ＢＬＡＣＫ ＳＮＯＷ

1:51

ددی

گفته ها در مورد آرامش قبل طوفان زیاده. بیا در مورد آرامش بعد طوفان حرف بزنیم. زمان میگذره و گردو غبار رو ما میشینه. کم کم سنگین میشیم . سرعت نفس کشیدن و زندگیمون اونقدر آهسته میشه که میخوریم زمین. چون ممولا ما آدما تا وقتی نخوریم زمین نمیفهمیم خیلی سنگین شدیم. همش میخایم ادای قوی بودن دربیاریم. ولی چند وقت یبار که چرخه رخ میده و هربار ما سنگین میشیم و زمین میخوریم، بدترین احساسات سراغمون میاد.انگار دیگه این اخرین باریه که زمین خوردیم و دیگه قرار نی بلند شیم. ولی همین زمین خوردنه که مارو تازه و سبک میکنه که دوباره بتونیم پرواز کنیم. وقتی همچی بد بنظر میرسه خوب چون همچی بده. پس مجبور میشیم استراحت کنیم.مجبوریم تکامل پیدا کنیم چون راه های دیروز و دیروز هامون بوده که ما رو الان اینجور زمین گیر کرده. خوشبختانه یا متاسفانه هیچوقت اونقدر تکامل پیدا نمیکنیم که بتونیم جلوی سنگین شدن رو بگیریم. شاید قشنگیش همینه که زیر طوفان بگا بریم تا فرداش باز بتونیم عاشق رنگین کمون شیم .

کاهش اضطراب : بگل.

چرا ؟

انسان بودن در ایران یکی از کبصشرتربن ، مسخره ترین ، دردناک ترین ، غم انگیزترین ، زجرآورترین، خفه کننده ترین ، مادرجنبنده ترین و بی معنی ترین موجودیتیه که یک موجود میتونه داشته باشه.

کاش انسان نبودم. یه گل ساده ی ثابت بودم که بقیه با نگاه کردنش آروم شن.

کاهش اضطراب : یه چی ثابت مثل گل یا لباس پیدا کنیم.۳ دقیقه بهش خیره بشیم.بدون فکر و تلاش .

پس تصمیم گرفتم خودم رنگ و شفافیت بسازم، مشکی و تاریکی هم بهرحال یه نوع رنگه.

داشتن این حس از من خیلی دور بود. انگار من وسط اون بخش تار و بی اهمیت دنیا که دور از هرگونه زیباییه گیر افتادم.

آرامش بخش ترین و زیباترین حسی که میشناسم نمیدونم اسمش چیه. مث بودن در مکانی یا زمانی یا کنار فردی که وقتی اونجایی ، دیگه آرزوی بودن تو یه مکان دیگه یا زمان یا فرد دیگه ایی‌ رو نمیکنی. انگار همه جا تاره. فقد اون جایی که تو هستی رنگی و شفافه. نه گذشته ایی هست و نه آینده ایی. کاملا غرق در زمان حالی.

عزیزم من نیازی نیست اینو ببینم. خودم توی ایران زندگی میکنم.

پس راه زندگیمونو از وسط نقاط ضعف و اختلال هامون میتونیم پیدا کنیم.

مثلا کسی که وسواس فکری و به طبع اون وسواس عملی داره، اگه مغزش یکم کمتر تکامل پیدا میکرد ، میتونست از لحاظ تیزبینی و دقت نابغه باشه.