MuTe

‏من بابت اینکه بابت هیچی استرس نمیگیرم استرس دارم. تو اوج مشکلات و بگایی‌ها اینطوری‌ام که خب الان چکار کنم مثلا؟ به تخمم.

عزیزم ‏تو برونگرا نیستی، تو سر و صدایی.

ادما میان و میرن که ما "موقتا" احساس تنهایی نکنیم، ولی خب در نهایت همه تنهاییم و این واقعیت زندگیه.

‏تو مکالمه‌های حضوری کمبود گیف واقعا حس میشه.

هر چقدر که با بقیه کم حرفم، همونقدر با تو حرف واسه گفتن دارم.

‏زندگی همینه، پذیرش اینکه هیچی ابدی نیست.

بیا در موردش همو بوس کنیم.

‏من اگه دوستت داشته باشم حرف زدنم شبیهت میشه.

میدونم چیزی آسون به دست نمیاد ولی من واقعا خستم.

‏همین که الان استرس کنکور ندارم یعنی خوشبختم.

هر وقت حس کردی بدترین روز زندگیته، یادت باشه بدترین روز زندگیت تا اینجا بوده، هنوز کلی چیزای بدتر مونده که تجربه نکردی.

یکم‌ دیگه اورتینک کنم‌ بعدش دیگه فقط خواب خواب خواب.

کادو خریدن واسه ادمای مهمِ زندگیت خودش یه‌ نوع تراپیه.

اگه از ادما خسته شدی بیا پناهت میشم.

عزیزم تو مگه پولی که همه دوسِت داشته باشن؟