درر السلف - Selefin İncileri

“Bir gün güldüler, ebediyen hor ve hakir kılındılar.” Bunlar, Mu’minûn Sûresi’nden bazı âyetlerdir. Tevhid ehli bir kimsenin, alay eden birinin alayı sebebiyle göğsü daraldığı her vakit bu âyetler üzerinde durması gerekir. Onlar yardım isteyerek şöyle dediklerinde: ﴿رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ﴾ “Rabbimiz! Bizi buradan çıkar. Eğer bir daha [küfre] dönersek, şüphesiz biz zalimleriz.” | Mu’minûn, 107. Onlara şu cevap geldi: ﴿قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ﴾ “Allah buyurur ki: ‘Orada hor ve hakir kalın! Benimle konuşmayın!’” | Mu’minûn, 108. Ardından Allah Teâlâ, sebep bildiren “إِنَّهُ” — “Çünkü…” ifadesiyle şöyle buyurdu: ﴿إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ۝ فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي وَكُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ ۝ إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ﴾ “Çünkü kullarımdan bir grup: ‘Rabbimiz! İman ettik; bizi bağışla, bize merhamet et. Sen merhamet edenlerin en hayırlısısın.’ derlerdi. Siz ise onları alaya aldınız. Öyle ki onlarla alay etmeniz size Beni anmayı unutturdu ve siz onlara gülüp duruyordunuz. Şüphesiz bugün, sabretmelerine karşılık onları mükâfatlandırdım. İşte gerçekten kurtuluşa erenler onlardır.” | Mu’minûn, 23/109-111. Böylece Allah azze ve celle, onların kovulup susturulmalarının sebeplerinden birini açıkça zikretmiştir: Allah’ın kullarıyla alay etmeleri. Kâfirin alay etmesi, âhirette muvahhidin derecesini yükselten bir vesileye, alay eden kimse için ise kat kat bir hüsrana dönüşmüştür.