my way

Btw, this song and a divine iced coffee in the morning.

بعضی وقتا حس میکنم هنوزم سال ۲۰۱۸ ه و یه نوجوونم.

شغل من البته نقاشی نبود. شب ها خوابم نمی‌برد، و اگر سرم را به کاری گرم نمیکردم دیوانه میشدم. هیچ کاری هم بهتر از نقاشی نبود. _ همنوایی شبانه اکستر چوب‌ها

سپیده، خانمی ناز و درس‌خون، تولدت مبارک باشه ✨💞

A cozy evening.

خوبه آدم بتونه کم‌کم خودشو بشناسه و بپذیره مثلا من پذیرفتم یه برنامه طولانی مدت پرجزییات برای من جواب نمیده چون حین نوشتنش دوپامینم میره بالا و یه هدفایی مشخص می‌کنم و خودمو در اون میبینم که اصلا انگار دیگه انجامش دادم و اون حس باعث میشه به اندازه ای که باید براش تلاش نکنم و این برنامه ریزی و تصور انجام دادنش مدام تکرار بشه ولی به اندازه ای که باید به محقق شدن نزدیک نشه، پس قدم های کوچولو ولی مستمر بهتر از دید بلند مدتیه که گاهی قدم های کوچیکمو‌ هم متوقف میکنه🐢📚.

ممنون از شرکت عبیدی بابت تامین برگه های نقاشی 🫐

زندگی وقتی اسنپ یه خانمی دافه و اهنگ ترکی گذاشته 💞💘💖💗💓

راحتتان کنم، همه اش نصیحت بود؛ همه اش نهی، هیچکس هم نگفت که چه باید کرد. یکی هم از دستش در رفت و گفت: 《 ای که دستت میرسد کاری بکن _ پیش از آن کز تو نیاید هیج کار 》و بلاخره نگفت چه کار. این طور بود که هیچ چیزی یاد نگرفتم، از جمله مقاومت کردن را. _ همنوایی شبانه اکستر چوب‌ها

این طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگ تر که مبادا بهش بربخورد؛ از کوچک تر که مبادا دلش بشکند؛ از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد؛ از دشمن که برآشوبد و به سراغم بیاید. _ همنوایی شبانه اکستر چوب‌ها

همه این سال‌ها بعد از خوندن بوف کور در دوران نوجوانی از ادبیات ایران فاصله گرفتم. حتی یک کتاب را هم نمی‌خواستم امتحان کنم. فکر میکنم می‌ترسیدم. می‌ترسیدم با چیزهایی که در واقعیت با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنم مواجه بشوم. کتاب ها مچ آدم را می‌گیرند. همیشه این کار را می‌کنند. در نهایت نقطه ای از تور‌ا پیدا می‌کنند که درد دارد. تو حالا بهتر از قبل متوجه می‌شوی کجا درد می‌کند. راستش گمان می‌کردم نویسنده ایرانی بهتر از هرکسی می‌داند چطور زخم هایت را پیدا کند و این چیزی بود که همه این سال ها از آن می‌ترسیدم.

همه این سال ها بعد از خوندن بوف کور در دوران نوجوانی از ادبیات ایران فاصله گرفتم. حتی یک کتاب را هم نمیخواستم امتحان کنم. فکر میکنم میترسیدم. میترسیدم با چیزهایی که در واقعیت با آن‌ها دست و پنجه نرم میکنم مواجه بشوم. کتاب ها مچ آدم را می‌گیرند. همیشه این کار را می‌کنند. در نهایت نقطه ای از تور‌ا پیدا می‌کنند که درد دارد. تو حالا بهتر از قبل متوجه میشوی کجا درد میکند. راستش گمان میکردم نویسنده ایرانی بهتر از هرکسی می‌داند چطور زخم هایت را پیدا کند و این چیزی بود که همه این سال ها از آن میترسیدم.

صحبت کردن با آدم‌ها و شنیدن جهان‌بینی‌ هاشون به‌شدت الهام‌بخشه. دیدن یک اتفاق، یک روایت، از چشم‌های مختلف باعث میشه روایت شکل‌های مختلفی پیدا کنه؛ آنچه که می‌بینیم از دو بعد خارج بشه، حجم پیدا کنه و به واقعیت خودش نزدیک‌تر بشه.

صحبت کردن با آدم‌ها و شنیدن جهان‌بینی‌هاشون به‌شدت الهام‌بخشه. دیدن یک اتفاق، یک روایت، از چشم‌های مختلف باعث میشه روایت شکل‌های مختلفی پیدا کنه؛ آنچه که می‌بینیم از دو بعد خارج بشه، حجم پیدا کنه و به واقعیت خودش نزدیک‌تر بشه.

شمارو نمیدونم ولی من به چیزای که آروم رشد میکنن اعتماد بیشتری دارم.

حالا حالم خیلی بهتره. با برادرم رفتیم شهر رو گشتیم و اکبرجوجه که غذای موردعلاقمه خوردیم و فروشگاه های خوبش و ساحل قشنگش و‌ رستورانا و کافه ها رو پیدا کردیم. حتی گشتیم ببینیم نون باکیفیت از کجا بگیریم. کانال های ماهواره رو برام سرچ کرد و تلویزیون رو راه انداخت. فضا رو برام طنزآمیز کرد تا از غصه در بیام. حالا روی تخت خودم در شهر دیگه دراز کشیدم و به چراغ برج های روبرو از ورای پنجره نگاه میکنم. بوی نمک دریا از پنجره ی شمالی میاد. این اولین شبِ دور از خونه توی خونه ی خودمه. بعد از تمام این سال ها که همیشه میخواستمش. احساساتم در هم و برهمه و نمیتونم بفهمم خوشحالم یا غم داره. باید فرصت ته‌نشین شدن بدم.

🕯