silence

هر آنچه گفتم نبودش مهم نیست، دروغ بود. رنج نبودش مرا پیر کرد…

چیه این ادمیزاد. یه چیز ناراحتش می‌کنه، می‌شینه برای اون گریه کنه، یهو به خودش میاد می‌بینه بخاطر تمام چیزایی که تو کل عمرش ناراحتش کردن داره گریه می‌کنه.

غمت ناخوانده مهمانی ست هر شب در سرای من؛ اگر یک شب تو خود مهمان من باشی چه خواهد شد...؟

تو هیچ‌گاه در من فراموش نمی شوی؛ یادت در استخوان است....

کاش یک‌هزارم گوشه‌ی چشم‌ت به من بود. من همون‌جا برای خودم خونه می‌ساختم.

من هر چی دلم خواست نشد،توام یکیش...

من از آغوش تو بارها به بهشت رفته ام بهشت مگر كجا مى تواند باشد جز آنجا كه با خودت نگويى كاش جاى ديگرى بودم .

قدیما وقتی چیزی رو جا می‌ذاشتم، بهم می‌گفتن: "مواظب باش خودتو جا نذاری!" اون موقع‌ها می‌خندیدم، فکر می‌کردم شوخیه... ولی بعدها فهمیدم آدم خودش رو هم می‌تونه یه جایی جا بذاره. یه سالن انتظار، یه کافه نیمه‌تاریک، یه خیابون بارونی، یا حتی توی آغوش یه خاطره‌ای که دیگه برنمی‌ گرده.

امروز واقعا انسان غمگینی بودم.

ولی من هر وقت تو زندگیم چیزی درست پیش نرفت، یه دورم به خاطر تو گریه کردم...