دانیالوفسکی

اکثر آدم‌هایی که میشناسم تکراری‌ان. کپی‌های تموم نشدنی و ناقصی از یک شخصیت تمام و کمال هستن که مدام سعی میکنن شبیه به اون بشن اما به شکل رقت انگیزی منفورتر و غیرقابل تحمل‌تر میشن. عین بازیگر های تئاتر هرکس یه نقش رو به عهده گرفته و با نقابش سعی میکنه نسبت به بقیه متفاوت تر بنظر برسه.

متاسفانه توی رپ‌فارسی دیگه همچین ترک هایی خلق نمیشن

بسیار جالب

البته که منظور من تنهایی از روی انتخابه نه از روی ناچاری

هرقدر که کمتر با آدم‌ها معاشرت کنی همون قدر بهتره. چون بین رذالت یا تنهایی باید یکی رو انتخاب کنی.

لعنت به کیبورد و اصلاح خودکارش

کانت به ما یاد میده چیزی که ما رو نابود می‌کنه عواطف ما نسبت به دیگرانه. دیگرانی که قادرن هر کاری با قلب و احساسات‌مون بکنند و عین خیالشونم نباشه. اگر پرتاب سنگ باعث بشه شیشه‌ی خونه‌ات بشکنه میتونی بری و شکایت خودت رو به دادگاه ارائه بدی، اما نمیشه توی هیچ دیوانی شکایت کرد که فلانی دل من رو شکسته. شکستن یا سیاه کردن دل جرم قابل اثباتی نیست. به فرض اثبات هم کاری برای جبران خسارت نمیشه کرد. هر جا کسی رو دوست داشتید و دل بهش دادید اون میشه پاشنه آشیل شما و می‌‌تونه بدون اسلحه به روح شما شلیک کنه، بدون خونریزی شما رو بکشه و شما حتی نمی‌تونید خون‌خواه خودتون باشید.

کاش یه تیکه سنگ بودم که توی اعماق اقیانوس آرام افتاده و یه ستاره‌ی دریایی روش خوابیده. بدون تحرک، بدون دغدغه، عاری از احساسات آزاردهنده‌ی انسانی که یه ستاره بغلش کرده و جاش هم خنکه. همیشه خنک.

نیاز دارم برای مدتی از انسان بودن دور بشم.

"دروغه اگه بگم نترسیدم"

مردی که توی دهه‌ی سوم زندگیش دنبال دخترهای 20 ساله‌اس از نظر من یک لوزر بدبخته از همه‌جا رانده شده‌اس که برای ارضای میل قدرت طلبی و تثبیت هویت ناقص خودش دنبال همچین رابطه هاییه.

شب بخیر

.

‏نا‌امید بودن باعث میشه آدم خوشحالی نباشی، چه بخواد در ارتباط با یه آدم باشه، چه کار، چه زندگی. نا‌امیدی بدجور‌ دهن آدم‌ رو میگاد. هرچقدرم برای بهتر شدن اوضاع تلاش کنی، انگار وقتی ناامیدی، کاری از دستت برنمیاد.

یه مسائلی هم در زندگی وجود دارن که از شدت دردی که انتقال میدن نه میشه جایی بنویسیشون، نه میشه پیش کسی به زبون بیاریشون. فقط باعث میشه یه گوشه از وجودت بابت درست نشدن و اتفاق نیفتادنشون غصه‌ بخوره و اشک بریزه و در ادامه با حفظ ظاهر، به زندگی برگردی و طوری وانمود کنی که انگار همه‌چیز عالیه و هیچ چیز آزارت نمیده.

چرا نمی‌تونم مثل بقیه بیخیال زندگی کنم، روزامو بگذرونم و شب راحت بخوابم؟ چرا بقیه می‌تونن وانمود کنن همه چی خوبه‌؟ چرا من نمی‌تونم؟

.