Gitme...💚

آدم‌های این روزها افسرده نیستند، در واقع آینده ندارند، و ذهن بدون تصور آینده، وارد سوگ می‌شود.

همه ما در قفسی زندگی می‌کنیم که خودمان ساخته‌ایم. قفس‌هایی از ترس، از انتظارات، از قوانینی که هرگز نوشته نشده‌اند. من تمام عمرم تلاش کردم از این قفس فرار کنم، اما هر بار که فکر می‌کردم آزادم، دیدم که فقط قفس عوض کردم. اکنون می‌فهمم که آزادی واقعی نه در فرار است، بلکه در پذیرش است. باید قفس را بشناسم، باید بدانم کجا هستم، و بعد می‌توانم تصمیم بگیرم که بمانم یا بروم.

بهترین صفت یک پارتنر، قدر شناس بودنشه؛ درست تربیت شده، ارزشت رو می‌دونه، متقابلا برات قدم برمی‌داره...

یه جاهایی از ذهنم هست که حتی خودمم جرئت نمی‌کنم برم سراغش... همون جاها که دلیلِ خیلی از سکوت‌هامه.

‏از ته لیوان هر باری که نوشیدنی میخوری عکس بگیر، از لبخند عزیزات عکس بگیر، از میزهای پر و خالی که نشونه‌ی وجود شمان عکس بگیر، از قهقه زدن اتون موقع گفتن چرت و پرت، از خنده های مکرر بی دلیل، از اذیت کردنت هاتون، از لحظه لحظه هایی که میدونی تکرار نمیشه، از همش از همه چیز عکس بگیر.

bir gül soldu

Gidenlerden, bir tek seni bana ekledim Seni deli gibi bekledim, gidenlerden

‏حتی به روزگارمون نمیتونم بگم زندگی. زندگی تو ذهن من خیلی بزرگ و قشنگ بود. این چیه اخه. هرچیزی خواستیم نشد. هرکاری کردیم نشد. حتی هرکاری هم نکردیم باز هم نشد. کلا هیچی برای ما نشد.