Why am I so crazy

Dearest, I feel certain I am going mad again. I feel we can’t go through another of those terrible times. And I shan’t recover this time. I begin to hear voices, and I can’t concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You have given me the greatest possible happiness. You have been in every way all that anyone could be. I don’t think two people could have been happier till this terrible disease came. I can’t fight any longer. I know that I am spoiling your life, that without me you could work. And you will I know. You see I can’t even write this properly. I can’t read. What I want to say is I owe all the happiness of my life to you. You have been entirely patient with me and incredibly good. I want to say that – everybody knows it. If anybody could have saved me it would have been you. Everything has gone from me but the certainty of your goodness. I can’t go on spoiling your life any longer. I don’t think two people could have been happier than we have been.

به‌قول آقای نیچه: موسیقی چیزی است که با آن می‌شود، حماقتی مثل زندگی رو تحمل کرد.

نمیدانم چه رازی هست میان این دل و دستم به هر چیزی که دل بستم، نمانده، رفته از دستم! |علی طالب پور|

من از بلوغ کدامین غرور زاده شدم؟ که زخم تیشه‌ی آوار کیست بردوشم نام غربت من داد می‌زند مردم من از قبیله‌ی فریادهای خاموشم کجای خاک جهان ریشه کرده‌ام که چنین پر از بهارم و بی‌برگ مانده آغوشم من آن کبوتر شبگرد عاشقم که شبی نشان کوچه مهتاب شد فراموشم

Anathema Flying (Live in Plovdiv Bulgaria 2012)

کدام مرثیه می‌تواند حجم اندوهی که به من روا داشته‌ای را بازگو کند؟ انگار میان حجمی از غم و اندوه مستاصل به تماشا نشسته‌ام. ای کاش آدمی را توانی برای بیان و بازگو کردن رنج‌هایش بود. ای کاش کلمات از ما نمی‌گریختند و این‌گونه به سکوت مبتلا نمی‌شدیم.

دارم تموم میشم.

بیمار شدم از فکر کردن های بعد اتفاق‌ها از تنهایی های بعد از دور همی‌ها از گریه کردن های بعد از خنده‌ها از سکوت کردن های بعد از شنیدن‌ها و هنوز روشن و تاریک میشن روزها و من هنوز بیمارم.