مسمومیت‌با‌عصاره‌نور؛

عزیزکم، تو یک‌جور نمی‌باری که انگار با ما سر پدر کشتگی داری؟'

سرم را کیپ تا کیپِ پنجره می‌گذارم. از لمس شیشه مغزم سردی می‌کند. در ماشین قرار داشتم. به خودم تلقین کردم آمده‌ایم ماجراجویی کنیم و این سفری کسالت‌بار نیست. باران می‌آمد. الهه‌ آب‌ها آن قطره‌ها را با سخاوتمندی به ماشین ما می‌فرستاد و می‌گفت: «جای زخم‌هایت را بشور و دردها را به من حواله کن؛ لازم نیست دردی که حتی مال تو نیست به دوش بکشی.» بی آنکه مسیر نگاهم را تغییر بدهم، سرم را از پنجره عقب می‌کشم، شیشه را پایین می‌دهم و دوباره با چشمان بسته‌ام سرم را از پنجره بیرون میکنم. می‌گذارم او و بارانش مرا تطهیر کند. تا شاید فرصتی یابم از نو ساختن را. انگار که با خودم یا سایه‌‌ام در حال گفتگو باشم، می‌گویم: -یادم میاد یه آدمی که جز یه مدت کوتاه بیشتر با هم همکلام نبودیم، یه روز یه حرف عجیبی زد. اون بهم گفت تو یه نقطه از زندگیت احساساتت رو کاملا به دست میاری. بهم گفت یعنی حداقلش یه چیزیو حس میکنی. اون موقع دیگه پوچ نیستی. دردو حس میکنی. ماهیت غمو درک می‌کنی. گفت مطمئنه که این اتفاق یه روز برام می‌افته. حالا فهمیدم حق با اونه. الان همه چیزو احساس میکنم. ولی دنیا جدیدا سیاه‌تر شده. دیگه علاوه بر خودم زجر دیگران و جهانی که توشم رو هم دارم به دوش می‌کشم. غریبه، دیگه مترسک سر جالیز نیستم. دارم احساس می‌کنم. خیلی هم زیاد احساس می‌کنم. از نو که قوه بینایی‌ام را به کار گرفتم دیدم در این میان الهه‌، دور از چشم من رفته بود پی کارش. خبری از باران نبود. او رد پایش را روی رخسارم به جا گذاشت سپس نرم نرمک مرا تَرک گفت. شاید رفت تا رسوای دیگری را تسکین بدهد. '27 مارس، به عبارتی ۸ ام ماه آغازین سال نو و ما هیچ غلطی نکرده‌‌ بودیم - یادداشت پنجم'

.🧡🌧.

اینم از امروز ما. | ۶ فروردین

تابلو رنگ روغن سبک امپرسیونیسم <<< عکس امروزم

به آخر کار و به ته خط فکر نکن. بذار پایان غافلگیرت کنه. درست مثل آغاز.

من آن تک درختم که به طوفان نشسته. @lamentoos

مِه‌ گرفتگی+جاده🩶

تو دو تن هستی. يكی بيدار در ظلمت، و ديگری خفته در نور! - شمس تبریزی

عزیزی می‌گفت بغضتو قورت نده. بله حق با ایشونه، بغضو باید بالا بیاری. ولی بالا آوردن خودش یه فرآیند عذا‌ب‌آوره که اشکتو در میاره.