ندای آزادی

🤩بازگشت به قرآن و توسعه ملی در اندیشه طالقانی   ✍️محمد توسلی (بازنشر به‌مناسبت سالگرد درگذشت آیت‌الله طالقانی)   ◀️طالقانی و بازرگان از همان شهریور ۱۳۲۰ ریشهء مشکلات اصلی و عقب ماندگی جامعه را در دو عامل «فرهنگ استبدادی» و «پیرایه ها و خرافات مذهبی» می دانستند و تلاش های فرهنگی–اجتماعی خودشان را در طول حیات خود در همین راستا برنامه ریزی و متمرکز کردند. این فرآیند در آثار و اقدامات آنان کاملا مشهود است.  

مبانی گفتمانی طالقانی و بازرگان، دو محور اصلی دارد: بحث فرهنگ استبدادی به عنوان مشکل تاریخی ما و بحث پیرایه‌ها و خرافات مذهبی. از نگاه آنان، این دو عامل در واقع مانع اصلی توسعه ملی و عامل اصلی عقب ماندگی ما است. آن ها با بهره گیری از تجربیات ناموفق گذشتگان چون سید جمال، حکمی زاده و...، راهبرد اصلاح تدریجی سنت و آماده کردن فضای فرهنگی و اجتماعی جامعه برای حرکت بسوی مدرنیته را انتخاب کردند تا از طرف مقابل با واکنش شدید مواجه نشوند و راه برای ادامه راه هموار باشد. در این برنامه این آیه قرآن را سرلوحه برنامه هایشان قرار دادند که «ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم»، و معتقد بودند تا تحول فرهنگی و اجتماعی به تدریج در جامعه به وجود نیاید، امکان هیچ نوع تحولی وجود ندارد. به ویژه با توجه به این واقعیت که در ایران، موانع تاریخی خرافات مذهبی با زمینه های فرهنگ استبدادی ۲۵۰۰ ساله در هم آمیخته و طی این فرایند را با پیچیدگی بیشتری نسبت به فرایند تحولات قرون وسطی در اروپا روبرو ساخته است. در راستای چنین برنامه راهبردی، طالقانی همراه بازرگان و سایر شخصیت های همسو؛ فعالیت های فرهنگی و اجتماعی خود را بعد از شهریور 1320 که فضای سیاسی نسبتا باز می شود آغاز و تا واپسین ایام حیات خود تداوم می بخشند تا موانع توسعه ملی برطرف و حرکت بسوی مدرنیته امکان پذیر شود.

  ◀️این نگاه راهبردی طالقانی است، که او انسان را انسانِ مختار و آزاد می داند و در مقدمه جلد اول پرتوی از قرآن که در سال 42 در زندان نگارش شده تاکید می کند: «اندیشه آزاد و اختیار در عمل از امتیازات آدمی است، ...اگر چنین پرتو هدایتی بر نفوس نتابد، ارزش آدمی که همان عقل و اختیار و گزیدن است از میان می رود...». همچنین او به استناد «لا اکراه فی الدین» به شدت می ایستد و می گوید دین قابل اکراه و اجبار نیست. انسان ها باید به اختیار خودشان راه را انتخاب کنند. همچنین در پرتوی از قرآن و بطور متمرکز در اثر «اسلام و مالکیت» به فضیلت عدالت اجتماعی و نقش اساسی آن در هموار کردن راه کمال انسان می پردازد.   ◀️در دوران نهضت ملی ایران، طالقانی ارتباط و همکاری نزدیکی با دکتر مصدق داشت. بعد از کودتای ۲۸ مرداد هم بنا به ضرورت اجتماعی، در کنار آیت الله سید رضا زنجانی و دیگر یاران وارد نهضت مقاومت ملی می شوند. پس از تشکیل جبهه ملی دوم در سال ۱۳۳۹، باز آن ها به عنوان اعضای شورای مرکزی جبهه ملی دوم ورود می کنند که در کنگره سال ۴۱ جایگاه برجسته ای دارند.    ◀️در سال ۴۰ هم زمانی که نهضت آزادی ایران تشکیل می شود، طالقانی جزو بنیانگذاران است و تا پایان عمر عضو این نهاد اجتماعی بود. در ساختار حزب هم به عنوان یک روحانی هیچ حق ویژه ای برای خودش قائل نبود. در شورای مرکزی نهضت آزادی، طالقانی یک رای داشت، بازرگان یک رای داشت، یک جوان هم که آن جا عضو بود، یک رای داشت. طالقانی با این کار، عملاٌ درس دموکراسی را به نسل ما آموزش داد.   🔗 لینک متن کامل   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

📹شباهت‌های ۲۸ مرداد ۳۲ و امروز ایران   ◀️گفتگوی علیرضا اسکندری نژاد با عماد بهاور رئیس دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران در برنامه اتاق جنگ   چکیدهء گفتگو:   📌 اتفاقات امروز همه در راستای همان کودتای ۲۸ مرداد بود. اما چرا کودتا رخ داد؟ چون بعد از جنگ جهانی دوم، حضور استعمار و بهره‌کشی ادامه داشت. امتیازاتی که ایجاد کرده بودند هم تبعیض‌آمیز بود. همه این‌ها نشان می‌دهد که حضور انگلیسی‌ها نه‌تنها طبق قرارداد به ما سود نمی‌داد، بلکه از نیروی ما استفاده و سوءاستفاده هم می‌کرد.   📌 بعد از جنگ، انگلیسی‌ها می‌خواستند بازسازی کنند و برای همین به نفت ایران نیاز داشتند. انگلستان می‌خواست تسلط استعماری خود را حفظ کند. بحث فقط درصد سود نبود؛ آن‌ها می‌خواستند سلطه داشته باشند و برای همین یک خواست عمومی برای ملی شدن نفت شکل گرفت و بعد هم مصدق آن را قانونی کرد.   📌 میانجی‌گرانی بودند که پیشنهاد بالا بردن درصد سهم ایران را می‌دادند، اما ایران در تمام مراحل حق داشت و مصدق روی این مسئله ایستاده بود که ایران باید کنترل داشته باشد و بتواند در فرایند تولید و مدیریت نفت نقش و کنترل داشته باشد. این‌طور بود که استقلال تأمین می‌شد.   📌 تمام دعوا بر سر همین کنترل بود. آن‌ها نمی‌خواستند ایران کنترل داشته باشد و مصدق هم از این مسئله کوتاه نمی‌آمد. بنابراین آن‌ها خواستند دولت عوض شود تا بتوانند با دولت بعدی کار کنند.   📌 اختلافات بین نیروهای کاشانی و ملی قبل از ۳۰ تیر رخ داده بود، اما در جریان ۳۰ تیر، روحانیت همراه شد و بعد انگلستان روی این اختلافات سوار شد.   📌 در ۳۰ تیر، نیروهای ملی و روحانی به‌صورت تاکتیکی با یکدیگر ائتلاف کردند.   📌 این اتحاد در انقلاب ۵۷ هم رقم خورد؛ اتحاد روحانیت، نیروهای ملی و چپ، و چریک‌ها هم آماده بودند.   📌 مصدق آغازگر یک نهضت ملی بود و حدس سقوط را می‌زد، اما کاری نمی‌توانست بکند.   📌 این تجربیات باید به ما کمک کند که بفهمیم مردم، دشمن ما نیستند، بلکه باید آن‌ها را کنار خودمان قرار دهیم؛ مثل مصدق که مردم را داشت، نه اینکه فکر کنیم هر کسی که اعتراض دارد، در سمت دشمن است.   📌 محبوبیت دولت مصدق با امروز قابل مقایسه نیست. آن زمان مردم با مصدق بودند و نظامی‌ها نه؛ اما امروز نظامی‌ها با حکومت‌اند و مردم نه. مصدق هم از ابتدا با مردم بود.   📌 اینکه تأکید انقلاب ایران روی استقلال بود، از همین تجربه سال کودتا و موازنه منفی بود که مصدق تعریف کرد.   📌 یک جایی مثل الان می‌رسد که نیروهای ملی باید انتخاب کنند که حول یک مسئله متحد شوند یا اهداف سیاسی مهم‌تر باشد.   📌 رفع انحصار در همه زمینه‌ها باید صورت بگیرد، چون انحصار باعث فساد می‌شود. انحصار در همه زمینه‌ها باید برداشته شود.   📌 اصلاحات سیاسی و اقتصادی باید با هم انجام شود. از یک جایی این اصلاحات باید انجام شود و انحصارات به‌تدریج برداشته شود و باید به سمتی برویم که هم اقتدار داشته باشیم و هم مشروعیت؛ هر دو با هم.   📌 اگر مشروعیت داشته باشی اما اقتدار نداشته باشی، فرو می‌پاشی، مثل مصدق؛ و اگر اقتدار داشته باشی اما مشروعیت نداشته باشی، باید هر دو سال یک‌بار با مردم بجنگی. پس این دو باید با هم باشند و حرف ما به‌عنوان اپوزیسیون قانونی همین است.   🔗 لینک ویدیوی کامل    🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🎤نگاهی به چند تجربه احیای اقتصادی پس از جنگ   ✍️مهران ارژنگ   ◀️اهمیّت احیای اقتصادی کشورها پس از جنگ شاید بدیهی به نظر برسد. زیرا آباد کردنِ ویرانی نیازمند دلیل و برهان نیست. اما موضوع میتواند از این عمیق تر باشد. احیای طبقه متوسط بعنوان زیرساخت رشد و توسعه جوامع و دشوار شدن بازگشت حمله خارجی در اثر ایجاد ارتباطات بین المللی برآمده از توسعه، شاید کلیدی ترین دلیل برای اهمیت احیای اقتصادی است. اگرچه ما هنوز در میانه تهاجم خارجی هستیم و نمیتوانیم از خاتمه آن سخن بگوییم اما نگاه به تجربه موفق کشورهای دیگر راهگشاست.   تجربه آلمان غربی   ◀️جامعه آلمان پس از جنگ، دارای انگیزه قوی برای بازسازی،نظم کاری بالا، فرهنگ پس‌انداز و روحیه جمعی بود.این عوامل غیرمادی در کنار سیاست‌های درست اقتصادی،به پایداری رشد کمک کرد. یکی از مهمترین نمادهای این فرهنگ، نظام هم‌تصمیمی (Mitbestimmung) و روابط صنعتی نسبتاً مسالمت‌آمیز، اعتصاب‌ها را محدود کرد. اتحادیه‌های کارگری اغلب افزایش دستمزد را با رشد بهره‌وری هماهنگ می‌کردند و این امر رقابت‌پذیری بنگاه‌ها را حفظ کرد.   ◀️آلمان غربی به عنوان شکست خورده جنگ، در سال‌های اولیه پس از جنگ، تحت محدودیت‌های تسلیحاتی قرار گرفت و اجازه توسعه نظامی نداشت. این محدودیت، عامل مثبتی شد تا بار بودجهء نظامی بسیار کمتری را متحمل ‌شود و منابع عمومی فرصت یابد صرف بازسازی زیرساخت‌ها، آموزش و سرمایه‌گذاری مولد گردد.   ◀️احیای آلمان غربی را نمیتوان صرفاً به کمک خارجی نسبت داد؛طرح مارشال برای جهش اولیه اقتصادی مهم بود،اما یقینا بدون اصلاحات پولی، آزادسازی بازار، سیاست پولی معتبر، نیروی کار ماهر و دسترسی به بازارهای جهانی، آن کمک‌ها نمیتوانست به رشد پایدار تبدیل شود.   تجربه ویتنام   ◀️رشد و احیای اقتصاد ویتنام از اواخر دهه ۱۹۸۰ تاکنون،یکی از موفق‌ترین نمونه‌های گذار از اقتصاد متمرکز به اقتصاد بازار در جهان در حال توسعه است.این تحول که عمدتاً با اصلاحات موسوم به «دوی موی» (Đổi Mới) به معنای نوسازی و تغییر، از سال ۱۹۸۶ آغاز شد، حاصل ترکیبی از اصلاحات داخلی، جذب سرمایه خارجی،ثبات سیاسی و بهره‌گیری از موقعیت ژئواکونومیک بود.   ◀️به اتکای این سیاست، ویتنام با کنار گذاشتن تدریجی اقتصاد دستوری،به سمت «اقتصاد بازار با جهت‌گیری سوسیالیستی» حرکت کرد.آزادسازی قیمت‌ها،حذف گسترده یارانه‌ها،اجازه فعالیت به بخش خصوصی و حذف انحصار دولتی، انگیزه تولید و کارآفرینی را افزایش داد.   ◀️اصلاحات کشاورزی با اقداماتی نظیر اعطای حق استفاده بلندمدت از زمین به خانوارهای کشاورز باعث جهش میزان تولید برنج شد. با این اصلاحات، ویتنام نه تنها از زمره کشورهای وارد کننده برنج خارج شد بلکه به یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان جهان مبدل گردید.   ◀️سرمایه‌گذاری گسترده در بنادر، جاده‌ها، فرودگاه‌ها، برق و مناطق صنعتی، هزینه لجستیک را کاهش داد. اصلاحات اداری، ساده‌سازی مجوزها و بهبود شاخص‌های فضای کسب‌وکار نیز به جذب سرمایه کمک کرد. هرچند اصلاح شرکت‌های دولتی ویتنام کند و ناقص بود، اما فرآیند «سهامی‌سازی» (equitization) و کاهش تعداد بنگاه‌های دولتی زیان‌ده، بار مالی دولت را کم کرد و فضا را برای بخش خصوصی بازتر نمود.   ◀️نظام تک‌حزبی ویتنام با وجود محدودیت‌های سیاسی، ثبات و پیوستگی سیاست‌های اقتصادی را تضمین کرد. دولت‌های متوالی عموماً مسیر اصلاحات بازارمحور را ادامه دادند و از چرخش‌های شدید سیاستی پرهیز کردند. رشد ویتنام عمدتاً نتیجه اصلاحات تدریجی اما مستمر به سمت اقتصاد بازار، جذب سرمایه خارجی، ادغام در تجارت جهانی و بهره‌گیری از نیروی کار ارزان و موقعیت جغرافیایی بود.   تجربه سیرالئون   ◀️«جنگ داخلی سیرالئون» تقریبا یک دهه بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۲ میلادی، به طول انجامید و حدود ۱۲۰ هزار کشته نظامی و غیرنظامی بر جای گذاشت. پایان جنگ داخلی، نقطه آغاز احیای اقتصادی بود. حضور نیروهای حافظ صلح سازمان ملل (UNAMSIL) و برنامه‌های خلع سلاح، ترک مخاصمه و ادغام مجدد جنگجویان (DDR) به بازگشت امنیت و اعتماد عمومی انجامید.   ◀️دولت با کمک صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی برنامه‌های تثبیت اقتصادی را اجرا کرد؛ تورم مهار شد، نرخ ارز تثبیت نسبی یافت و نظام مالی دوباره شکل گرفت. این ثبات به بازگشت اعتماد تجاری کمک کرد.   ◀️ایجاد کمیسیون مبارزه با فساد، اصلاح مدیریت مالی عمومی، تمرکززدایی و بهبود نظام قضایی تا حدی فضای اداری را شفاف‌تر کرد و به جلب کمک‌های خارجی و سرمایه‌گذاری کمک کرد.   ◀️سرمایه‌گذاری در آموزش ابتدایی، بهداشت مادر و کودک و مبارزه با بیماری‌ها (پیش از ابولا) باعث بهبود تدریجی سرمایه انسانی شد. هرچند شیوع ابولا در ۲۰۱۴–۲۰۱۵ این دستاوردها را موقتاً عقب انداخت، اما پس از آن نیز با کمک بین‌المللی بازسازی ادامه یافت.   🔗 لینک متن کامل   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️🌐@nedayeazadinet|ندای آزادی

🔴از اعدام تا پلمب کافه‌ها؛ چرا فشارهای امنیتی افزایش یافته است؟   ◀️نگاهی گذرا به منطق « تشدید کنترل اجتماعی در ایران»   ✍️فاطمه گوارایی   🔹در ماه‌های اخیر مجموعه‌ای از اقدامات امنیتی، قضایی و محدود کننده در حوزه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی در ایران افزایش یافته است؛ اقداماتی که اگرچه در ظاهر موضوعات متفاوتی را هدف قرار می‌دهند، اما در یک چارچوب کلی قابل فهم هستند: تلاش برای کنترل عرصه عمومی، افزایش هزینهء کنش اعتراضی و محدود کردن شبکه‌های ارتباطی جامعه.   📌یکی از مهم‌ترین نشانه‌های افزایش رویکرد امنیتی، تشدید اجرای احکام قضایی، به‌ویژه احکام اعدام و صدور مجازات‌های سنگین برای طیفی از متهمان است.در ماه‌های اخیر، گزارش‌هایی درباره افزایش اجرای احکام اعدام در زندان‌های مختلف کشور، صدور احکام سنگین برای برخی معترضان، فعالان مدنی و سیاسی و همچنین ادامه فشار بر زندانیان منتشر شده است.   📌فراتر از جنبه قضایی، این روند یک کارکرد سیاسی نیز پیدا می‌کند: ایجاد بازدارندگی از طریق افزایش هزینه اعتراض. منطق امنیتی حاکم بر این رویکرد آن است که اگر هزینه مشارکت در اعتراض، فعالیت مدنی یا حتی برخی اشکال نافرمانی اجتماعی افزایش یابد، امکان شکل‌گیری موج‌های جدید اعتراضی کاهش پیدا خواهد کرد.   📌یکی دیگر از ابعاد این روند، محدود کردن فضاهای عمومی و اجتماعی است؛ فضاهایی که در سال‌های اخیر به محل تعامل، گفت‌وگو و شکل‌گیری ارتباطات اجتماعی تبدیل شده‌اند. پلمب کافه‌ها، رستوران‌ها، مراکز فرهنگی و برخی فضاهای شهری، اگرچه گاه با استناد به مسائل صنفی یا قانونی توجیه می‌شود، اما در بسیاری از موارد در پیوند با موضوعاتی مانند حجاب، سِبک زندگی و کنترل رفتارهای اجتماعی قرار می‌گیرد.   📌اهمیت این مسئله تنها اقتصادی نیست. در جامعه‌شناسی شهری، مکان‌هایی مانند کافه‌ها به عنوان «فضای سوم» شناخته می‌شوند؛ یعنی فضاهایی میان خانه و محل کار که امکان گفت‌وگو، شکل‌گیری روابط اجتماعی و تعامل غیررسمی شهروندان را فراهم می‌کنند. بنابراین محدود کردن این فضاها، فقط تعطیلی چند واحد صنفی نیست؛ بلکه می‌تواند به معنای محدود شدن بسترهای طبیعی شکل‌گیری سرمایه اجتماعی باشد.   📌یکی از حوزه‌هایی که همچنان در مرکز سیاست‌های کنترلی قرار دارد، مسئله زنان و سبک زندگی اجتماعی است. پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی»، مسئله رابطه حکومت با بدن، پوشش و انتخاب فردی زنان به یکی از مهم‌ترین شکاف‌های اجتماعی تبدیل شد. ادامه برخوردهای قضایی، احضارها و فشارهای اجتماعی علیه برخی زنان، هنرمندان و فعالان مدنی نشان می‌دهد که این حوزه همچنان یکی از میدان‌های اصلی منازعه اجتماعی است. همزمان، احضار و فشار بر گروه‌های مختلف اجتماعی ازجمله روزنامه‌نگاران، پژوهشگران، فعالان صنفی، دانشجویان و وکلا ادامه یافته است؛ روندی که به گفته منتقدان، فضای فعالیت مدنی و امکان گفت‌وگوی اجتماعی را محدودتر می‌کند.  

چرا حکومت به جای کاهش فشار اجتماعی، فشار را افزایش می‌دهد؟   ۱- ایجاد بازدارندگی: نخستین هدف، افزایش هزینه اعتراض و جلوگیری از شکل‌گیری هسته‌های اولیه نارضایتی سازمان‌یافته است. بر اساس این منطق، برخورد شدید می‌تواند جامعه را از ورود به کنش جمعی بازدارد.  ۲- جلوگیری از شکل‌گیری شبکه‌های اجتماعی مستقل: حکومت‌ها در شرایط بحران معمولاً نسبت به شکل‌گیری شبکه‌های مستقل اجتماعی حساس‌تر می‌شوند. کافه‌ها، مراکز فرهنگی، دانشگاه‌ها، شبکه‌های مجازی و انجمن‌های مدنی تنها فضاهای خدماتی یا فرهنگی نیستند؛ بلکه محل ارتباط انسان‌ها و شکل‌گیری اعتماد اجتماعی‌اند. از این منظر، محدود کردن این فضاها تلاشی برای جلوگیری از پیوندهای اجتماعی گسترده‌تر است.  ۳- مدیریت بحران در شرایط تنش داخلی و خارجی: در شرایطی که یک حکومت با بحران‌های اقتصادی، اجتماعی یا تنش‌های خارجی مواجه است، معمولاً نگرانی از تبدیل نارضایتی‌های پراکنده به اعتراضات گسترده افزایش می‌یابد. در چنین شرایطی، افزایش حضور امنیتی می‌تواند با هدف نمایش کنترل و جلوگیری از تصور ضعف انجام شود.  ۴- حفظ انسجام نیروهای حامی: سیاست‌های سختگیرانه علاوه بر پیام به جامعه، پیامی داخلی نیز دارد؛ یعنی اطمینان دادن به بخش‌های وفادار حکومت، که اصول و خطوط قرمز رسمی همچنان حفظ می‌شوند.  ۵- خطای محاسباتی درباره علت نارضایتی‌ها: یکی از مهم‌ترین نقدها به این رویکرد آن است که ممکن است ساختارهای سیاسی علت نارضایتی جامعه را در «کمبود برخورد» ببینند، نه در عوامل اصلی مانند مشکلات اقتصادی، کاهش اعتماد عمومی، محدودیت‌های اجتماعی و شکاف میان جامعه و حکومت.در این صورت، پاسخ به بحران نه اصلاح سیاست‌ها، بلکه افزایش کنترل خواهد بود.

  🔗 لینک متن کامل   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹🌐@nedayeazadinet|ندای آزادی

📹"ما هیچ قهرمانی را برای خود سالم نگه نمی‌داریم" ◀️منصوره اتحادیه با مطرح کردن یک نظریه تأمل‌برانگیز، به آسیب‌شناسی برخورد ما با چهره‌های تاریخی ایران می‌پردازد و می‌گوید ما هیچ قهرمانی را برای خود سالم نگه نمی‌داریم. او با مقایسه ایران و کشورهای غربی اشاره می‌کند که در غرب با وجود عیوب رجال تاریخی، آن‌ها را تخریب نمی‌کنند؛ اما ما در ایران خودمان قهرمان‌هایمان را می‌کوبیم و حتی شخصیتی مثل امیرکبیر را هم بی‌نصیب نمی‌گذاریم. اتحادیه تأکید می‌کند که یک ملت برای باور داشتن به خود و آینده‌اش عمیقاً به قهرمان نیاز دارد؛ چرا که نابود کردن این الگوها باعث می‌شود تاریخ ما پوچ به نظر برسد و این تصور تلخ ایجاد شود که گویی در گذشته هیچ‌کس درست‌کار نبوده و همه خائن بوده‌اند. #منصوره_اتحادیه #تاریخ_ایران #قهرمان_ملی #امیرکبیر #رجال_تاریخی #هویت_ملی #تاریخ_معاصر 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

⚠️زمان دیگر به نفع ایران در نبرد محاصره‌ها نیست ✍️یاروسلاو تروفیموف (Yaroslav Trofimov) - یادداشت وال استریت ژورنال ◀️با فشار آوردن بر تنگه هرمز، هم آمریکا و هم ایران انتظار داشتند که بتوانند رقیب خود را پشت سر بگذارند و معتقد بودند که زمان به نفع آن‌ها کار خواهد کرد. اکنون به نظر می‌رسد روند به ضرر تهران پیش می‌رود. محاصره دریایی آمریکا از ماه ژوئیه مانع از ارسال هرگونه نفت از خلیج فارس توسط ایران شده است. در همین حال، با وجود حملات پهپادی و موشکی ایران، واشنگتن موفق شده است به کشورهای عربی خلیج فارس کمک کند تا مقادیر قابل توجهی از نفت خام خود را از این مسیر عبور دهند و از افزایش بی‌رویه قیمت جهانی نفت جلوگیری کند. ◀️ محاصره بنادر ایران توسط ترامپ که در آوریل اعمال و پس از شکست یادداشت تفاهم (تفاهم نامه اسلام آباد) کوتاه مدت درباره بازگشایی مسیر دریایی در ژوئیه دوباره اعمال شد، نیز رفتار ایران را تغییر نداده است. با وجود اختلالات اقتصادی، این محاصره باعث شورش مردمی علیه جمهوری اسلامی نشد و تهران را متقاعد نکرد تا تنگه را برای ناوبری آزاد باز کند. ◀️نفوذ ایران بر تنگه هرمز به طور آهسته اما پیوسته توسط کارزار نظامی آمریکا در منطقه در حال کاهش است. قیمت نفت خام در بازارهای بین‌المللی زیر ۱۰۰ دلار در هر بشکه باقی مانده است؛ رقمی بالا اما کمتر از آستانه بحرانی برای اقتصاد جهان. بخشی از این موضوع به دلیل استفاده چین از ذخایر داخلی و کاهش واردات بوده است. ◀️حملات مداوم ایران به کشتی‌ها برای حفظ کنترل بر تنگه هرمز است و به تبادل حملات موشکی و پهپادی منجر شده که تاکنون به دقت مدیریت شده‌اند. ایران به نفتکش‌ها در دریا و پایگاه‌ها و تاسیسات نظامی آمریکا در بحرین، کویت و اردن حمله کرده اما از حملات گسترده‌تر به اسرائیل و اقتصادهای بزرگ خلیج فارس، عربستان سعودی و امارات، خودداری کرده است. ◀️همسایگان خلیج فارس ایران امیدوارند که این خویشتن‌داری نسبی در هر دو طرف ادامه یابد و راه را برای توافقی در آینده باز کند. این مقام بلندپایه عرب خلیج فارس گفت: «برای ما در منطقه، هرچند بن‌بست را به جنگ ترجیح می‌دهیم، اما آتش‌بس دائمی را بر بن‌بست ترجیح می‌دهیم.» ◀️رهبران ایرانی مدت‌ها هشدار داده‌اند که نمی‌توانند اجازه دهند کشورهای عرب خلیج فارس نفت خود را صادر کنند در حالی که تجارت ایران خفه شده است. زمانی که محاصره آمریکا توسط ترامپ اعمال شد، مقامات ایرانی تخمین زدند که می‌توانند حدود پنج ماه بدون پیامدهای فاجعه‌بار اقتصادی مقاومت کنند. این نقطه اکنون به سرعت نزدیک می‌شود و تهران را وادار به تصمیم‌گیری راهبردی می‌کند. ◀️تقویم سیاسی آمریکا نیز عامل مهمی در محاسبات ایران است و به احتمال تشدید درگیری اشاره دارد. یکی از لحظات کلیدی تاریخ اولیه جمهوری اسلامی تصمیم برای تأثیرگذاری بر انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۸۰ آمریکا بود، زمانی که آزادی گروگان‌های آمریکایی تا پس از پیروزی رونالد ریگان بر جیمی کارتر به تأخیر افتاد. دولت ریگان بعداً به طور محرمانه به ایران سلاح داد. ◀️ رهبران ایران کاملاً آگاهند که جنگ در آمریکا تا چه اندازه غیرمحبوب است، بخشی به دلیل افزایش قیمت بنزین. آن‌ها تمایلی ندارند که با توافقی درباره تنگه هرمز، قیمت بنزین را درست پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در نوامبر پایین بیاورند و به ترامپ که دستور ترور بخش بزرگی از رهبری سیاسی و نظامی ایران در فوریه را داد، امتیاز بدهند. ◀️ فشارهای سیاسی داخلی نیز در ایران وجود دارد. رهبران غیرنظامی کشور مانند رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان و رئیس مجلس محمدباقر قالیباف که مذاکرات ژوئن با آمریکا را رهبری کردند، خواستار بازگشت به مذاکرات شده‌اند و به وخامت اوضاع اقتصادی ایران اشاره کرده‌اند.

قدرت واقعی در تهران در دست فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، به ویژه در شرایطی که رهبر جدید جمهوری اسلامی، مجتبی خامنه‌ای، پس از زخمی شدن در حمله آمریکا که منجر به مرگ پدرش، علی خامنه‌ای، در فوریه شد، در خفا به سر می‌برد. این فرماندهان، از جمله محسن رضایی، رئیس جدید شورای عالی امنیت ملی، و احمد وحیدی، فرمانده سپاه پاسداران، بر این باورند که حکومت درگیر جنگی برای بقاست و بعید است از فشارهای اقتصادی‌ای که شهروندان کشور متحمل می‌شوند، متأثر شوند.

◀️نورمن رول، مقام پیشین جامعه اطلاعاتی آمریکا در امور ایران از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۷، افزود: «اگر تاریخ اخیر چیزی درباره تحولات داخل ایران به ما آموخته، این است که باید در پیش‌بینی‌ها محتاط بود.» او گفت: «کسانی که فکر می‌کنند رژیم خیلی قوی است یا خیلی در جامعه ایران ریشه دارد یا با نهادهای امنیتی داخلی گسترده به‌خوبی محافظت می‌شود که شکست نمی‌خورد، باید به یاد بیاورند که قضاوت‌های مشابهی درباره مبارک، بن علی، چائوشسکو و حتی اتحاد جماهیر شوروی نیز یک روز وجود داشت.» او افزود: «هرکسی که با قطعیت می‌گوید جمهوری اسلامی سقوط می‌کند یا باقی می‌ماند، باید اول توانایی خود را به عنوان یک پیشگو با اعلام شماره‌های بخت‌آزمایی هفته آینده ثابت کند.» 🔗لینک متن کامل 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

📹 بزرگ‌ترین گام و مهم‌ترین حرکت طالقانی 🎤 «بزرگ‌ترین گام و مهم‌ترین حرکت طالقانی، هجرت از خود، هجرت از صنف خود و هجرت از حوزه بود.» 🎙 دکتر غلامعباس توسلی انتشار گزیده‌ای از سخنان روانشاد دکتر غلامعباس توسلی برای نخستین‌بار و در آستانه سالروز درگذشت زنده‌یاد آیت‌الله طالقانی / بنیاد فرهنگی مهندس مهدی بازرگان Bonyadbazargan@ 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🌏«نقشه جدید جهان» در سازمان ملل تصویب شد؛ آفریقا بزرگتر، آمریکا و اروپا کوچک‌تر شدند سازمان ملل استفاده از نقشه ایکوال ارث را به‌جای نقشه سنتی مرکاتور تصویب کرد تا اندازه واقعی قاره‌ها دقیق‌تر نمایش داده شود. در این نقشه آفریقا بزرگ‌تر و اروپا و آمریکای شمالی کوچک‌تر دیده می‌شوند. این قطعنامه با ۱۶۴ رای مثبت، شش رای ممتنع و تنها یک رای مخالف آمریکا به تصویب رسید. نماینده آمریکا در سازمان ملل این قطعنامه را «غیرضروری» توصیف کرد.

🔻 روزنامه اصولگرا خطاب به مخالفان تفاهمنامه: هیچ راه‌حلی جز حرف‌های کلی ندارید ✍️ روزنامه خراسان نوشت: منتقدین تفاهم‌نامه در پاسخ به این سوال که برای آینده چه راه‌حلی دارند؟ می‌گویند باید «مقاومت کنیم». این راهبرد کلان، سیاست اساسی جمهوری اسلامی بوده و ما هم بر آن اصرار داریم. اما باید پاسخ دهند مقاومت کنیم دقیقاً یعنی چه؟ یعنی بی‌وقفه موشک بزنیم؟ پس از روزها و ماه‌ها جنگ، در نهایت چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا باید تا فتح واشنگتن پیش برویم؟ برای متوقف کردن دشمن در جنوب لبنان، آیا واقعاً با موشک زدن می‌توان موازنه ایجاد کرد؟ فرماندهان نظامی معتقدند چنین موازنه‌ای برای جنوب ممکن نیست. این اصحاب ناراه‌حل باید چیزی بیش از آنچه انجام شده ارائه دهند؛ راه‌حل دقیق، مصداقی، واقع‌بینانه و دارای احتمال موفقیت بالا. جمهوری اسلامی در این شش ماهه نشان داده با تمام توان می‌جنگد. الان بیش از پنجاه روز است که نه تفاهمی هست و نه آتش‌بسی، فضا برای پیشنهاد آن‌ها آماده است. به جای مقصرنمایی و حملات به مسئولان داخلی، پیشنهاد کارآمد بدهند و دستور رهبری در حفظ انسجام را رعایت کنند.

🔴توطئه خارجی همچنان فعال است ✍️علی افشاری ‏ صحبت‌های (امروز) بنیامین نتانیاهو در مصاحبه با شبکه ۱۵ اسرائیل، که در آن از تداوم تلاش‌های هماهنگ تمامی نهادهای حاکمیتی اسرائیل برای سرنگونی جمهوری اسلامی سخن گفت، خط پایانی بر تمام ابهامات بود. از قرار معلوم او در آخرین دیدار خود با ترامپ، طرح به‌روزرسانی‌شدهٔ موساد برای تغییر رژیم را ارائه و ترامپ را قانع کرده است. اکنون او تشدید تحریم‌ها و محاصرهٔ دریایی را به‌عنوان ابزار مورد نیاز از آمریکا خواستار شده، به این امید که گرسنگی معترضان، خیزش مردمانی که از فلاکت اقتصادی به ستوه آمده‌اند، و فلج شدن نیروهای انتظامی و امنیتی زیر فشار معیشت، گره از کار فروبسته‌اش بگشاید. ‏ باید هشیار بود. عبور از جمهوری اسلامی و گذار به دموکراسی، هم حقی مسلم برای مردم ایران است و هم ضرورتی انکارناپذیر برای نجات کشور. اما این تغییر باید به دست خود مردم ایران، با حفظ شاکلهٔ هویتی ملت، حفاظت از تمامیت ارضی و استقلال کشور رقم بخورد تا پایدار و درون‌زا باشد. مداخلهٔ خارجی نه تنها راهگشا نیست، بلکه سرابی بیش نیست؛ همچنان که تداوم نهاد ولایت فقیه نیز روی دیگر همین سکهٔ شکست‌خورده است. تهدیدات خارجی و شرارت نتانیاهو و ترامپ همچنان باقی است. ‏ ترامپ فریکارانه «تفاهم‌نامه» را امضا کرد؛ او خواب پریشان تسلیم ایران و دست‌اندازی به منابع آن را رها نکرده است. همیشه به طرحی که بیشتر از آنکه واقعی باشد، خوب به نظر برسد، باید به دیده تردید نگریست؛ آن‌ هم از سوی فردی با مختصات ترامپ. 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🩸شهادت ۹ نفر از نیروهای ارتش در حمله تروریست‌های آمریکایی به جنوب کشور 🔸در جریان حملات جنایتکارانه ۲ شب قبل (۱۰ شهریور) ارتش تروریستی آمریکا به نقاطی در جنوب کشور، ۶ نفر از نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ایران (نیروی دریایی) به شهادت رسیدند. 🔻اسامی این شهدا به شرح زیر است: 🔹ناوبان‌یکم حسین مهدویان 🔹ناوسروان حامد اوکاتی 🔹ناوسروان امیرحسین سلیم زاده 🔹ناواستواریکم محمدرضا بادران 🔹ناوبان‌یکم سید مالک موسوی تبار 🔹ناوبان‌یکم مجتبی باقری     شهادت ۳ خلبان ارتش در حمله آمریکا   🔸در عملیات ۲ شب (10 شهریو - 1 سپتامبر 2026) قبل ارتش تروریستی آمریکا علیه کشورمان ۳ خلبان ارتش ایران به شهادت رسیدند.   🔹شهید مجتبی باقری و شهید حامد اوکاتی از خلبانان نیروی دریایی ارتش و شهید حسین مهدویان از خلبان نیروهوایی ارتش.   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

عروسی خوبان که خونین شد سیاهه‌ جنایت‌های جنگی آمریکا علیه ایرانیان، شلوغ‌تر و سیاه‌تر شده؛ پس از حملات ناجوانمردانه و ضدانسانی به مدرسه میناب، ورزشگاه لامرد، ناوشکن غیرمسلح دنا و... حالا یک مراسم عروسی در سیریک، به خون کشیده شد و هم‌وطنان بی‌گناه، شهید شدند.

🎦بخش راستی‌آزمایی بی‌بی‌سی فارسی با بررسی ویدئوهای منتشر شده و دوربین مدار بسته و تعیین دقیق موقعیت به این نتیجه رسید که در منطقه هوستک هیچ تاسیسات نظامی وجود ندارد و دکل مخابراتی با خانه محل عروسی حدود ۱۱۲ متر فاصله داشته است و چند خانه اطراف هم آسیب دیده است. بررسی‌های بخش راستی‌آزمایی بی‌بی‌سی فارسی نشان می‌دهد که بقایای موشک شباهت زیادی به موشک کروز «اسلم ای آر» (slam-er) دارد. گزارشی از فرزاد صیفی‌کاران

🖤عروسی خون و راهبرد هزینه‌زا کردن جغرافیا ✍️سهند ایرانمهر در کوهستک سیریک، موشکی به خانه‌ای خورد که در آن مردم برای عروسی دور هم جمع شده بودند و تاکنون نزدیک به پنجاه نفر از جمله زن و کودک کشته و زخمی شده‌اند. از هم‌اکنون سخن از عمدی و غیرعمدی بودن این حمله آغاز شده است اما باید‌ پذیرفت، پس از جنایت لامرد و میناب پذیرفتن غیرعمدی بودن ماجرا تن به بلاهت می‌زند. سیریک، لامرد و میناب در یک چیز مشترکند و آن این است که در هر سه مورد، با جغرافیایی روبه‌رو هستیم که برای معادله نظامی ایران و آمریکا اهمیت ویژه‌ای دارد یعنی در جنوب ایران، سواحل مکران و در نهایت جزیی از منظومه تنگه هرمزند. آمریکا به‌صراحت از حمله به رادارها، پدافند هوایی، مراکز ارتباطی و قابلیت‌های دریایی ایران سخن گفته است یعنی همان شبکه‌ای که امکان کنترل تنگه هرمز را برای ایران فراهم می‌کند بنابراین محدوده این شبکه یعنی هدف نظامی برای محدود کردن توان ایران اما اگر در کنار این اهداف نظامی، غیرنظامیان نیز عمداً در معرض حمله قرار گیرند، معنای عملیات تغییر می‌کند زیرا هزینه انسانی به عنوان کاتالیزور تخریب توان نظامی محاسبه شده است اینجاست که سخنان ترامپ قابل تامل می‌شود که می‌گوید:«من موضع فعلی‌مان را خیلی بیشتر می‌پسندم، با کنترل تقریباً کامل بر تنگه هرمز و در حالی که اقتصاد آنها کاملاً در حال فروپاشی است، این روند اجتناب ناپذیر است» او‌ در ادامه می‌پرسد:«مردم ایران چه زمانی قرار است قیام کنند و بجنگند؟». این‌جمله یعنی در راهبرد ترامپ سه هدف به یکدیگر وصل شده‌اند،فشار نظامی، فشار اقتصادی و فشار سیاسی. از این منظر، جنایت اخیر حامل این پیام روشن است که آمریکا می‌خواهد صریح‌تر از گذشته به ایران نشان دهد فاصله میان «هدف نظامی» و «زندگی غیرنظامی» در جغرافیای جنگ، مانعی در برابر آتش آمریکا و آن خفگی، فقط خفگی اقتصادی نیست؛ خفگی جغرافیایی و تعمیم «عمق و وسعت آسیب‌پذیری» به مجموعه‌ای متشکل از اهداف نظامی، اقتصادی و انسانی است. یعنی اگر آمریکا بتواند از فاصله دور، شبکه‌ای را که ایران برای اعمال قدرت در هرمز به آن نیاز دارد، مرتباً هدف بگیرد، دیگر لازم نیست برای از کار انداختن یک قابلیت نظامی، الزاماً خود آن قابلیت را نابود کند بلکه تلاش خواهد کرد محیطی را که آن قابلیت در آن معنا پیدا می‌کند، ناامن و پرهزینه کند تا حالتی از « تغییر اثرگذار محاسبه» را ایجاد کند. مزیت این روش، از منظر راهبردی آمریکا، این است که ساحلی که زمانی بخشی از عمق راهبردی ایران در معادله هرمز بود، می‌تواند به جغرافیایی آسیب‌پذیر تبدیل شود؛ جغرافیایی که هزینه‌های نظامی، اقتصادی و انسانی در آن به یکدیگر ضریب می‌دهند. در این صورت، آمریکا برای تضعیف قدرت ایران در هرمز لزوماً به کنترل خود تنگه یا اشغال خاک ایران نیاز ندارد؛ کافی است کل فضای ساحلی و حتی تجمعات انسانی غیرنظامی را ناامن و پرهزینه کند، به‌گونه‌ای که حتی زندگی در این‌مناطق نیز هزینه ایجاد کند. اگر در مرحله نخست هدف، نابودی تجهیزات نظامی و کاهش توان سخت‌افزاری ایران بود، در مرحله بعد می‌توان با ناامن‌کردن جغرافیا، «قابلیت استفاده» از همان تجهیزات را نیز کاهش داد؛ یعنی مسئله فقط این نباشد که ایران چه تعداد رادار، موشک یا مرکز ارتباطی در اختیار دارد، بلکه این باشد که تا چه اندازه می‌تواند بدون تحمیل هزینه سنگین به محیط پیرامون، از آنها استفاده کند. در چنین نگاهی، قرار است خود جغرافیا به بخشی از میدان فشار و‌ میدان فشار به تغییر محاسبات منجر شود.   منبع: تلگرام نویسنده   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 📖 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

◀️ شاخص فلاکت ایران در بهار ۱۴۰۵ به بالاترین سطح ثبت‌شده خود رسید. 🔸 بر اساس آخرین داده‌های مرکز آمار ایران، متوسط شاخص فلاکت کشور در این دوره به ۸۹ رسیده است. 🔸 این شاخص که از مجموع نرخ تورم و نرخ بیکاری به دست می‌آید، تصویری از فشار هم‌زمان افزایش قیمت‌ها و بیکاری بر اقتصاد ارائه می‌کند. 🔸 استان‌های غربی در بالاترین رده‌های جدول قرار دارند؛ ایلام با ثبت شاخص ۱۱۴.۸ بالاترین رقم را در کشور داشته و لرستان و کردستان نیز به ترتیب در رتبه‌های دوم و سوم قرار گرفته‌اند. 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🤩صفحهء ویژهء نهمین سالگرد درگذشت دکتر ابراهیم یزدی   ◀️قابل توجه کاربران و علاقه مندان گرامی   ◀️در نُهمین سالگرد درگذشت دکتر ابراهیم یزدی، صفحه ی ویژه ای در ندای آزادی تدارک دیده ایم که تمامی مطالب – اعم از مقاله، مصاحبه (چه نوشتاری و چه ویدیویی) که به مناسبت نُهمین سالگرد وفات ایشان در شبکه های ندای آزادی منتشر شده اند، بصورت یکجا گردآوری شده است.   🔗نشانی صفحه ی ویژه دکتر یزدی   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🤩جایگاه مقایسه در سیاست ایران: جمهوری اسلامی، مقایسه با پهلوی یا تجربه‌های هم‌عصر؟   ✍️مهدی محمودی   ◀️مقایسه، یکی از بنیادی‌ترین ابزارهای شناخت در علوم اجتماعی است. انسان زمانی می‌تواند درباره خوب یا بد، موفق یا ناموفق، کارآمد یا ناکارآمد و مطلوب یا نامطلوب بودن یک پدیده داوری کند که آن را در نسبت با پدیده‌ای دیگر قرار دهد.   ◀️سیاست تطبیقی یکی از شاخه‌های مهم علم سیاست است که موضوع آن، مطالعه نظام‌های سیاسی، نهادها، دولت‌ها، رژیم‌ها، سیاست‌ها و رفتارهای سیاسی در نسبت با یکدیگر است. اهمیت این حوزه دقیقاً در همین نسبت نهفته است. آرند لیپ‌هارت (Arend Lijphart)، در مقاله کلاسیک خود، سیاست تطبیقی را بیش از آنکه یک حوزه موضوعی مشخص بداند، نوعی روش و منطق تحقیق سیاسی معرفی می‌کند.   در ایران، یکی از رایج‌ترین مقایسه‌ها، مقایسه جمهوری اسلامی با نظام پهلوی است. این مقایسه به لحاظ تاریخی کاملاً قابل فهم و حتی در بسیاری از موارد، علمی و ضروری است. دو نظام سیاسی در یک سرزمین، با فاصله زمانی نسبتاً محدود، مسائل مشترک و میراث تاریخی مشترک، می‌توانند موضوع یک مطالعه تطبیقی ارزشمند قرار گیرند.   📌اما مسئله زمانی آغاز می‌شود که این مقایسه از یک موضوع پژوهشی به یک چارچوب مسلط برای قضاوت سیاسی درباره حال و آینده ایران تبدیل شود. در این حالت، مقایسه‌ای که در اصل می‌توانست به فهم گذشته کمک کند، ممکن است ناخواسته، افق انتخاب آینده را محدود کند.   📌مقایسه در علم سیاست فقط کنار هم گذاشتن دو پدیده نیست. هر مقایسه علمی باید پرسشی داشته باشد. مثلاً: چرا دو کشور با سطح مشابهی از توسعه اقتصادی، نتایج متفاوتی در دموکراتیزاسیون داشته‌اند؟ چرا دو کشور دارای منابع طبیعی فراوان، مسیرهای متفاوتی در توسعه اقتصادی پیموده‌اند؟ چرا دو دولت با ساختار اداری مشابه، در کنترل فساد عملکرد متفاوتی دارند؟ چرا برخی کشورها توانسته‌اند انتقال قدرت سیاسی را مسالمت‌آمیز کنند، اما برخی دیگر همچنان گرفتار بحران‌های سیاسی‌اند؟ و ….   📌برای فهم وضعیت سیاسی ایرانِ امروز می‌توان دست‌کم دو مسیر متفاوت را در پیش گرفت؛ مسیر نخست، مقایسه جمهوری اسلامی با پهلوی. این یک مقایسه تاریخی و درون‌کشوری است. مسیر دوم، مقایسه جمهوری اسلامی با کشورهای هم‌عصر. این یک مقایسه میان‌کشوری و هم‌زمان است. هیچ‌یک ذاتاً نادرست نیست. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که اولی تنها معیار مشروع قضاوت و دومی اساساً کنار گذاشته شود.  

دلایل جذّابیت مقایسه جمهوری اسلامی و پهلوی روشن است. هر دو نظام در یک جغرافیا حکومت کرده‌اند، هر دو با جامعه‌ای با پیشینه تاریخی، فرهنگی و اجتماعی مشترک مواجه بوده‌اند، هر دو با مسئله توسعه، دولت‌سازی، نوسازی، امنیت، اقتصاد، آموزش، شهرنشینی و سیاست خارجی مواجه بوده‌اند و در نهایت، هر دو در حافظه تاریخی ایرانیان حضور دارند.   کدام نظام در توسعه زیرساختی موفق‌تر بود؟ کدام نظام در آموزش و بهداشت عملکرد بهتری داشت؟ کدام نظام در سیاست خارجی هزینه‌های بیشتری ایجاد کرد؟ کدام نظام در توزیع قدرت و مشارکت سیاسی موفق‌تر بود؟ کدام نظام در ایجاد نهادهای پاسخگو تواناتر بود؟ کدام نظام در کنترل فساد و ایجاد ظرفیت دولتی موفق‌تر عمل کرد؟ اینها پرسش‌های مشروع و مهمی هستند. بنابراین نباید اصل این مقایسه را نفی کرد. مسئله، مطلق کردن آن است.

  📌مقایسه تاریخی، الزاماً معیار مناسبی برای آینده نیست. فرض کنیم ثابت شود جمهوری اسلامی در حوزه‌ای خاص عملکرد بهتری از حکومت پهلوی داشته است. این نتیجه چه چیزی را ثابت می‌کند؟ فقط اینکه جمهوری اسلامی در آن حوزه از حکومت پیشین بهتر عمل کرده است؟ اما این نتیجه به هیچ وجه ثابت نمی‌کند که عملکرد جمهوری اسلامی مطلوب، کافی یا بهینه است. این تفاوت بسیار مهم است.   📌جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه فرصت داشته است که متناسب با شرایط تجربه کند، اصلاح کند، سیاست‌های خود را تغییر دهد و از تجربه‌های داخلی و خارجی بیاموزد. حکومتی که چند دهه بر سر کار بوده، دیگر نمی‌تواند تمام مشکلات خود را با میراث حکومت قبلی توضیح دهد. این نکته در تحلیل تطبیقی اهمیت دارد، هرچه فاصله زمانی از نقطه آغاز یک حکومت بیشتر شود، سهم متغیرهای مربوط به خود آن حکومت در توضیح عملکردش نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. بنابراین، حتی اگر بسیاری از مشکلات امروز ایران ریشه‌های تاریخی داشته باشند، نمی‌توان همه آنها را به گذشته نسبت داد.   📌وقتی فضای سیاسی جامعه دائماً حول این دوگانه سازمان پیدا کند: جمهوری اسلامی یا پهلوی؟، دو گزینه اصلی شکل می‌گیرد: یا وضع موجود یا بازگشت به گذشته. در چنین چارچوبی، گزینه‌های میانی و بدیل‌های نهادی کم‌رنگ می‌شوند. درحالی که سیاست واقعی، بسیار متنوع‌تر از این دوگانه است.   🔗 لینک متن کامل   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

🛑 شهادت ۷ نفر در پی تهاجم موشکی دشمن آمریکایی به خوزستان معاون امنیتی و انتظامی استانداری خوزستان: تهاجم موشکی شب گذشته دشمن آمریکایی به سه نقطه در استان، هفت شهید و هشت مجروح بر جا گذاشت./ایرنا

⚡️ گزارش‌ها از وقوع چند انفجار در جنوب ایران؛ سنتکام: حمله به مواضع سپاه را آغاز کردیم گزارش‌ها از ایران حاکی است که صدای چند انفجار در مناطقی از جنوب کشور از جمله در بندرعباس و جزیره قشم و اطراف آن شنیده شده است. / یورو نیوز 🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی

📹گفتگو با عماد بهاور رئیس دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران   ◀️به‌مناسبت نهمین سالگرد درگذشت دکتر ابراهیم یزدی   🌍ندای آزادی در شبکه های اجتماعی: 🌐 nedayeazadi.com 📷📖✖️✈️📹@nedayeazadinet|ندای آزادی