Meymanat nik

هموطنِ مهاجرم سلام. خوبی؟ اوضاع و احوال، آن‌‌‌سوی آب‌ها چطور است؟ خوش می‌گذرد بی ما؟ حواسم چند روزی‌ست پیش توست، به اینکه تو آنجا دلت که گرفت و خیابان‌های ایران و کافه‌های ایران و آش‌رشته و چای‌های قند پهلوی ایران را نداشتی، چه می‌کنی؟ بغضت که گرفت و حوصله‌ی توضیح احساساتت به زبان دوم را اگر نداشتی؟ هم‌زبانی اگر اطرافت نبود و حرف‌های تو را نفهمیدند؟ اگر نتوانستی عمق اندوه و استیصال را به زبان دیگری تشریح کنی؟! عمق دردی که از آن فاصله برای مردمت می‌کشی... دلم برای غربت تو درد می‌کند عزیزِ راه دور... از حال ما می‌پرسی؟ می‌گویی نه که جای خودتان خوب است؟ نه که خیلی خوشحالید و در رفاه! نه که اوضاعتان گل و بلبل است... دروغ چرا؟ واقعا خوب نیست و خوب نیستیم! اما محض دلگرمی‌تان عرض کنم که "باهمیم"، باهم رنج می‌کشیم و با هم بغض می‌کنیم و اگر یکی‌مان بی‌هوا وسط خیابان زد زیر گریه، همه می‌فهمیم و حق می‌دهیم و در آغوشش می‌گیریم و همراهی‌اش می‌کنیم. اینجا افسردگی، جمعی‌ست، اندوه، جمعی‌ست، خشم، جمعی‌ست و سقوط... جمعی‌ست... اینجا هیچ چیز هم نباشد وسط بغض و درد، نباید دو دوتا چهارتا کرد و دنبال کلمات مناسب گشت و هیچ نیازی به تشریح و تفسیر رنج نیست. خوب نیستیم، جای‌مان امن نیست، حال نیست، آینده نیست، ولی باهمیم..... مردمان آنجا چه؟ اصلا اندوه را می‌فهمند؟ درد را چشیده‌اند که بتوانند با تو همدردی کنند؟! مادربزرگم از سال سیلِ سیاه نقل می‌کرد که خانواده‌‌اش با او وداع کردند و در خانه پناه گرفتند، بااینکه وسط رودخانه بود و بااینکه می‌دانستند احتمال به آب افتادنشان بالاست، ولی بسنده کرده‌بودند به اینکه: لااقل در خانه‌ی خودمانیم و باهمیم... ما هم باهمیم، بمانیم یا بمیریم، به فنا برویم یا نجات پیدا کنیم، باهمیم... غصه‌ی ما را نخور عزیزِ راهِ دور، تو خودت هم غریبی و جور دیگری رنج می‌کشی... این‌بار که کافه‌ رفتی و قهوه‌ات را به زبان دیگری سفارش دادی؛ صندلی مقابلت را خالی بگذار، به یاد ما و به یاد وطن... مراقب خودت باش و نگران ما نباش عزیزم، ما خوبیم... #نرگس_صرافیان_طوفان