برلینِ ششم.

حماقت.

منی که خفه‌ شد در میان اقیانوسی از کلملت ناگفته و پنهان.

شاید اگر میشد لحظات رو تو عکس حبس کرد الان وضعیت اینجوری نبود.

چشمانی را بوسیدم که میدانستم دیگر رو به صورت من باز نخواهند شد.

یه وقتایی هست که وسط راه میمونی، هیچی حالیت نیست. نمیفهمی باید ادامه بدی یا باید وایسی و دیگه راه نری. نمیدونی چرا داری راه میری چرا وایسادی چرا دو دل شدی. یه وقتایی هیچی نمیدونی هیچی نمیبینی هیچی نمیشنوی فقط میخوای برگردی عقب تا ببینی چیشد؟ چطور شد که الان اینجایی؟ چی از راه رفتن نگهت داشت؟ یه وقتایی حتی یادت میره کی بودی ولی یه وقتایی، نه تنها یادت میره کی بودی، بلکه دیگه کسی هم نیست که یادت بیارتش.

انگار یه چیزی گم شده که همه میدونن چی بوده بجز من.

دانی که چیست در اوج نبودن انتظار بودن را کشیدن؟

صدا؛ از فریاد‌های تو شروع میشه به ترک قلب من ختم میشه.

دلتنگی؛ از ما شروع میشه به من ختم میشه.

گاهی اوقات نشستی، هیچ خبری نیست، هیچ طوفانی نیست، هیچ ترک یا شکافتی ایجاد نمیشه اما یک لحظه، بدون اینکه حتی خودت بفهمی چیشده و کدوم بخش فلک برات اشتباهی چرخیده، میون هزاران هزارتا فکر و بدختی مفلق میشی. گاهی اوقات حتی فرصت نمیکنی بفهمی چیشده.

خواستم در بوسه‌هایت غرق شوم، چشمانم را که باز کردم در هرچیزی غرق گشتم جز بوسه‌هایت.

ز زندگانی گذشتن دانی که چیست؟ یعنی تویی را که جایگزین سنگینی‌‌ای غیرقابل تخریب در سمت چپ سینه‌ام شده بودی، در اواسط راه گوشه‌ای گذاشتن و به راه ادامه دادن.

نمیرسد صدای فریادهایم به گوشت.

وقتی اعتماد نمیکنی رو اعصاب میری و وقتی اعتماد میکنی دائم منتظری تا به اعتمادت خیانت بشه. خلاصه این کوفتی هر جوری هم که باشه و هرطوری که انجامش بدی، باز هم آسیب وارد میکنه.

انگار تو بدنم بذر خستگی کاشتن. سگ سیاه افسردگی هم هر روز خیلی با وقار میاد بهش رسیدگی میکنه و میره.

جانا در میان این حجم از نبودن، گاهی هم باش.

دیگه حتی خودمم نمیدونم دقیقا دلم برای چی تنگ میشه.