ضمیر خودسر

[آری قطعا دوستت دارم، وگرنه در وطنی غمین و غارت شده چه می‌توانستم بکنم؟]

هنوز به صورت قطعی نمی‌تونم بگم که آیا دیدن عکسا از حجم دلتنگی کم می‌کنه یا به میزان دلتنگی اضافه می‌کنه اما می‌تونم اینجوری بگم که هیچ چیز به صورت قطعی نمی‌تونه جاتو پر کنه.

چه خبر؟ https://telegram.me/BChatcBot?start=652cf57f28a75

[چشم تو شکار کرد جان را.]

این‌جا نشسته‌ام و با خود فکر می‌کنم که روز تولد تو، کدام یک از ستاره‌ها در آسمان این کیهان روشن شدند؟ احتمالا همان ستاره‌ای بوده که من در جای دیگری از دنیا یک شب تاریک نگاهش کردم و آرزویم را آرام در دلش خواندم.

دلم می‌خواست کنارت باشم و تا لحظه‌ی پایان، شانه‌هایم را مکان امنی برای نهادن سر پر از تلاطم‌های فکری‌ات بدانی.

سلام. دلم برات تنگ شده؛ می‌بوسمت و به امید دیدار.

[در آن دوری و بد حالی نبودم از رخت خالی به دل می‌دیدمت وز جان سلامت می‌فرستادم.]

‏[به اندازه یک نفر وجود دارم، ولی به اندازه آدم‌های زیادی احساساتمو تجربه می‌کنم. به اندازه ده نفر عصبی می‌شم، به اندازه هزار نفر غمگین می‌شم، به اندازه یک میلیون نفر دوست دارم. تهشم مطمئنم یک روز لابه‌لای همین اغراق‌ها غرق می‌شم.]

آنچه بیش از همه من را آزار می‌داد نگاه خونسرد و آرامش بی‌انتهای تو در لحظه‌ی خدافظی بود.

[گریه‌م گرفت. گریه‌ی بد. گریه‌ی از توی کمر. تیر کمر و ستون فقرات. گریه‌ای که به سر نمی‌رسد، توی مهره‌های گردن محو می‌شود؛ همانجا جذب خونت و ماهیچه‌هات می‌شود.]

یکباری در یک متن خدافظی‌ای نوشته بودم که من در زندگی موقعیت‌هایی به دست اوردم که یا با اشتباه خودم و یا با بداقبالی از دستشون دادم. احساس می‌کنم تو هم از همین دست موقعیت‌ها بودی.