ژَکا🕊

بهم اهنگ بدید قربون شکلتون برم

بیدارید؟

بچه‌ها

اقا هوا سرد بشه برنامه فقط بیرونه.

«این احساسِ غربت در من برای شهر و کشورم نیست یحیی، من در جسمم احساس غربت می‌کنم. با خودم غریبم.»

خیلی حالم خوبه استادم گریه‌ی بید هم واسم میفرسته.

«شما خانه‌ی من هستید. سوی شما رفتن، سوی خانه رفتن است. هر لحظه این را می‌دانم.»

تو را چه کسی اسراف می‌کند درحالی که من به ذره ذره تو محتاجم.

تو نه دوری تا انتظارت کشم و نه نزدیک تا دیدارت کنم و نه از آن منی تا قلبم آرام گیرد و نه من٬ محروم از توام تا فراموشت کنم تو در میانه‌ی همه چیزی.

اکنون من و او دو پاره‌یِ یک واقعیت‌ایم در روشنایی زیبا در تاریکی زیباست. در روشنایی دوستش میدارم در تاریکی دوستترش میدارم.

چشم به راه بودم در لابه‌لای هیاهوی اطرافت مرا به یادت بیاوری و سَری به کنجِ تنهاییم بزنی٬ چشم به راهت موندم.

آیا زمانی خواهد رسید که من باز به اختیار خود در کنار تو باشم یا در کنار تو نباشم؟ آن‌گاه چگونه ممکن است فکر کنم که نخواهم که حتی لحظه‌ای در کنار تو نباشم؟

وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره.

نبودنت زخمی خواهد بود٬ میان زخم‌های لاعلاجم.