آواز_ایرانی

به مناسبت هفدهم دی ماه زادروز استاد محمد رضا لطفی بداهه نوازی استادان موسیقی ایرانی محمد رضا لطفی : تار ناصر فرهنگفر : تمبک مایه بیات ترک ، دستگاه شور رنگ و چهار مضراب ساخته استاد علی اکبر خان شهنازی محمّدرضا لطفی (۱۷ دی ۱۳۲۵ – ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳) ردیف‌دان، موسیقی‌دان و آهنگ‌ساز ایرانی بود. او نوازندهٔ برجستهٔ تار، سه‌تار و کمانچه و نیز پژوهشگر و مدرس موسیقی سنتی ایرانی بود. او از چهره‌های تأثیرگذار موسیقی ایرانی بود که با خلق آثاری چون «ایران ای سرای امید»، «کاروان شهید»، «برادر بی‌قراره» و «عشق داند» به میان تودهٔ مردم راه یافت ، لطفی بنیان‌گذار کانون فرهنگی و هنری چاووش، گروه شیدا و مکتب‌خانه میرزا عبدالله بود و هنرمندان بسیاری از جمله مجید درخشانی، صدیق تعریف، حمید متبسم و حسین بهروزی‌نیا را تربیت کرد. او در کنار تار و سه‌تار، کمانچه، دف، نی و سنتور نیز می‌نواخت. او به مدت دو سال، ریاست پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران را بر عهده داشت. لطفی تجربه همکاری با خوانندگانی چون تاج اصفهانی، غلامحسین بنان، محمدرضا شجریان و شهرام ناظری را داشت @aavaz_irani

ملوک فرش‌فروش کاشانی (زادهٔ ۱۲۸۶ – درگذشتهٔ ۱۳۷۸) که به ملوک ضرابی معروف بود، خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی و بازیگر اهل ایران بود . ملوک فرش‌فروش کاشانی در سال ۱۲۸۶ در خانواده‌ای علاقمند به موسیقی در کاشان متولد شد. پدربزرگ او، حاجی جعفر، خوانندهٔ دربار ناصرالدین‌شاه بود و ناصرالدین‌شاه نام افتخاری «بلبل» را به او داده بود و از آن پس او را حاجی جعفر بلبل می‌نامیدند. پدر ملوک، حاجی حسین فرش‌فروش، هم صدای خوشی داشت. ملوک در مورد پدرش می‌گفت: «پدرم فوق‌العاده خوب می‌خواند. هر صبح بعد از نماز، دعای دوازده امام را می‌خواند و اگر یک روز نمی‌خواند، همسایه‌ها می‌آمدند در خانه و می‌گفتند: ما امروز صدای حاج‌آقا را نشنیده‌ایم. مثل این است که چیزی گم کرده‌ایم.» ملوک صدای خوش را از پدر و پدربزرگش به ارث برده بود و استعداد خود را در هفت سالگی بروز داد. علاقهٔ زودهنگام او به آوازخواندن باعث نارضایتی خانواده و طرد اجتماعی او در مدرسه شد؛ اما علیرغم تمامی این مشکلات، ملوک از ۱۳ سالگی در جمع‌های مختلف کاشان آواز می‌خواند ملوک ضرابی در ۱۵ دی ماه سال ۱۳۷۸ در آپارتمان شخصی‌اش در تهران درگذشت @aavaz_irani

فاطمه صولتی (زادهٔ ۱۴ دی ۱۳۳۷) که با نام شهره شناخته می‌شود، خواننده موسیقی پاپ است. شهره نزدیک به ۵۰ سال است که در موسیقی پاپ فعالیت دارد و تاکنون ۳۲ آلبوم منتشر کرده. او حدود ۳۰۰ ترانه خوانده است. او همچنین خواهر کوچکتر شهرام صولتی، دیگر خواننده ایرانی است ، او در محله سرچشمه تهران متولد شد. شهره هفت سال داشت که از علاقه خود به موسیقی مطلع شد و با حمایت خانواده‌اش به هنرستان عالی موسیقی رفت تا با موسیقی آشنایی بیشتری پیدا کند و به تعلیم صدا، پیانو، فلوت و کلارینت بپردازد،. شهره در شهریور ۱۳۵۷ پیش از انقلاب اسلامی برای اجرای کنسرت همراه با شهرام شب‌پره به آمریکا رفت و به‌خاطر تحولات ایران در آنجا ماند. او ابتدا به نیویورک و سپس به لس آنجلس رفت ، پس از انقلاب شهره مجبور به ماندن در آمریکا شد و با خسرو نایبی ازدواج کرد. ثمره این ازدواج یک دختر بنام طناز است. این ازدواج دوام نیاورد و به طلاق منجر شد و شهره پس از آن ازدواج نکرد @aavaz_irani

سیما بینا (زاده ۱۴ دی ۱۳۲۳) نوازنده، نقاش، پژوهشگر، آهنگساز و خوانندهٔ آوازها و ترانه‌های محلی ایرانی است. او از کودکی در کنار احمد بینا پدری که استاد موسیقی سنتی و شاعر و آهنگساز ترانه‌های اولیه او بود، رشد کرد هر چند وی تحقیقات بسیاری در مورد موسیقی نواحی ایران داشته و چندین آواز از آنها را اجرا کرده‌است اما شناخت وی بیشتر روی موسیقی محلی خراسان متمرکز است سیما بینا پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشتهٔ نقاشی در سال ۱۳۴۹ به تحصیل موسیقی ایرانی و ردیف را نزد عبدالله دوامی و محمدابراهیم مالکی ادامه داد. او پس از سال ۱۳۵۷ در کنار تدریس موسیقی و آواز با همراهی محمدابراهیم مالکی به پژوهش و گردآوری ترانه‌های محلی ایرانی و بازنویسی آهنگ‌های مردمی و روستایی، به‌ویژه موسیقی‌های محلی زادگاهش خراسان، پرداخته‌است. او با سفر به دورافتاده‌ترین نواحی در سرتاسر این ناحیه توانسته‌است مجموعه‌ای از ترانه‌ها و آهنگ‌های کمیاب و تقریباً فراموش‌شده را جمع‌آوری کند @aavaz_irani

منوچهر طاهرزاده (۱۳ دی ۱۳۳۱ – ۱۴ آذر ۱۳۸۲) آهنگساز، خواننده و نوازندهٔ ویلن و سه‌تار اهل ایران بود ، منوچهر طاهرزاده در ۱۳ دی ۱۳۳۱ در کرمانشاه متولد شد. وی فرزند یدالله طاهرزاده نوازندهٔ تار بود و سی و پنج سال سابقهٔ خوانندگی در گروه‌های موسیقی سنتی و پاپ داشت. استادان وی پدرش و مسعود زنگنه‌ مجد بودند. طاهرزاده در پس از انقلاب، با انتشار سه آلبوم با نام‌های «بی‌دلان»، «آخرین برگ» و «آلونک» و برگزاری چند کنسرت در کرمانشاه، قصر شیرین و تهران به زندگی هنری خود ادامه داد. وی برای خوانندگانی همچون شاهرخ و داریوش نیز آهنگسازی کرده‌است. یکی از آثار معروف طاهرزاده، موسیقی ترانهٔ «ببین، ببین، این گریهٔ یه مَرده» با صدای داریوش اقبالی است. نزدیکانش در مورد او می‌گویند: " او را آقا منوچهر صدا می زدیم، همیشه در صدا و تم صورتش یک آقایی وجود داشت که هر شنونده ای را به سمت خود می کشاند . منوچهر طاهرزاده در روز ۱۴ آذر ۱۳۸۲ در آی‌سی‌یو بیمارستان طالقانی کرمانشاه به علت بیماری کبدی در آستانهٔ ۵۱ سالگی درگذشت و پیکرش شانزدهم آذر ماه در گورستان باغ فردوس در کرمانشاه به خاک سپرده‌شد @aavaz_irani

محمد منتشری (زادهٔ ۱۳ دی ۱۳۲۱ در لنگرود) موسیقی‌دان و خوانندهٔ اهل ایران است محمد‌صفار منتشری، معروف به محمد منتشری، زاده ۱۳ دی ۱۳۲۱ در لنگرود است. او در سال ۱۳۳۲ به همراه خانواده به تهران آمد. در آن زمان به تئاتر علاقه‌مند بود.پدرش آواز می‌خواند و صدای خوبی داشت. در کودکی زمانی که در شهرستان لنگرود زندگی می‌کرد، تصنیف‌های بعضی از خوانندگان آن زمان مانند: جواد بدیع‌زاده، حسین طاهرزاده و جلال‌الدین تاج اصفهانی که آهنگ‌هایشان در خارج از کشور روی صفحه‌های مومی ضبط می‌شد و از گرامافون‌های بوقی پخش می‌شد را می‌خواند. او را نزدیک‌ترین و با استعدادترین شاگرد اسماعیل مهرتاش می‌دانند. آشنایی او با اسماعیل مهرتاش در «جامعه باربد» و به منظور آموزش تئاتر اتفاق افتاد. او ۳ سال در کلاس‌های تئاتر جامعهٔ باربد شرکت نمود. در این مدت از استادانی نظیر: «رفیع حالتی» (استاد فن بیان)، «ناظر زادهٔ کرمانی» (استاد ادبیات فارسی)، «ولی‌الله خاکدان» (استاد دکور) و «علی اصغر ازهدی» (مدیر داخلی جامعهٔ باربد و استاد تاریخ تئاتر) بهره برد @aavaz_irani

بدیع‌زاده در سال ۱۲۸۱ شمسی در محله پاچنار تهران به دنیا آمد. پدرش آقا سید رضا بدیع کاشانی، ملقب به بدیع‌المتکلمین، روحانی مشروطه‌خواهی بود که به سید اناری شهرت داشت. وی فرزندش را غالباً به مجالس وعظ و روضه‌خوانی خود می‌برد تا با شیوه آوازخوانی مذهبی آشنا شود ، بدیع‌المتکلمین با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز مؤذنی و روضه‌خوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشه‌ها و ردیف‌های موسیقی دستگاهی ایران پرداخت. جواد موسیقی ردیف سنتی و گوشه‌های بی‌شمار آن را از پدر و نیز از دایی خود میرزا یحیی سعید واعظین که او نیز از واعظان مشهور زمان خود بود، فراگرفت او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تدین و دوره متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسوی‌ها و سپس دارالفنون به پایان رساند و از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۳۱ در مجلس شورای ملی استخدام شد و به‌عنوان نماینده خدمت کرد ، جواد بدیع‌زاده سرانجام در دیماه سال ۱۳۵۸ در هفتاد و هشت سالگی، براثر دومین سکته مغزی، در تهران چشم از جهان فروبست و در بهشت زهرا (قطعه: ۸ ردیف: ۲ شماره: ۲۶) به خاک سپرده شد @aavaz_irani

مریم روح‌پرور (زاده ۱۳۱۱ در تهران – درگذشته ۱۲ دی ۱۳۶۶ در تهران) خواننده آهنگ‌های عامه‌پسند ایرانی در دهه ۱۹۶۰ میلادی بود. نخستین بار صدای او توسط یکی از رادیوهای تهران به نام رادیوی نیروی هوایی پخش شد، و به این خاطر مردم او را تا مدت‌ها به نام روحپرور نیرو هوایی می‌شناختند... روحش شاد و یادش گرامی @aavaz_irani

رضا محجوبی (۱۲ دی ۱۲۷۶ خورشیدی – ۲۹ تیر ۱۳۳۳)، آهنگ‌ساز و نوازنده ویولن ایرانی بود. وی برادر بزرگتر مرتضی محجوبی بود ، وی در سال ۱۲۷۷ خورشیدی در تهران زاده شد. پدرش «عباسعلی ناظر» بود که نی می‌نواخت. مادرش «فخرالسادات» با نواختن پیانو آشنا بود و این علاقهٔ والدین به موسیقی باعث شد تا رضا محجوبی و برادرش مرتضی از همان کودکی با موسیقی آشنا شوند و آن را به عنوان حرفه و هنر خود پی بگیرند ، نخستین استادش حسین هنگ آفرین از افسران موسیقی ارتش بود. پس از آن نزد ابراهیم آژنگ کار کرد ولی از آن روی که به یادگیری قواعد موسیقی چندان علاقه نداشت و بیش‌تر دوست داشت موسیقی را از راه گوش بیاموزد از ابراهیم آژنگ محروم شد و با شوق نزد حسین‌خان اسماعیل‌زاده استاد و نوازنده کمانچه رفت و برای چند سال از او که با کمانچه، ویولن را به شاگردانش می‌آموخت، بهره‌مند شد، رضا محجوبی در ۲۹ تیر ۱۳۳۳ در سن ۵۶ سالگی درگذشت و در قبرستان ظهیرالدوله خاکسپاری شد. اثر کاروان با آهنگسازی مرتضی محجوبی برادر رضا، و صدای بنان در سال ۱۳۳۳ و به یاد رضا اجرا شده‌است @aavaz_irani

به مناسبت دوازدهم دی ماه زادروز استاد رضا محجوبی پیش‌درآمد دشتی از رضا محجوبی سنتور : رامتین نظری‌جو کمانچه : فردین میرزاحسینی تمبک : ایمان بهرامی @aavaz_irani

منوچهر لشگری، (۲۰ اسفند ۱۳۱۴ – ۱۱ دی ۱۳۹۶) نوازنده ویلن، فلوت و کمانچه و سنتور و تنبک و نی و آهنگساز و ردیف دان اهل ایران بود. اثر شناخته شده وی کتاب ردیف آواز های ایرانی برای ساز ویولن است که بعد از کتاب ردیف های استاد صبا به عنوان ردیف های اصلی ویولن و کمانچه در دانشگاه های موسیقی ایران تدریس میشود منوچهر لشگری فرزند علی اصغر لشگری که از نوازندگان تار بود در سال ۱۳۱۴ در تهران متولد شد، از سن ده سالگی نواختن نی لبک و فلوت را نزد پدر و در سن دوازده سالگی نواختن ویلن را نزد دایی خود جواد لشگری و پس از مدتی نواختن کمانچه سنتور و سه تار را نیز آموخت همچنین با همکاری شاعران و ترانه سرایانی چون نیر سینا، ابراهیم صهبا، بهادر یگانه و محمدعلی بهمنی، معینی کرمانشاهی، مهدخت مخبر، سیمین بهبهانی، تورج نگهبان، هما میرافشار، پرویز خطیبی، ابوالقاسم حالت عبدالله الفت حسین شاه زهدی و … در مجموع ۲۰۰ اثر باکلام و بی کلام از منوچهر لشگری باقیمانده‌است. همچنین منوچهر لشگری دارای مقام درجه یک هنری (دکتری) در رشتهٔ موسیقی ذر زمینه آهنگسازی می‌باشد. @aavaz_irani