Gitme...💚

‏اون سکانس رو دیدید که خسرو شکیبایی تو تاکسی گریه می‌کنه و همه شروع به گریه می‌کنن باهاش؟ دقیقا همونیم. ‏ما سال هاست که همه‌مون توی اون تاکسی نشستیم.

در سنی که باید از جوانی لذت ببریم، از غم پنهان وجودمان تا مغز استخوان سوختیم...

“Sağım yalan dolum yalan”

حس دیر شدن بهم دست داده، حس میکنم دیگه دیره واسه همه چی…

به عنوان کسی که به همه چیز و همه کس بیش از حد اهمیت داده میگم اهمیت ندید! هرکی بیخیال‌تر بوده، عزیز تر بوده همیشه...

Yıldız Kenter şöyle demiş; İyilik benim kendime olan inancım. Yoksa bende biliyorum kimsenin buna değmeyeceğini.

عجب روزگاریه، باشعور به خاطر شعورش سکوت می‌کنه بی‌شعور میگه دیدی چجوری دهنشو بستم!

Hep sen mi ağladın, hep sen mi yandın? Ben de gülemedim; yalan dünyada Sen beni gönlümce mutlu mu sandın? Ömrümü boş yere çalan dünyada

آدم‌های این روزها افسرده نیستند، در واقع آینده ندارند، و ذهن بدون تصور آینده، وارد سوگ می‌شود.

همه ما در قفسی زندگی می‌کنیم که خودمان ساخته‌ایم. قفس‌هایی از ترس، از انتظارات، از قوانینی که هرگز نوشته نشده‌اند. من تمام عمرم تلاش کردم از این قفس فرار کنم، اما هر بار که فکر می‌کردم آزادم، دیدم که فقط قفس عوض کردم. اکنون می‌فهمم که آزادی واقعی نه در فرار است، بلکه در پذیرش است. باید قفس را بشناسم، باید بدانم کجا هستم، و بعد می‌توانم تصمیم بگیرم که بمانم یا بروم.

بهترین صفت یک پارتنر، قدر شناس بودنشه؛ درست تربیت شده، ارزشت رو می‌دونه، متقابلا برات قدم برمی‌داره...