मराठी लेखन - Marathi Lekhan✍️

दिखाव्याच्या जगण्यापेक्षा हे जगणं कधीही सुखकारक. ना कुठला अहंकार, ना कसली लाज... हिच माणसं सुखी असतात आयुष्यात. माणूस म्हणून जगणारी पिढी. 🙏🥰

💎 डाऊनलोड करा ११०० पेक्षा जास्त मराठी कॉमिक्स आणि हॉट कथा पी. डी. एफ. ⬇️ 📌 मराठी हॉट कथा मधील सर्व कथा आणि त्यासोबत ५०० जास्त कथांच्या Pdf ☑️सर्व कथा मोबाईल मध्ये सेवा करता येतील. ☑️इंटरनेट शिवाय कुठेही कधीही वाचा. ☑️वन टाइम पेमेंट ☑️सर्व प्रकारच्या कथा ✔️ आजच डाउनलोड करा. ⚡️ किंमत वाढवली जाणार आहे. 🔗https://superprofile.bio/vp/bdKokt3I पे केल्यानंतर कथा तुमच्या दिलेल्या ई-मेल ला मिळून जातील.. वरील लिंक क्लीक कडून आजच डॉउनलोड करून सेव करा.

“२० वर्षांनी लहान निखिलवर प्रेम करणारी ५४ वर्षांची गीता… समाजाला हादरवणारी ही प्रेमकहाणी!” 💍❤️ कधी कधी आयुष्य दुसरी संधी देतं — पण समाज त्या संधीला स्वीकारायला तयार नसतो. ही गोष्ट आहे गीताची, ५४ वर्षांची स्त्री, जी कॅनडातून घटस्फोटानंतर भारतात परतली. एकटेपणा, संघर्ष आणि समाजाच्या टोमण्यांमध्ये ती जगत होती... पण एक दिवस तिच्या आयुष्यात आला निखिल. निखिल, वयाने तब्बल २० वर्षांनी लहान, पण मनाने प्रगल्भ. त्याला गीतावर प्रेम जडलं आणि त्याने न घाबरता आपल्या भावना स्पष्ट सांगितल्या. एवढ्यावर थांबता, त्याने आपल्या कुटुंबासोबत गीताच्या घरी जाऊन तिचा हात मागितला. 💐 सगळ्यांच्या नजरा प्रश्नांनी भरल्या — “गीता, जर निखिलच्या जागी तुझा मुलगा असता आणि त्याने २० वर्षांनी मोठ्या स्त्रीशी लग्न करायचं म्हटलं असतं, तर तू मान्य केलं असतंस का?” गीता हसून म्हणाली — “मलाही लग्न करायचं नव्हतं, पण त्याने इतक्या प्रामाणिकपणे आग्रह केला की मन पिघळलं. जेव्हा एखादी मुलगी स्वतःपेक्षा मोठ्या पुरुषाशी लग्न करते तेव्हा समाज शांत राहतो, पण एक स्त्री वयस्कर झाली की तिचं प्रेम पाप ठरतं का?” 💔 गीता आणि निखिलचं लग्न दोन्ही कुटुंबांच्या संमतीने पार पडलं. आज ते दोघं समाजाच्या चौकटी मोडून जगत आहेत — एकमेकांसाठी, आणि प्रेमासाठी. खरंच, प्रेमाचं वय नसतं... ते फक्त मनाच्या प्रामाणिकपणावर जगतं. ❤️ #LoveStory #IndianMarriage #SecondMarriage #Divorce #TrueLove #MarathiUpdates #MarathiNews #NavraBayko

आज कोजागिरी पौर्णिमा 🌝 आज उत्सव चांदण्या रात्रीचा. 🌟 आणि त्या दिवशीच हिरकणीची कामगिरी इतिहासात सुवर्णाक्षरानं लिहिली गेली..... हिरकणी नावाची गवळीण संध्याकाळी रायगडावर दूध पोहोचवण्यासाठी गेलेली.. काम करता करता उशीर झालेला त्या माऊलीला कळलंच नाही. महाराजांचे सक्त आदेश होते की संध्याकाळी गडाचे दरवाजे बंद झालेच पाहिजेत. कुणाचीही गय नाही. तसे दरवाजे बंद करण्यात आले. हिरकणीने भरपूर विनवणी केली पण सेवेकरांनी दरवाजा परत उघडण्यास स्पष्ट नकार दिला ..हिरकणीला गडाखाली जाता येईना. तिचं तान्हुलं बाळ गडाखाली तिच्या घरी होतं. घरी जाऊन त्या तान्हुल्याला दूध पाजायचं होतं. त्या माऊलीची प्रचंड घालमेल झालेली होती. अखेर मागचा पुढचा कुठलाही विचार न करता हिरकणी गडाच्या मागच्या बाजूनं (अत्यंत अवघड कड जिथून शत्रू ला ही यायला मार्ग नव्हता) अतिशय अवघड वाटेनं एकटी खाली उतरली व घरी जाऊन बाळाला घेतलं, तेव्हा कुठे तिचा जीव शांत झाला. दुस-या दिवशी शिवरायांना ही गोष्ट कळताच राजांनी हिरकरणीचा सन्मान केला. तिच्या सन्मानार्थ रायगडावरचा एक कडा हिरकणी बुरूज म्हणून ओळखला जाऊ लागला हा सन्मान होता तिच्या मातृत्वाचा आणि धैर्याचा. हिरकणी म्हणजे मातृत्वाचं प्रतीक, धाडसाचं प्रतीक. अशा अनेक हिरकण्या आजही खेडोपाडी-गावोगावी आपापली लढाई लढतायत... सलाम या सगळ्या हिरकरण्यांना🙏

वैवाहिक जीवनात तुमच्या जोडीदाराप्रती मैत्रीपूर्ण दृष्टिकोन असणे खूप महत्वाचे आहे.कारण जर ही मैत्री आणि प्रामाणिक समज असेल तर पती-पत्नी एकमेकांशी सहजपणे मोकळेपणाने बोलू शकतात.

“हो, हा वास त्या स्त्रीचा आहे जिने आयुष्याला जन्म दिला आहे. आणि तो कोणत्याही अत्तरापेक्षा कमी नाही.” 🌻🖤 "पती-पत्नीच्या नात्यात प्रेम हे फक्त सौंदर्यापुरतं असतं का?"

बाळाला जन्म दिल्यानंतर माझे हार्मोन बदलले, आणि माझा नवरा वारंवार मला म्हणू लागला की माझ्या शरीरातून वास येतो: “तुझ्याकडून आंबट वास येतो, हॉलमध्ये सोफ्यावर जाऊन झोप. कुणाला सांगू नकोस.” मी हलकेच काही बोलले, ज्यामुळे त्याला थोडीशी लाज वाटली. मी तन्वी आहे, वय 29 वर्षं. तीन महिन्यांपूर्वी मी नवी दिल्लीतील एम्समध्ये माझ्या पहिल्या बाळाला जन्म दिला. माझा नवरा राघव शर्मा गुरुग्राममधल्या एका कंपनीत मार्केटिंग मॅनेजर आहे—देखणा, गोड बोलणारा. त्याचा परिवार दक्षिण दिल्लीतील श्रीमंत घराण्यातला. आमचं लग्न फेसबुकवर व्हायरल झालं होतं. सगळ्यांनी म्हटलं, “तन्वी, तू भाग्यवान आहेस.” पण विहानला जन्म दिल्यानंतर केवळ तीन महिन्यांत माझं आयुष्य उद्ध्वस्त झाल्यासारखं झालं. बाळानंतर माझ्या शरीरात बदल झाला—वजन जवळपास 20 किलो वाढलं, रंग थोडा काळवंडला, आणि सगळ्यात जास्त त्रासदायक गोष्ट म्हणजे शरीरातून येणारा विचित्र वास. मी कितीही अंघोळ केली, बॉडी डियोडरंट वापरले, तरी वास जात नव्हता. बहुतेक हे प्रसूतीनंतरच्या हार्मोनमुळे होत होतं. अनेक आईंना ही समस्या असते, हे मला माहिती आहे. पण लाजिरवाणं वाटतंच—विशेषतः जेव्हा राघव मला कमीपणा दाखवतो. एक रात्री, मी बाळाला दूध पाजत होते. तो घरी आला, चेहरा वाकवला आणि सरळ म्हणाला: “तन्वी, तुझ्याकडून आंबट वास येतोय. आज तू सोफ्यावर झोप.” मी थक्क झाले. मी समजावलं: “मी नुकताच बाळाला जन्म दिला आहे, हार्मोन बदलले आहेत. मी तुझी काळजी घेण्याचा प्रयत्न केला आहे.” त्याने लगेच झटकून टाकलं: “बहाणे करू नकोस. मी दिवसभर तणावाखाली असतो, घरी आल्यावर हा वास सहन होत नाही. कसली बायको आहेस तू?” त्या रात्री मी बाळाला घेऊन सोफ्यावर झोपले. उशी अश्रूंनी भिजली होती. राघव कामाचा बहाणा करून लवकर घराबाहेर पडू लागला, उशिरा घरी यायला लागला. शंका आली, पण मी गप्प राहिले. माझी आई, सरिता, मुंबईहून नातवाला भेटायला आली. तिने मला थकल्यासारखं पाहिलं आणि विचारलं. सगळं ऐकल्यानंतर ती रागावली नाही. फक्त माझ्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाली: “गप्प राहा बाळा. अनेकदा पुरुषांना कळतच नाही प्रसूतीनंतर स्त्री किती त्रास सहन करते. वाद घालू नकोस. त्याला स्वतःहून कळू दे.” मी शांत राहिले, पण वाद वाढत गेला. एकदा माझ्या मित्रमैत्रिणींसमोर राघव अचानक म्हणाला: “तन्वी आता म्हाताऱ्या नोकराणीप्रमाणे दिसते, तिच्याकडून वास येतो—मी तिच्या जवळ राहू शकत नाही.” सगळ्यांच्या हशात मी लाजेने गडप झाले. पण बाळासाठी दात ओठ खात सहन केलं. एका रात्री तो उशिरा आला. रागाने ओरडला: “तु जरा स्वतःला बघ—जाड, वासमारी… कुणी सहन करेल का? तुझ्याशी लग्न करणं माझी आयुष्यातली सर्वात मोठी चूक होती!” डोळ्यांतून पाणी आलं. मला आईचे शब्द आठवले: “शब्दांनी उत्तर देऊ नकोस. करून दाखव.” दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी कपाट उघडलं, लग्नाचा अल्बम आणि पत्रांचा डबा बाहेर काढला. त्या फोटोंमध्ये तोच राघव होता—जो माझे डोळे पाणावले की व्याकूळ व्हायचा, ज्याला माझं रूप कधीच महत्त्वाचं नव्हतं. आणि ती मी होते—आत्मविश्वासी, हसतमुख, झळाळणारी. मी आरशात स्वतःकडे पाहिलं. थकलेला चेहरं, विस्कटलेले केस, डोळ्यांखाली काळी वर्तुळे. पण आत कुठेतरी तीच तन्वी होती—जी सगळ्यांच्या नजरेत उठून दिसायची. त्या दिवशी मी ठरवलं. बाळाला आईकडे सोपवलं आणि क्लिनिकमध्ये जाऊन डॉक्टरांशी समुपदेशन घेतलं. डॉक्टर म्हणाले: “तन्वी, हे पूर्णपणे नॉर्मल आहे. प्रसूतीनंतर हार्मोनल बदलांमुळे असं होतं. औषधं, आहार बदल, थोडं स्वतःसाठी वेळ—सगळं सुधारेल. आणि महत्त्वाचं म्हणजे स्वतःला दोष देणं थांबव.” मी हळूहळू योगा सुरू केला, आहार सुधारला. आंघोळीनंतर सौम्य सुगंधी तेल वापरू लागले. फक्त तीन आठवड्यांत मी दिसायलाही आणि जाणवायलाही हलकी वाटू लागले. राघवला फरक जाणवला नाही, उलट टोमणे मारत राहिला. एकदा तो म्हणाला: “कितीही प्रयत्न केलेस तरी तुझ्यातला वास लपणार नाही.” पहिल्यांदाच मी शांतपणे उत्तर दिलं: “राघव, वास माझ्या शरीराचा नाही, तुझ्या शब्दांचा आहे. मी बदलते आहे, आणि बदलणार. पण तू बदलशील का?” तो क्षणभर थांबला. चेहऱ्यावर अपराधीपणाची झलक दिसली. काही दिवसांनी त्याच्या ऑफिसमधील एका सहकाऱ्याने मला फोटो पाठवले—राघव तिच्यासोबत डिनर करत होता, खूप जवळीक दाखवत. माझा संशय खरा ठरला. त्या रात्री मी त्याच्या समोर फोटो ठेवले: “आता सांग—सहन न होणारा वास कोणाचा आहे? माझ्या हार्मोनचा, की तुझ्या खोटेपणाचा?” तो गप्प बसला. नजर झुकली. मी बाळाला उचललं आणि दाराकडे निघाले. आई आधीच म्हणाली होती—“शब्दांनी नाही, कृतींनी बोल.” त्या दिवशी मी चुपचाप बॅग उचलली आणि आईच्या घरी परतले. आज मी तन्वी आहे—एक आई, जिला आता ठाऊक आहे की तिची किंमत कुणाच्या शब्दांनी किंवा टोमण्यांनी कमी होत नाही. आणि जर कुणी मला “आंबट वास” म्हणेल, तर मी हसून उत्तर देईन—

https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa https://t.me/marathihotkathaa

50- 50 लाख घरावर खर्च केल्या नंतर लगेच 10 ते 15 लाख रुपये घालून डान्स बार/ Restaurant/ Hotel सारख बटबटीत फर्निचर करण्याचं एक फॅड आलय...एकदम घर आहे की होटेल असा प्रश्न पडावा या सारख interior केलं जातंय. आपली गरज काय? खर्च आपण का करतोय? आपण किती खर्च करतोय? आपण कशावर खर्च करतोय? आपली शक्ती नसताना इतका खर्च गरजेचा आहे का? ... याचाही विचार केला जात नाही.... घर ही काय प्रदर्शनाची/शोभेची गोष्ट नाही... त्यात आस्थेटिक आणि गरजेचं साहित्य ठेवण्याची सुबक व्यवस्था नक्की असावी. पण POP/ led lighting, ceiling light, बटबटीत रंग संगती, भव्य दिव्य अनावश्यक मोठे सोफे, इतकं तडक भडक Furniture गरजेचं आहे का? याचा विचार ज्याचा त्याने करावा. दुसऱ्यांना दाखवायला, श्रीमंत वाटावं यासाठीच प्रदर्शन आपले मेहनतीचे पैसे जाळून कश्याला करायचं? - सौरभ कोरटकर फोटो- प्रातीनिधिक

आज सकाळी कित्येक वर्षांनी जुन्या ओळखीतली एक मावशी अचानक भेटली 👩‍🦳. ती नजरेसमोर आली आणि खरंच सांगतो, माझं मन अगदी प्रसन्न झालं 🌸. गप्पांच्या ओघात तिला सहज विचारलं.. मावशी, एवढ्या सकाळी कुठे निघालात? त्या क्षणी त्यांनी दिलेलं उत्तर माझ्या मनाला फारच स्पर्शून गेलं ❤️.. म्हणाल्या, समोरच्या बिल्डिंगमध्ये स्वयंपाकाला जाते 🍲. क्षणभर माझे पाय जागच्या जागीच थबकले 😔, आणि माझं मन भूतकाळाच्या दिशेने धावू लागलं ⏳. एकेकाळी या मावशीचा संसार म्हणजे.. नवरा आणि ती 👫, तिच्या पोटाला मुलबाळ नव्हतं 👶❌, भाड्याच्या घरातले ते दिवस 🏚️. नवरा व्यसनी 🍺, पण तो हयात असताना तिला घराबाहेर कधी पाय टाकावा लागला नव्हता 🚪. पण काळाच्या ओघात नवऱ्याचा मृत्यू झाला ⚰️, संसाराची घडी विस्कटली 💔, आणि अखेर ते घर सोडून ती दूर कुठेतरी राहायला निघून गेली 🛤️. आज मात्र तीच मावशी, जवळपास पासष्टी पार केलेली 👵, तरीही चेहऱ्यावर तेज ✨, आवाजात एक प्रकारची धार 💪.. स्वयंपाकाला जाते, असं अभिमानाने सांगत होती 🥹. त्यावेळी माझ्या मनाला जरा हायसं वाटलं 😌, किमान धुणी-भांडी करतेय असं ऐकायला मिळालं नाही 🧽, याचा नक्कीच आनंद होता 🌺. त्या एका वाक्यात तिचं स्वाभिमानाचं जगणं दडलेलं दिसून येत होतं 🙏. आणि तिथेच मला एक खोल जाण आली 💭, ज्यांच्या आयुष्यात उद्याची भ्रांत नसते ⏰, फक्त आजचं पोट कसं भरेल याची धडपड असते 🍛, त्यांना फारशी रोगराई जडत नाही 🏃‍♀️. कारण ते जगतात फक्त आजच्या साठी 🌞, उद्याची चिंता त्यांच्या डोक्यातच नसते 🕊️. पण दुसरीकडे काही विषय पाहिले की माझं हृदय अगदी द्रवून जातं 💔.. सर्व सुखसोयींनी परिपूर्ण 🏠, स्थिरस्थावर आयुष्य जगणाऱ्या कित्येक स्त्रिया 👩 आज मधुमेह, रक्तदाब, थायरॉईड सारख्या असंख्य आजारांनी त्रस्त आहेत 💊. त्यातील काहींची मुलं विदेशात ऐश्वर्याने जगतात 🌍, पण इकडे आईवडील सोन्याच्या पिंजऱ्यात अडकलेल्या पक्ष्यासारखं 🐦 एकटेपण भोगतात 😞. काही आईवडील तर रोज आपल्या मुला बाळांना आठवत आठवतच जगतात 😢, आपली मुलं दूर आहेत, पण ती आपल्याला विसरली तर नसतील ना..? समाजात हे विरोधाभास किती ठळकपणे दिसतात ⚖️.. रोजंदारीवर जगणारा एक मजूर 👨‍🔧, चार घास पोटात पडले की आनंदाने गाणं गात निवांत पहुडतो 🎶. आणि करोडपती व्यापारी 💼💰, पैशाच्या ओझ्याखाली दबलेला 😣, निद्रानाशाने पछाडलेला 🛌. एखादी गरीब बाई 👩‍🌾, उन्हात राबूनही ☀️ चेहऱ्यावर समाधानाचं हास्य घेऊन घरी परतते 😊. आणि एखादी श्रीमंत बाई 👑, ऐशोआरामात असूनही, मनातल्या पोकळीने सतत अस्वस्थ असते 😔. हे सगळं पाहून मनात एक वेदनादायी सत्य उमटलं 🥺, आयुष्याची खरी ताकद सुखसोयींमध्ये नसते 💎. ती असते जगण्याच्या उमेदीत 🔥, संकटांना तोंड देण्याच्या धैर्यात 🛡️, आणि रोजच्या संघर्षातून उभं राहण्याच्या बळात 💪 असते. आजची सकाळ मला खरोखरच एक अविस्मरणीय शिकवण देऊन गेली 🌅.. जीवन स्थिर आहे म्हणून समाधान मिळत नाही, तर.. "समाधान" आहे म्हणून जीवन स्थिर होतं 🙏💖!!