آموزش مجازی ویژه جراحان جنرال

من پزشکم! برآمده از سرزمینِ عشق، از کوچه‌باغ‌های مهر، با دستانی که سال‌ها بوی کتاب گرفته‌اند، بوی اضطراب، و گاه... بوی خون. من پزشکم! با تو همسفرم؛ در عبور از رنج، در هراسِ حادثه، در آن لحظه‌ی تلخی که مرگ پشتِ در ایستاده است و زندگی به باریکه‌ای از امید دل بسته... من نیز چون تو نیازمندِ عشق و مهربانی‌ام؛ به یک نگاهِ آرام، به یک «خسته نباشی» ساده، به اندکی انصاف... و به جامعه‌ای که فراموش نکند زیر این روپوش سپید، انسانی ایستاده است... انسانی با قلبی که می‌شکند، چشمانی که می‌گرید، و روحی که گاه از سنگینیِ رنجِ دیگران خم می‌شود... من پزشکم! شب‌هنگام، خسته از نبردی نابرابر، پس از آن‌که جسمی را از آستانه‌ی مرگ بازگردانده‌ام، یا با چشمانی خیس، دستی خالی در برابر تقدیر گشوده‌ام، به خانه بازمی‌گردم... با خاطراتی که بوی بیمارستان می‌دهند و اضطرابی که سال‌هاست همراه نفس‌هایم شده است. اما چه تلخ است آن‌گاه که به جای مهر، سنگِ قضاوت می‌رسد؛ به جای فهمیدن، اتهام؛ به جای حمایت، نامهربانی... و به جای آن‌که جامعه پزشک خسته‌ی خویش را در پناه گیرد، او را تنها در میانه‌ی میدان رها می‌کند... چه تلخ‌تر آن‌گاه که خشونت بر بالین بیماری فرود می‌آید؛ جایی که باید حریمِ امنِ انسانیت باشد... وقتی دستی به روی پزشکی بلند می‌شود که همان دست، ساعتی پیش برای نجات جانِ عزیزی به سوی او دراز شده بود... من پزشکم! نه معصومم، نه فراتر از نقد، نه بی‌خطا... اما مگر می‌شود همه‌ی ناکارآمدی‌ها، همه‌ی کمبودها، همه‌ی دردهای یک ساختارِ بیمار را بر شانه‌های من گذاشت و بعد در برابر مردم، مرا تنها متهمِ میدان کرد؟ من نیز حق دارم شنیده شوم، دیده شوم، نقد شوم اما تحقیر نشوم... پاسخ‌گو باشم اما قربانیِ همه‌چیز نشوم... در برابر خطای خود مسئول باشم، اما بارِ تمام کاستی‌هایی را که سال‌هاست از توان و اختیار من بیرون بوده، تنها بر دوش نکشم... من پزشکم! سال‌ها آموخته‌ام که میان فریاد و سکوت، میان امید و یأس، میان زندگی و مرگ، بایستم... گاهی پیروز می‌شوم و گاهی تمام دانش و توانم در برابر تقدیر سر فرود می‌آورد... اما حتی در لحظه‌ی شکست هم دست از تلاش برنمی‌دارم. شاید مردم ندانند که بعضی از بیماران پس از رفتنشان سال‌ها در قلب پزشکشان می‌مانند... شاید ندانند پزشکی که می‌گویند «عادت کرده»، گاهی نیمه‌شب با یادِ بیماری که نتوانست نجاتش دهد از خواب می‌پرد... شاید ندانند ما هم می‌گرییم؛ اما بیشتر وقت‌ها در جایی دور از چشمِ دیگران... پشتِ درهای بسته، در سکوتِ یک اتاق، در کنارِ یک فنجان چایِ سرد، یا در خلوتی که هیچ‌کس نمی‌بیند... من پزشکم! هر روز با طلوعِ انسانی تازه، دوباره متولد می‌شوم و با غروبِ بیماری دیگر، قطعه‌ای از خود را در سکوت جا می‌گذارم... من پزشکم؛ همراهِ شب‌های بی‌خوابی، هم‌نفسِ رنج، هم‌خطرِ روزهای حادثه... و گاه تنها انسانی‌ام که باید در میانِ آشوب، آرام بماند... و امروز برای همه‌ی پزشکان سرزمینم می‌نویسم؛ برای آنان که خسته‌اند اما هنوز ایستاده‌اند... برای آنان که دلگیرند اما هنوز دل می‌سوزانند... برای آنان که بارها از نامهربانی‌ها شکسته‌اند اما هنوز صبح که می‌شود، دوباره روپوش سپیدشان را می‌پوشند و بر بالین مردم می‌روند... برای آنان که شاید کسی هرگز خستگی‌شان را نبیند، اشک‌هایشان را نبیند، شب‌های بی‌خوابی‌شان را نبیند... اما باز هم چراغ امید را بر بالین این مردم روشن نگه می‌دارند... باشد که روزی این سرزمین بداند: پزشک، پیش از آن‌که یک عنوان باشد، یک انسان است... انسانی که به احترام نیاز دارد، به امنیت، به عدالت، به حمایت، و به مهربانی... من پزشکم! به اسمِ انسان، به رسمِ عشق، و به قسمِ خویش... قسم خورده‌ام تا آخرین توان، در کنار زندگی بایستم... اما من نیز حق دارم در این سرزمین، در پناهِ انسانیت، زندگی کنم... روز پزشک مبارک؛ به همه‌ی پزشکانی که هنوز، با وجود همه‌ی نامهربانی‌ها، چراغ امید را بر بالین مردم سرزمین خویش روشن نگه داشته‌اند... ✍️ دکتر غلامرضا زمانی متخصص جراحی عمومی ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ عضویت در گلواژه 👇👇 @golvazhea

ممنون استاد راسخی .در حد زحمات شما در اموزش جراحان جوان هیچ است.

درود بر دکتر فرهادی این مرد بزرگ بسیار عالی بود احسنت

Gi Catheters Feeding Gastrostomy(JANEWAY)

Gi Catheters Feeding Gastrostomy(STAMM)