برلینِ ششم.

دیدی گاها با تک‌تک سلولهای بدنت میخوای که دردایی که خودت تو زندگی تجربه کردی رو اون هیچوقت تجربه نکنه!؟ مثلا درد از دست دادن رو هیچوقت نفهمه، هیچوقت تنهایی رو حس نکنه. هیچوقت اونقدری که تو غم رو دوشت افتاده رو دوشش نیوفته ولی نمیتونی؟ نمیتونی جلوشونو بگیری انگار. طوری که از این لحظات متنفرم خنده‌داره واقعا.

-

شاید هم بهار اونا جهنم ماست.

بهار؟ کدوم بهار؟ شما به این میگید بهار؟ ملت توی بهار شادترینن. باید شاد ترین باشن. ملت توی بهار خون گریه نمیکنن. ملت توی بهار بالا سر خرابه‌ها اسم بقیه رو فریاد نمیزنن. هر چهار فصل سال یه ضربه‌ی غیرقابل هضم ساخت. هر فصل سال یه غم تازه آورد. این بهار نیست. اسم این کوفتی رو نمیشه گذاشت بهار.

اشک ملتی که خون جوونه کرد. ملتی که خود خون شد. غرق شد. له شد. ساکت شد زیر آوار.

خنده‌هایی که دفن شدند زیر خورده خورده آوار.

📅 ۰۹ بهمن ۱۴۰۰ ⏰ ۱۳:۲۹:۱۶ متن پیام: آئین از گنشین خوشت اومد؟

یه مشت خشم جمع شده توی تنم، رخنه کرده تو سلول به سلول مغزم. دلم میخواد تو صورتت داد بزنمشون. دلم میخواد بفهمی چقدر ازت نفرت دارم. دلم میخواد بفهمی باعث چه چیزایی شدی چه چیزایی رو به نابودی کشوندی. دلم میخواد بفهمی اونقدرا هم که فکر میکنی بی‌تقصیر نیستی.

شاید میشد حالم ازت بهم نخوره.

هر چیزی میشد ولی فقط دیگه نمیشد من خودمو بذارم جای احمق‌ها و خنده‌های مضحک تو توی هر لحظه رو هضم کنم.

میشد یه جور رفتار کنیم انگار دنیا با من و تو به پایان رسیده و حالا فقط ماییم.

میشد من جلوی عصبانیتم رو بگیرم و وانمود کنم همه‌چی بی‌نقصِ.

میشد خودت رو از چشمم نندازی و الان وسط بحث کردن سر خوشگلی تو باشیم ولی تو تصمیم گرفتی گند بزنی توش و من تصمیم گرفتم جلوتو نگیرم.

ببین ما میتونستیم خوب باشیم. میتونستیم سر همدیگه رو بشکنیم ولی میتونستیم خوب باشیم. به بقیه نگو نشد، بگو نخواستم.

گاها آدم حیرت میکنه. از اینکه چطور انقدر زود آدما میتونن دل همدیگه رو بزنن حیرت میکنه.

در انتها‌ترین بخش نبودن، منت بودن‌هایت را بر سر بی‌خبرم گذاشتی.

تو تاریک‌ترین روزهای زندگی شدی خورشیدم."

📅 ۲۸ شهریور ۱۴۰۰ ⏰ ۱۵:۵۳:۲۴ متن پیام: خب اره ولی سال کنکوری بودن با کنکور دادن فرقداره گیج شده بودم