یاقوت سرخ

در زندگی ، تعداد محدودی "بله" در اختیارمان قرار دارد که پیش از به کارگیری‌ آن‌ها ؛ می‌بایست با تعداد بیشماری "خیر" از آن محافظت کنیم . #کریستین_بوبن (۲۰۲۲-۱۹۵۱) ‍ نویسنده‌ی نامدار فرانسوی

اینکه سعی کنی زحمات دیگران را بی‌ارزش جلوه بدهی و جایگاه دیگران را کم‌اهمیت به حساب بیاوری و دستاوردهای دیگران را ناچیز بشماری و حتی از ظاهر و پوشش دیگران -بی‌دلیل- ایراد بگیری، یک دلیل بیشتر ندارد؛ این آرزوی تو بوده که شبیه به آنان باشی و چون نتوانسته‌ای، با انکار و واپس‌رانیِ خواسته‌های ناشدنی‌ات، سعی داری خودت را آرام کنی...

گفت: در زندگی چه می‌خواهی؟ پول؟ شهرت؟ عشق؟ گفتم: من کارم از این حرف‌ها گذشته... فقط آرامش می‌خواهم! می‌خواهم در هر نقطه و هر مکانی و کنار هرکسی و در هر شرایط و موقعیتی که هستم؛ شب‌ها سرم را بدون نگرانی و اندوه روی بالش بگذارم و آسوده و بدون فکر به خواب بروم و صبح‌ها با انگیزه‌های ساده‌ای برای زیستن بیدار شوم و ته دلم همیشه چیزی به نام آرامش، در جریان باشد. دوست دارم با همین دستاوردهایی که دارم و کنار همین آدم‌هایی که می‌شناسم، حالم خوب باشد و هر غروب، کنار پنجره نوشیدنی‌ام را در نهایت طمانینه بنوشم و به دلخوشی‌های ساده و کوچکی که احاطه‌ام کرده و به اتفاقات خوب و معمولیِ در حال وقوع فکر کنم. من خسته‌تر از آنم که برای چیزی بجنگم و برای داشتن و رسیدن و حتی خواستن، صبر کنم. مدتی‌ست که از آرزوهای بزرگ و دور و دراز دست برداشته‌ام. فقط می‌خواهم گوشه‌ی دنج زندگی‌ام لم بدهم و به چیزی فکر نکنم و آرام باشم...

هیچ‌ نیمه ی ‌گمشده‌ای وجود ندارد! تنها چیزی که وجود دارد تکه‌هایی از زمان است که در آن‌ها، ما با کسی حال خوشی داریم؛ حالا ممکن است سه دقیقه باشد، دو‌ روز، پنج سال یا همه‌ی عمر … @boosebarmah

‏با ادما جوری رفتار کن که دلت میخواد با خودتم همونجور رفتار بشه.پس اگه کسی عین خودت رفتار کرد حق نداری شکایت کنی.گاهی لازمه تو آیینه نگاه کنی ببینی چقدر میتونی یکی مثل خودتو تحمل کنی !! تو دنیا هرچیو بکاری همونو برداشت میکنی.اگه باد بکاری طوفان درو میکنی پس بهتر نیست محبت بکاری؟

به تعادل و آرامش می‌رسی آن‌هنگام که دیگر از جزئیات کوچک و بزرگ جهانت با کسی حرف نمی‌زنی و نیازی نمی‌بینی برای آرام شدن، تمام اندوه فرو خورده‌ات را با پیمانه‌ی کلمات، بیرون بریزی و با آدم‌ها درد و دل کنی. به تعادل و آرامش می‌رسی آن‌هنگام که نسبت به هرگونه احساسی که به آدم‌ها داری، بالغانه رفتار می‌کنی و هیجان درونی‌ات را تنظیم می‌کنی و برای تفسیر هر اتفاق بزرگ یا کوچک رخ داده در جهانت، دنبال گوش‌هایی برای شنیدن نمی‌گردی! به تعادل و آرامش می‌رسی آن‌هنگام که نه نظرات دیگران و نه قضاوت‌ها و برداشت‌های آنان برایت اهمیتی ندارد و آگاهانه تصمیم می‌گیری و جسورانه اقدام می‌کنی. به تعادل و آرامشی عمیق می‌رسی آن‌هنگام که دیگر می‌دانی از جهان چه می‌خواهی و می‌دانی باید چه‌کار کنی... 

من آدم گوشه گیر یا مغروری نیستم من فقط سعی میکنم با آدمایی معاشرت کنم که بهم حس بهتری میدن آدمایی که کنارشون حالم خوبه آدمایی که بدون هیچ توضیحی به درستی منو متوجه میشن آدمایی که به خاطر خودم کنارمن آدمایی که بدون هیچ چشم داشتی کنارمن..

روابط عاطفی و عاشقانه با "یافتن شباهت‌ها" شروع می‌شوند و با "پذیرش تفاوت‌ها" دوام پیدا می‌کنند...

آنهایی که ما را همان‌گونه که هستیم می‌پذیرند، و تلاش میکنند لبخندهایمان عمیق‌تر و آرامش‌مان طولانی‌تر باشد، همان‌هایی هستند که ماندگار میشوند.

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند. خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند. آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند. و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟! چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟ چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی! چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟! چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان! کاش هرچه که هستیم؛ "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها... @boosebarmah

آماده باش برای دوست داشتن و دوست داشته نشدن، برای مهربانی کردن و پاسخی دریافت نکردن، برای خوبی کردن و قدر دانسته نشدن. آماده باش برای هرچیزی که از آن هراس داری اما فرایندی طبیعی در جهان هستی‌ست. اینجوری کمتر اذیت می‌شوی. اینجوری کمتر خودخوری می‌کنی، کمتر غافلگیر می‌شوی و کمتر رنج می‌کشی. تصور کن جایی نشسته‌ای که هر لحظه احتمال اینکه باران ببارد هست، چراکه ابرهای سیاه آسمانش را محاصره کرده‌اند. اگر دوست داری آنجا بمانی باید برای باران و خیس شدن هم آماده باشی و در نظر داشته باشی که هر لحظه ممکن است باران ببارد، چتری همراه خودت داشته‌باشی تا کمتر خیس شوی، جایی را برای پناه گرفتن در نظر گرفته‌باشی، لباس‌های مناسب پوشیده‌باشی؛ اما عاقلانه نیست که باران را سرزنش کنی، یا بخواهی هرگز باران نبارد! باران امری طبیعی‌ست، بی‌مهری آدم‌ها هم... آدم‌ها پدیده‌هایی خارج از وجود و دخل و تصرف تو هستند و اگر برای بدترین ویژگی‌های آن‌ها آماده باشی، خوب‌ترین ویژگی‌هاشان تو را عمیقا به وجد خواهد آورد، چرا که انتظارش را نداشتی. انتظار نداشته‌باش، متوقع نباش و فراموش نکن که آدم‌ها آزادند در خلق کنش‌ها و واکنش‌ها، همانطور که تو... اين را بیاموز و به فرزندت هم یاد بده؛ اینکه همه تو را دوست نخواهند داشت و همه با تو مهربان نخواهند بود و همه پاسخ خوبی‌های تو را با خوبی نخواهند داد و همه از تو قدردانی نخواهند کرد و همیشه پیروز میدان نخواهی بود و همه‌ی این‌ها طبیعی‌ست و هیچ اشکالی ندارد! که زندگی، هنرِ کنار آمدن با تناقضات و تعارضات و تفاوت‌هاست... @boosebarmah

واسه هر چیزی تلاش کنید اما برای ثابت کردنِ خوبیه خودتون به دیگران زیاد تلاش نکنید . نتیجه عکسش اتفاق میوفته... نه‌ تنها غیر مهم میشید بلکه عزت نفس خودتون هم به خطر میوفته ‌‌‌... سعی کنی قدم های خودتون و صاف بردارید و پیش برید برای آنچه هستید و می‌خواهید بشوید..

روی پای خودت بایست! این همه جوره به نفع توست؛ اول برای غرور تو و بعد برای اینکه روی پای خودت ایستادن و یک تنه جنگیدن برای خواسته‌ها، تو را قوی‌تر می‌کند. شاید دیرتر برسی، شاید همه چیز سخت‌تر باشد، شاید هزار بار جا بزنی و از نو شروع کنی؛ ولی شک نکن که این رسیدن آنقدر زیر دندان دلخوشی‌ات مزه می‌کند که رسیدنِ با یاریِ دیگران، نخواهد کرد!

پر توقع شده ایم... آنقدری که ؛ از دیگران توقع داریم همانی شوند که ما میخواهیم.. حواسمان نیست که خودمان هم متقابلاً باید همانی شویم که دیگران میخواهند.. و در اینصورت هیچکس برای خودش زندگی نخواهد کرد.... همه مان میشویم یک مشت ماشین که منتظرند دیگری استارتشان را بزند و به هر سمت که دلش خواست برانَد... یادمان رفته قرار بود که "انسان" باشیم... #پ

⚡️ بساط زرنگی هایتان را اطراف آدم های ساده و مهربان پهن نکنید، انصاف نیست...! کاش ...آدم هایی که انتخاب کرده اند خوب باشند را پشیمان نکنید... دنیایمان به اندازه ی کافی آدمِ زرنگ دارد... دست از سرِ  این نسلِ اصیلِ رو به انقراض بردارید! باورکنید حتی کوچکترین ضربه به این جور آدم ها ... تاوان دارد... یادم می آید مادرم همیشه می گفت ''خدا بدجور پشت آدمهای ساده ایستاده'' حواستان باشد... مبادا خدا را عصبانی کنید...!

باور کن راست گفته‌اند که عیار دوستان، در سختی و مشکلات است که مشخص می‌شود! راست گفته‌اند که در تلخی‌‌ها هزار پند هست و در شیرینی‌ها و آسانی، به قدر انگشتان دست. راست گفته‌اند به روزهای سخت و مصیبت‌های عظیم و مسیرهای دشوار که می‌رسی، دوستانت را دانه دانه در مقابل چشمانت می‌بینی که چطور قالب دوستی را تهی می‌کنند و ذره ذره یا ناگهان از تو دور می‌شوند؛ می‌دانی چرا؟ آنان که به دروغ ادعای دوستی داشتند، در لحظات دشوار جهان تو تمام هراسشان این است که از آنان یاری بخواهی و آنان را به زحمت بیندازی و آرامش جهانشان را به‌هم بریزی و شاید به عنوان یک انسان، حق داشته‌باشند اما تو هم حق داری از همان‌جا به بعد آنان را دوستان نزدیک خودت به حساب نیاوری و از دایره‌ی توجه و مهربانی‌ات، خارجشان کنی... دوستان حقیقی یگانه‌اند و انگشت‌شمار! پس؛ از هرکسی توقع دوستیِ حقیقی و محبت بی‌چشمداشت نداشته‌باش که قطعا این منطقی‌ترین و درست‌ترین حالت پذیرش انسان‌هاست...