ باز هم می‌میریم. اینجا مرگ، نتیجهٔ دشمنی کسی با ما نیست؛ نتیجهٔ انتخاب خودمونه. اون خطاب‌های تند قرآنی هم دقیقاً از همین جنسه؛ مثل کسی که خودش رو از ارتفاع پرت کرده. این نتیجهٔ کار خودشه، نه ظلم بهش. و اما حالا… برخی از آیات قرآن دربارهٔ پیروی از هوای نفس یا معبود قرار دادن هوای نفس…

ما یک معبود حقیقی داریم؛ لا اله الا الله. اما انسان یه معبود دیگه هم برای خودش انتخاب کرده . پس همهٔ انسان‌ها دو تا معبود دارن. معبود یعنی کسی که تو می‌پرستیش، ازش دستور می‌گیری و عبدِشی. معبود اول، الله هست و معبود دوم، هوای نفس. حالا هوای نفس چیه؟ هوای نفس یعنی همون کشش‌ها و خواسته‌های لحظه‌ای که آدم رو می‌کشه سمت یه کار، فقط چون خوشاینده، راحته یا لذت داره؛ حتی وقتی عقلش می‌گه درست نیست و خدا هم ازش راضی نیست. هوای نفس فقط گناهِ واضح نیست؛ گاهی تنبلیه، گاهی لجبازیه، گاهی فرار از سختیه. هر وقت دیدی می‌دونی کار درست چیه، همون کاری که خدا گفته انجام بده، ولی انجامش نمی‌دی؛ یا می‌دونی یه کار غلطه و خدا گفته انجام نده، ولی انجامش می‌دی؛ بدون اون‌جا نفس داره فرمان می‌ده. مثلاً تو گوشی هستی یا تو خیابون؛ خدا می‌گه نگاه حرام نکن، ولی نفست می‌گه بابا نگاه کن، حالشو ببر. اینجا یا باید دستور خدا رو قبول کنی یا دستور نفس رو. یا مثلاً وقت نمازه، اذان شده؛ خدا می‌گه نمازتو بخون، اما نفس می‌گه ولش کن، نخون، زحمت داره. اینجام باز یه دستور باید انجام بدی. یا مثلاً تو جمع دوستا یا فامیلی؛ خدا گفته غیبت نکن، ولی هوای نفس می‌گه بابا بگو، حال می‌ده. اینجام باز پای یه دستور وسطه. در کل، تو همهٔ فعالیت‌ها یا داریم فرمان خدا رو انجام می‌دیم یا فرمان هوای نفس رو. یا خدا رو می‌پرستیم یا هوای نفس رو می‌پرستیم. اگر در لحظه تصمیم: میل خودت ملاکه → عبودیت نفس حکم خدا ملاکه → عبودیت خدا ما یا خدایی که ما رو خلق کرده و تمام هستی ما از اونه و بی‌نهایت مهربون‌تر از خودمون نسبت به خودمونه رو میپرستیم ، یا هوای نفسی میپرستیم که امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرمایند: «دشمن‌ترینِ دشمنِ تو، همان نفسی است که در درون توست.» عبد حقیقی خدا می‌شن معصومین علیهم‌السلام که ما باید این مظاهر کامل عبودیت الگوی خودمون قرار بدیم و عبد حقیقی هوای نفس می‌شن امثال فرعون و معاویه و یزید و نتانیاهو که ادم با پیروی از نفس کم کم به میزان پیروی نزدیک اینا میشه

اول از همه یه تعریف کوتاه از عبودیت می‌گم و بعدش کم‌کم توضیح داده می‌شه و مثال می‌زنم تا توی توضیحات و مثال‌ها منظورم بهتر برسه عبودیت یعنی اینکه بنده توی فکر، تصمیم و عمل، برای خودش استقلالی نبینه و خودش رو کاملاً تابع ارادهٔ خدا بدونه؛ هرجا خدا فرمان داره تسلیم باشه و هرجا نهی کرده، حتی اگه به ضررش باشه، توقف کنه کمال و رشد انسان فقط به اندازه‌ای هست که این تسلیم توی زندگیش تحقق پیدا کنه، نه صرفاً توی عبادات ظاهری. پس عبودیت یعنی اطاعت از خدا در تمام جنبه‌های زندگی و رشد دقیقاً توی همین طاعت و فرمان‌پذیریه. به میزان طاعت و تسلیم بودن ما در برابر دستورات خدا، ما رشد می‌کنیم؛ پس رشد یعنی طاعت خداوند. تمام انسان‌ها ، تأکید می‌کنم تمام انسان‌ها چه در افکار، چه در تصمیم‌ها و چه در رفتار، در حال دستور گرفتن و طاعت هستن و هیچ رفتاری از هیچ کسی سر نمی‌زنه مگر اینکه اون رفتار نتیجهٔ اطاعت از یه فرمان باشه. رشد هم نتیجه عمل به فرمانه اما کی این فرمان داده این مهمه ! حرفم عجیبه نه؟ همه فرمان میگیریم ، یعنی چی؟ شاید پیش خودتون بگید نه، من خودم تصمیم می‌گیرم؛ ولی نه، این‌جوری نیست. رفتاری که ما انجام می‌دیم نتیجهٔ یه فرمانه که به ما داده شده، یعنی ما در هر حال، در هر فکر و تصمیم و رفتاری، بنده هستیم و هیچ‌کس رفتارش خارج از بندگی نیست؛ فقط این مهمه که بندگیِ کی؟ توضیح می‌دم… ما قدرت اختیار داریم که انتخاب کنیم کدوم فرمان میپذیریم

هدف از خلقت ما عبودیت هست و ما توی این دنیا به اندازهٔ عبودیتمون رشد می‌کنیم و نمرهٔ ما توی آخرت هم دقیقاً به اندازهٔ عبد بودن ماست. ما توی نماز می‌گیم «اَشهدُ اَنَّ محمداً عبده و رسوله» یعنی قبل از اینکه پیامبر، رسول باشه اول عبد بوده. از همین شهادتی که خودمون هر روز می‌دیم میتونیم بفهمیم علت اینکه پیامبر برترین مخلوق هست به خاطر عبد بودنشونه توی قرآن هم همینو می‌بینیم؛ مثلاً توی سورهٔ اسراء آیهٔ ۱ وقتی خدا می‌خواد از پیامبر نام ببره اسمشو نمی‌گه، می‌گه «سُبْحانَ الَّذي أَسْرىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا…» در حالی که اینجا اوج مقام پیامبره ولی باز خدا می‌گه عبدِ من. یا مثلاً دربارهٔ حضرت نوح، حضرت سلیمان و حضرت ایوب خدا با عنوان بندهٔ من ازشون یاد می‌کنه. حضرت سلیمان کسی بود که جن و انس ازش فرمان می‌بردن و حضرت ایوب توی اوج رنج و بلا و فقر بود ولی جفتشون یه عنوان دارن: عبدِ من. پس راه رشد فقط یه مسیر داره و اونم عبودیت و بندگی خداست. عبودیت تنها راه رشده؛ اما یه سؤال جدی این وسط هست: اصلاً عبودیت یعنی چی؟ همهٔ ما اگه ازمون بپرسن کی هستی می‌گیم بندهٔ خداییم ولی واقعیت اینه که هرکدوم از ما یه تعریف شخصی از بندگی داریم؛ تعریفی که خیلی وقتا از این‌ور و اون‌ور شنیدیم و برای خودمون ساختیم، در حالی که خیلی از این تعریف‌ها دقیق نیست. خیلی وقتا توی راه رشد و تقرب به خدا تلاش می‌کنیم؛ نماز، دعا، ذکر، کارای خوب، اما بعد یه مدت می‌بینیم ای بابا… چرا رشد نمی‌کنم؟ یا چرا رشدم انقدر لاک‌پشتیه؟ این سؤال بارها برای خود من پیش اومده و واقعاً موندم ایراد کار کجاست. وضعیت ما شبیه کسیه که می‌دونه توی یه زمین بزرگ گنج هست ولی نمی‌دونه دقیقاً کجا رو بکنه، یا مثل کسی که می‌خواد بره خونهٔ یکی اما آدرس رو درست بلد نیست و نمی‌دونه از کدوم مسیر بره. برای ما هم اون مقصد و اون مسیر همون عبودیت و بندگی خداست که اگه تعریف درستشو نفهمیم به رشد واقعی نمی‌رسیم. من نمیگم‌ مسیر رو بلدم میخام فقط می‌خوام برداشت خودمو از این موضوع با شما در میون بذارم؛ اگه کسی نقدی داشت خیلی خوشحال می‌شم توی گروه محبین بگه.

بِسْــمِ اللهِ الرَّحْــمٰنِ الرَّحیـــمْ 

👤 #استاد_عالی ❇️ #پیشنهادی 🟢 تاثیرات عجیب #صلوات روی انسان

⭕️ ادامه ویژگی های متقین 🔹 و اما نکته ی پایانی و بسیار مهم در رابطه با این آیه که همه ی منتظران باید نسبت به اون توجه داشته باشن اینه که، طولانی شدن مدت غیبت از طرفی و از طرفی دیگر شبهه افکنی دشمنان، سبب می شود که عده ای در ایمان و باورشون به امام زمان غائب سست بشن و خدایی نکرده در این اعتقاد بلغزن، اما متقین این چنین نیستند. متقین با نهایت باور و با یقین قوی، این اعتقاد رو دارن که هرچه این دوران غیبت طول بکشه، هر چه دشمنان شبهه افکنی بکنند، اینا به تعبیر اون دعای نورانی که در بخش پایانی مفاتیح الجنان، در بخش زیارت آقا امام زمان اومده؛ هر چه بر دوران تلخ غیبت افزوده بشه، بر باور اینها افزوده میشه، بر محبت و عشق اینها به امام زمان افزوده میشه، بر انتظار اینها افزوده میشه و اون تهیه و آمادگی که با جان و مال و تمام وجودشون و اون چه رو که خدا به اونها داده، اینهارو همه مهیا و آماده می کنند برای یاری امام زمانشون. بر این تهیه، بر این انتظار، بر این آمادگیشون افزوده میشه. 🔆 آری متقین کسانی اند که با تمام وجود "یومنونَ بِالحُجه الغائِب" به امام غائب ایمان دارند، و ایمان دارند به اینکه حضرت قیام خواهد کرد و قیام او قطعاً و مسلماً صورت خواهد گرفت ان شاء الله. والسلام علیکم و رحمه الله 📝 متن کامل مبحث #امام_مهدی_در_قرآن تدریس استاد #اباذری ؛ قسمت ٢ ‌‌‌‌✅کانال استاد دانشمند ‌‌‌‌🆔 @MehdiDaneshmand

⭕️ ویژگی های متقین 🔹 ایمان به امام غایب و یقین و باور قطعی نسبت به ظهور حضرت "ذَلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِلْمُتَّقِينَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ" با آیات ابتدایی سوره ی مبارکه ی بقره در محضرتون هستیم. در این آیات، ابتدا خداوند راجع به قرآن، این معجزه ی جاویدان، صحبت میکنه که این کتاب هدایت برای پرهیزگارانه. هدایت برای همه هست، برای بشریته، منتهی پرهیزگاران از این نعمت میتونن بهره ببرن، استفاده بکنن، البته راه برای پرهیزگاری برای همه بازه. 🔸 روش قرآن اینه، وقتی یک حقیقتی رو اشاره میکنه، شروع میکنه به معرفی کردن. خب متقین چه کسانی هستن؟ شاخصه هایی دارن متقین، ویژگی هایی دارن، اولین و شاید بتوان گفت مهمترین ویژگی پرهیزگاران اینه: "الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ"؛ کسانی که ایمان به غیب دارن. 🔹 غیب، نقطه مقابلش شهوده. یه سری اموری هست که ما از طریق حواس پنجگانه میتونیم حس بکنیم، درک بکنیم و پی ببریم که اینا هست؛ اما یه سری اموری که در دایره محسوسات نمیگنجه، با این حواس پنجگانه، ابزار شناخت اونها این حواس پنجگانه نیست، از اینها به غیب تعبیر میشه. غیب مطلق خداوند ست. در دنیا خدا غیبه، در آخرت هم غیبه، برای خواص غیبه، برای عموم هم غیبه. 🔸 یکی از نکاتی که همه ی ما باید نسبت به اون توجه داشته باشیم اینه که هرگز نمی توان خدا را دید. چرا؟ چون خدایی را که بشود دید، یعنی این خدا محدوده و هر چه که محدود باشد، یعنی مخلوقه و هر مخلوقی خالقی داره و شما به برکت تمسک قرآن و عترت و طی مسیر غدیر، این نعمت بزرگ رو دارید که از این مسیر منحرف نشدید. از این مصداق که بگذریم غیب یک معنای عام داره، هر چیزی که عرض کردم در دایره ی محسوسات نگنجد می شود غیب، از بهشت، از جهنم، از لوح، از قلم، از کرسی و سایر مسائل. 🔺 از جمله مصادیقی که روایات ما، روایات اهل بیت، بر اون تاکید دارند در رابطه با مصداق غیب، ایمان به حجت غایبه، لذا وقتی از این آیه سوال می کنند، متقین کسانی اند که "یومِنونَ بِالغَیب" فرمودن: "اَن یومنونَ بالحُجَه الغائِب"؛ متقین کسانی هستند که ایمان و باور به امام غائب و حجت غائب دارند. 🔹 در بیان نورانی دیگری، آقا امام صادق میفرمایند: یعنی کسانی که ایمان و باور به ظهور و قیام حضرت مهدی دارن، به اینکه این ظهور و قیام حق هست، یعنی قطعاً واقع خواهد شد. ⁉️ سوال: چرا این باور و ایمان به غیب و به حجت غائب رو و اینکه ظهورش حتماً خواهد بود، ویژگی متقین برشمرده شده؟ سِرّش اینه که اصلاً ارزش انسان در پرتو این ایمان به غیبه که با اون حجت درونی، اون نعمت بزرگ و عظیم عقلی که خدا به انسان داده؛ اصلاً از حیوانات جدا میشه و به این حقیقت اذعان دارد که دایره موجودات در محسوسات ختم نمیشه. دایره ی وجود بسیار فراگیرتر و وسیعتر از محسوساته. اموری هست که با این حواس پنجگانه قابل درک نیست، لذا اینا عقلشون تو چشمشون نیست که وقتی سخن از امام و حجت خدا بشه، میگن پس کو؟! کجاست؟! پس چرا نمیبینیم؟! اینا با اون برهان های عقلی، اون آیات فراوان قرآن و روایات نورانی معصومین، به این یقین و باور رسیده اند که هرگز عالم از حجت خدا خالی نبوده و نخواهد بود. 🔸 خب الان نمی بینیم این حجت رو. اینجا این مسئله رو درمیابن و بهش میرسن و براساس روایات فراوانی که داریم که حجت این زمان غائبه، کما اینکه بسیاری از انبیا مدت زمانی رو از قوم خودشون غیبت داشتند. پس متقین، ایمان و باور به امام غائب دارند چون میدونن که عالم هرگز از امام و حجت خدا خالی نخواهد بود و متقین باور دارند که این امام غائب قطعاً خواهد آمد، ظهور خواهد کرد، قیام خواهد کرد؛ چرا؟ چون وعده ی الهی تعلق به این گرفته: "وَعَدَ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ..." ادامه در پست بعدی 👇

⭕️ ارزش شناخت امام 🔹 با آیه ی ۲۶۹ سوره مبارکه ی بقره محضرتون هستیم: "اعوذ بالله من الشیطان الرجیم؛ يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ‌"؛ خداوند حکمت رو به کسی که مشیّتش تعلق بگیره، عطا میکنه... مستحضرند عزیزان که "مَن یشاء" معمولاً در قرآن ناظر به قابلیت قابل هست، یعنی کسانی که این ظرفیت و این زمینه ها رو در خودشون ایجاد بکنن، خداوند حکمت رو به اونها میده. خب ممکنه ما جدی نگیریم، خیلی دنبال نکنیم... 🔸 در قدم دوم میفرماید: "وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً"؛ اگر این حکمت به کسی داده بشه، خیر کثیر داده شده. خیر کثیر یعنی کوثر، کوثر حکمت. وقتی کسی خیر کثیر رو بدست آورد، یعنی همه چیز رو داره، خیر و سعادت و عزت دنیا، و خیر و سعاوت و رستگاری آخرت رو داره. 🔹 در قدم سوم، برای اینکه باز اهمیت مطلب رو بیشتر توجه بکنیم، میفرماید: "وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ‌"؛ فقط صاحبان عقل و خرد ناب، این مطلب رو توجه دارند و دنبال می کنند. 🔺 خب این حکمت چیه که اگر ما اون رو بدست بیاریم، کوثر را خواهیم داشت؟ ویژگی آیات نورانی قرآن اینه که شما وقتی در آن تدبر میکنی، سوال برات ایجاد میشه. 🔸 خود قرآن گرا داده و در آیه ی ۴۴ سوره نحل میفرماید: که شان تبیین آیات بر دوش مبارک آقا رسول الله هست و به حکم غدیر، بعد از ایشون بر عهده ی اهل بیت هست. 📝 روایت داریم از آقا امام صادق، که این حکمت، معرفت و شناخت امام زمان هست‌. یعنی اگر کسی این زمینه رو در وجودش فراهم بکنه، دنبال بکنه، درصدد شناخت امامش باشه، خداوند متعال این معرفت رو به او عطا میکنه و او صاحب کوثر خواهد شد. 📌 چند تا نکته ی کوتاه در این رابطه محضر شما خوبان، شما منتظران بقیه الله تقدیم میکنم: ✔️ معرفت مثل نور دارای درجات و مراتبه. اولین مرتبه، اعتقاد به ولایت و امامت امام هست که ایشون رو، حجت از طرف خدا و جانشین رسول خدا بدونیم. این اولین درجه و مرتبه هست؛ اما درجات بالاتری داره که ما در هر پله و درجه و رتبه ای که باشیم، باید سعی بکنیم به درجه و رتبه ی بالاتر بریم‌. ✔️ وقتی زراره بن اعین از امام صادق میپرسه که من دوران غیبت چه کنم، حضرت توصیه به معرفت و دعای معرفت میکنن. در ابتدای دوره ی غیبت توقیعی و نامه ای از سوی امام زمان خطاب به شیعیان صادر میشه و در اون دعای نورانی، که معروف به دعای دوران غیبت هست، تاکید به معرفت میشه. ✔️ نکته ی پایانی: برای بدست آوردن این نعمت عظیم، این کوثر، دو راه رو باید طی بکنیم: 1⃣ راه علمی: یعنی یک بُعد، بُعد علمی ست که ما با کلاس، دوره، کتاب، استاد دیدن، باید اونچه که راجع به امام زمانمون هست، از مبانی عقلی، مبانی قرآنی، مبانی روایی، مباحث مربوط به غیبت، ظهور، انتظار، وظایف منتظران و... اینارو باید دنبال بکنیم، تحقیق بکنیم، دوره ببینیم، کلاس ببینیم. 2⃣ راه عملی: یه بُعد عملی داره و اون این هست که این ظرف دل رو باید تمیز کرد. این نعمت عظیم، نعمتی نیست که در هر ظرفی قرار داده بشه. هر چه از جهل، هر چه از گناه و غفلت ها بیشتر فاصله بگیریم، این ظرف ما قابلیت بیشتری پیدا میکنه که خدا این نعمت عظیم و بزرگ رو به ما عطا بکنه و ان شاء الله عزت و سعادت دنیا و آخرت نصیبمون بشود. والسلام علیکم و رحمه الله 📝 متن کامل مبحث #امام_مهدی_در_قرآن تدریس استاد #اباذری ؛ قسمت ١ ✅ کانال مهدویت مهدیاران 👇 t.me/joinchat/AAAAAD_J7HRHfuBU3Aym_Q

🔹تجربه گر مرگ : بالاترین درجه از آن کسانی بود که به امام زمان(عج)یاری رساندند

🔴 خواب عجیب استاد شجاعی از قیامت! 🔹 بسیار تاثیر گذار...

این سخنرانی در رابطه با شناخت امام زمان علیه السلام عالیه 👌👌

⛔️غیبت کردن⛔️ 🔴 میدونستیدچهل روز اعمال انسان میره تو نامه اعمال اون کسی که ازش غیبت کردیم... ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈

بِسْــمِ اللهِ الرَّحْــمٰنِ الرَّحیـــمْ 

شیرین تَر اَز این شور نَدیدیم هـَمه ی عُمْر شوری که خُدا دَر دلَم اَفکندہ حُسین است سرپناه‌قلب‌منهِ.💚. سلامَ‌بر‌کَسی‌،که‌هَمیشه‌دَستمو‌مِیگیره. السلام عِلیک یا اَباعَبْدِاللهِ الحسین