سعدی‌مون

Open in Telegram

هر کس به زمانِ خویشتن بود مـــن ســـعدیِ آخــــرالــــزّمانم

Iran77 095 Religion & Spirituality34 728

2 812

Subscribers

No data24 hours

-77 days

-3130 days

No data

Post views

No data24 hours

No data48 hours

No data

Engagement rate

No data

Posts per day

Ads index

beta

Posts Archive

2 812

عقلی تمام باید تا دل قرار گیرد عقل از کجا و دل کو تا برقرار دارم؟

2 812

گر من سخن نگویم در وصفِ روی و مویت آیینه‌ات بگوید پنهان که بی‌نظیری

2 812

ما را تو به خاطری همه روز یک روز تو نیز یاد ما کن

2 812

بی تو همه هیچ حاصل من

2 812

که هم کمندِ بلایی و هم کلیدِ نجاتی

2 812

شبانِ تیره امیدم به صبحِ رویِ تو باشد

2 812

آن که مرا آرزوست، دیر میسّر شود

2 812

چون دلم زنده نباشد؟ که تو در وِی جانی

2 812

مرا کمند میفکن، که خود گرفتارم

2 812

تو چُنان در دلِ من رفته که جان در بدنی‌

2 812

در که خواهم بستنْ آن دل که‌ز وصالت برکَنم؟

2 812

آسوده‌خاطرم که تو در خاطرِ منی

2 812

اگر تو سروِ سیمین‌تن بر آنی که از پیشم برانی، من بر آنم که تا باشم، خیالت می‌پرستم وگر رفتم، سلامت می‌رسانم

2 812

من ترکِ وصالِ تو نگویم الّا به فراقِ جسم و جانم

2 812

منم این بی تو که پروای تماشا دارم

2 812

من خود به چشمِ خویشتن دیدم که جانم می‌رود

2 812

خوش آن که زِ روی تو دلش رفت زِ دست

2 812

مرا کِی صبرِ فردای تو باشد؟

2 812

چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

2 812

تو دم به دم به یادی