444

مهربان باش. ولی این را بپذیر که همه تو را دوست نخواهند داشت.

دلت میخواهی قبول کنی یا خیر! اما از آدمی که تمام صلاحیتش دست دوست و رفیق هایش است و تمام گپای او ها سرش تاثیر میماند همرایش تا سر کوچه هم نمیشه رفت چی برسه به رابطه!👏🏻

برای آن‌ها دوستی بودم که خودم آرزویش را داشتم…

برای آن‌ها دوستی بودم که خودم آرزویش را داشتم…

میدانم که در وجود هر کس تنهایی ای هست که هیچ کس نمیتواند به آن دست یابد، این بخشی ست که بیشترین احترام را برایش قاءـًلم، و من این تنهایی ام را دوست دارم و خوشحال میشوم مانع صدر راهم نشوید در این موضوع چون تنها چیزی هست که حق داشتن مطلقش را دارم 🤏🏻!

«‏و در نهایت،برایت آرزو دارم که هیچ‌کس، تو را از مهربان بودنت،پشیمان نکند.»

💋

حساسیت‌های گاه و بی‌گاه من ارتباط مستقیم با میزان علاقه‌ام به تو دارد، به هیچ عنوان پای شخصیتم نگذار، من به دیگران اهمیتی نمی‌دهم، چه برسد به اینکه حساسیتی نسبت برایشان داشته باشم.

هرچه انسان تر باشیم، زخمها عمیق تر خواهند بود... هرچه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت... بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایی یمان بیشتر خواهد شد... شادی ها لحظه ای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آن ها تا ابد در یاد بماند اما رنج ها داستانش فرق می کند. تا عمق وجود آدم رخنه می کند و ما هر روز با آنها زندگی می کنیم... انگار این خاصیت انسان بودن است.

مهم تر از کسی که مهربان است، کسی‌ست که مهربانی را میبیند و ثابت میکند جوابِ خوبی، خوبی است🤍

وقتی دیگران شما را اشتباه می فهمند و شما را طرد می کنند احساس بدبختی و افسردگی نکنید. این بخشی از برنامه خداوند متعال است که به شما بفهماند که نباید به خلقت او تکیه کنید، بلکه فقط به کسی که شما را آفریده است، تکیه کنید

نگران نباشید چگونه به آنجا خواهید رسید،فقط اعتماد کنید،در راه به شما کمک می‌شود

از دورنگی‌ های مردم خسته‌ام، حق با تو بود باده پنهان در قبا دارند و قرآن در بغل!

«هیچ‌وقت برای عشق‌هایی که نثارِ دیگران کرده‌اید، افسوس نخورید؛ حتی اگر بعدها به این نتیجه رسیدید که ذره‌ای برای عشق شما ارزش قائل نبودند. شما آن چیزی را که باید به زندگی ببخشید، بخشیدید. چه چیزی زیباتر از عشق؟ هر رنجِ دوست داشتن صیقلی‌ست بر روح و با هر تمرین دوست داشتن، روح تو زلال‌تر می‌شود. گاهی بعضی ‌ها با ما میسازند اما همراه نمی‌شوند. گاهی نیز آدم‌هایی را می‌یابیم‌ که با ما همراه می‌شوند اما نمی سازند . بعضی‌وقت‌ها ما آدم‌هایی را دوست داریم که دوستمان نمی‌دارند؛ همان‌گونه که آدم‌هایی نیز یافت می‌شوند که دوستمان دارند اما ما دوستشان نداریم.»

زن‌ها را نمیتوان شناخت با قهر ڪردن حسادت‌شان را نشان میدهند، با خندہ بغض درونشان را و با سڪوت ، فاتحه‌ات را میخوانند زن‌ها هنرشان را با دست‌پخت نقاشے می‌ڪنند. خستگے و عصبانیت‌شان را غُر میزنند گریه‌ و اشڪ هایشان را میرقصند؛ وقتے ڪہ عاشقت شوند، خرابت میڪنند و از نو خشت بہ خشت بہ دلخواہ خود از وجودت ڪشورے با پرچم صلح میسازند واے بہ روزے ڪہ از چشم آن‌ها سقوط ڪنی همہ چیز را با خاڪ یڪسان میڪنند تو میمانے و ڪشورے غارت زده‌ے پس از جنگ !