Why am I so crazy

از دیروز تا حالا رهایم نکرده‌ای، هرگز اینطور به این اندازه وحشی دوستت نداشته‌ام. در آسمان شب، سپیده‌دم بر فراز فرودگاه، در این شهر که دیگر در آن غریبه‌ام. زیر باران بر بندرگاه فراق تو هجران من است. دیگر باید بخوابم، دارم چُرت می‌زنم. کاش می‌شد فکرم را برایت بفرستم که یک روز تمام پر از تو بوده است. برایم بنویس و تنهایم نگذار. افکار بدی زله‌ام کرده بود؛ افکاری دلشوره‌آور. بعضی لحظات مایوس بودم. آخ، عزیزم، چقدر به تو نیاز دارم، اما شیرینی کش‌داری داشت همه جا با خود بردنت، مثل شیرینی کش‌دار امشب که دارم از خواب و محبت توأمان می‌میرم. می‌بوسمت عشقم، طولانی، البته می‌گذارم نفس هم بکشی... ‌ |‌آلبر کامو، خطاب به عشق (نامه‌های آلبر کامو به ماریا کاسارس |

بسیار سال‌ها گذشت تا بفهمم آن که در خیابان می‌گرید از آن که در گورستان می‌گرید بسیار غمگین‌تر است سال‌ها گذشت من از خیابان‌های بسیار و گورستان‌های بسیاری گذشتم تا فهمیدم آن که حتی در خلوت خانه خویش نمی‌تواند بگرید از همه اندوهناک‌تر است. |حسن آذری|

خسته‌ام، غمگینم، گریه‌تر از غم هستم برف می‌بارد و من توی جهنم هستم نامه‌هایی که ندادم به خودم، در دستم برف می‌بارد و عمری ست زمستان هستم پنجره خسته شد از بازیِ بیهوده‌ی خود یک نفر با چمدان آن‌ورِ درها گم شد عشق، چی بود؟ توهّم زده بودم انگار! قرص را خوردم و امیدِ به فردا گم شد برف می‌بارد و شب راه خودش را بلد است هرچه انکار کنم آخر این قصّه بد است مرد می‌میرد و شب، نامه‌رسان خواهد شد خانه‌ام سردترین جای جهان خواهد شد |شعری مشترک از مهدی موسوی و فاطمه اختصاری|

روژان زیبایم♥️

از درون سوزناک و چشم تر نیمه‌ای در آتشم نیمی در آب. |سعدی|

دلم می‌خواهد همه‌چیز را بگذارم و بروم ‏طوری که کسی نداند من که هستم. ‏مرا ببخش عزیزم، احساس وحشتناکی دارم. ‏سوار قطار خواهم شد و تمامی وجودم را گریه ‏خواهم کرد. ‏|ا‌ولگا کنیپر: نامه به آنتوان چخوف|

من به هرسو میدوم گریان؛ در لهیب آتش پر دود وز میان خنده هایم تلخ و خروش گریه‌ام ناشاد از درون خسته‌ی سوزان؛ میکنم فریاد ای فریاد