پاندایی که دوست داشت تک‌شاخ باشه

آدمیزاد کل روز با صدتا تنش و فشار کاری و گرما و ... قوی می‌مونه و سر شب به خاطر چپه شدن ظرف برنج توی آشپزخونه گریه می‌کنه. داشتم به این فکر‌ می‌کردم‌ که چقدر بد که ظرفیت باقی مونده‌ی آدم‌ها برای ما مشخص نیست. گاهی یه قطره، یه تلنگر، یا یه نگاه سنگین روان آدمی رو به فروپاشی سوق می‌ده که تموم ظرفیتش رو برای قوی موندن خرج کرده. کاش روی پیشونیمون درصد باقی مونده‌ی شارژی، شکستنی با احتیاط حمل شودی، چیزی نمایان می‌شد.

خب پس امنیت داریم ولی اسرائیل تو خاک تهران مهمون مراسم تحلیف ریاست جمهوری رو ترور می‌کنه.

این بار به جای معرفی اپیزود، بهتون توصیه می‌کنم این فصل کامل از #پادکست جافکری رو گوش بدید. اگر به مقوله‌ی سبک زندگی سالم‌تر اهمیت می‌دید، یا فکر می‌کنین توی این زمینه نیاز به تلنگر دارید مطالبی که توی این چند اپیزود درموردش صحبت می‌شه خیلی خیلی براتون مفیده. محتوای اپیزودها از ورزش و فعالیت تا خوراک و خوابمون رو دربرمی‌گیره و به نظرم حتی اگه نشه خیلی ایده‌ال بهشون عمل کرد باز تغییر ۲۰ درصدی هم از هیچی بهتره✨

یادداشت می‌کنیم: [رمز موفقیت استمرار و رمز استمرار تعادله]

پ‌ن: و ببین کی امروز هم تعطیله!^_^

صبح بخیر. امیدوارم امروز اون پیامی رو بگیری که خیلی وقته منتظرشی. طعم قهوه‌ات بهت بچسبه و از اون روزا باشه که موهات بدون هیچ تلاشی خوش حالتن. امیدوارم امروز بخندی و اتفاقی موزیک فراموش شده‌ای رو بشنوی که باهاش خاطره‌ی خوشی داره.

براتون آرزو می‌کنم یه خوشحالی کوچیک و امیدی ساده و لبخندی کم‌رنگ، اما فقط برای خودت. کسی نتونه اون رو ازت بدزده، و با لبخند به استقبال شب بری، طوری که بفهمه دیگه ازش نمی‌ترسی. امیدوارم به اون لحظه برسی که میگی آخیش، و اجازه میدی بالاخره صبرت از چشم‌هات بباره، و بعد به خودت تو آینه نگاه کنی و لبخند بزنی و بگی طاقت آوردی آدم ساده، دمت گرم. و شب بخیر.

حمید سلیمی

اسپانسر جمعه: آشپزی، چای آلبالو و پلی لیست دههٔ هفتاد.

دوستِ کاری و یار باشگاه و رفیق و پارتنر و شریک زندگی رو از بین آدمایی انتخاب کنین که انگیزهٔ رشد و بهبود و حوصله‌ی زندگی دارن. کسایی که واسه چیدن میز یلدا و خرید ماهی شب عید و نون تازه‌ی صبحونه‌ی جمعه ذوق می‌کنن. یادت بمونه بین چهارتا آدمِ دنبالِ توسعه پنجمی تو میشی و کنار دو تا آدم اهل زندگی، تو نفر بعدی هستی که یاد می‌گیره زندگی کنه. خلاصه که آدمی که باش وقت می‌گذرونی رو نشون بده تا بهت بگم پنج سال دیگه قراره کی باشی. #نامه‌ای_به_خود

امروز بانک‌ها تعطیل بودن و تا قفسه‌ی کتابخونه رو هم تمیز کردم تو گویی به کار کردن معتادیم.

توی #پادکست کارکست درمورد مقالاتی صحبت می‌شه که با دنیای کسب و‌ کار و مسائل مربوط به محیط کار در ارتباطن و به نظرم گوش دادن به اپیزودهاش می‌تونه به بالا نگه داشتن کارایی و انگیزه کمک کنه.

از یه نفر شنیدی من خیلی آدم مهربونیم و یکی دیگه درموردم بهت می‌گه سرد و خودخواه. تو حرف جفتشون رو باور کن. همه‌ چی به آدمِ مقابل بستگی داره.

پاشین برین سر قرار، کالری قرارهای غیرکاری محاسبه نمی‌گردد. 🍫♥️

‎خونه >>>> کوچه‌هایی که به دریا می‌رسن، کشورهایی که آرزو دارم ببینم و تموم دشت‌های سبز و بکر.

چند وقت پیش یه دوستی اومد درمورد رفیقش بعد از اینکه قهر کردن و رابطه‌شون بهم خورد به من گفت اره فلانی پشت سر تو اینا رو گفته بود. واکنش اولیه من شوکه و ناراحت شدن از اون آدم بود و چند چرای بزرگ و بعد فاصله گرفتن ازش. ناراحتیم که خوابید با خودم گفتم، گیریم طرف این نظر رو درمورد من داشت، چطور کنار تو این امنیت رو برای ابرازشون احساس کرد؟! حالا گیریم با تو راحت بود و حرفیم زد، تو دیگه چه آدم سمی‌ای هستی که بعد قطع رابطه‌تون یاد افشای صحبتای خصوصی افتادی؟! خلاصه بعد از اون روز دو تا آدم رو از زندگیم خط زدم؛ اولی به خاطر حسادت و غیبت (با کمی احساس دلسوزی که حتما حالش اونقدر خوب نیست که ابعادی از زندگی من آزارش داده و وادارش کرده برای به وجود اوردن حس بهتری اینطوری واکنش بده) و دومی برای ناامن بودنش. اول اینکه آدمِ درست حسابی بعد از قطع دوستیش با آدم‌ها می‌‌فهمه باید راز رفیق سابقش رو همونجا چال کنه و جلو بره و دوم اینکه اگه تو خیلی دوستِ من بودی اون طرف اصلا جرئت نمی‌کرد این حرفا رو مطرح کنه. خلاصه دو هیچ به نفع من. ناراحت شدم، درد داشت، ولی الان احساس می‌کنم چه بهتر! نه عزیزم من با تو بیرون نمیام، سرت سلامت.

به بهانه‌ی یک پیام باز نشده : 👇🏻

قدرشناس باشیم. کسی رو از خوبی ‌پشیمون نکنیم. آدم که درخت نیست، پا داره، می‌ره.

«شفا»