خانه پرستار ایران

https://khp1.ir/?p=57147 وضعیت «بحرانی» و فشارهای چندجانبه بر پرستاری

https://khp1.ir/?p=57147 وضعیت «بحرانی» و فشارهای چندجانبه بر پرستاری

🔹 پرستاری باید دیده شود، شنیده شود و در تصمیم‌سازی حضور داشته باشد؛ زیرا سلامت پایدار، بدون پرستاری توانمند و مورد حمایت، هرگز محقق نخواهد شد. 🖊️ *دکتر خالد بیت سعید* *رئیس خانه پرستار استان خوزستان*

🛑 *هشدار رئیس خانه پرستار خوزستان به سیاست‌گذاران: بدون پرستاری، برنامه هفتم پیشرفت در بعد سلامت شکست می‌خورد* ✅ *دکتر خالد بیت سعید* در یادداشتی به مغفول‌ماندن جایگاه پرستاری در قانون برنامه پنج‌ساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران پرداخت و نوشت‌ : 🔹 پرستاری در ایران صرفاً یک حرفه نیست؛ پرستاری ستون پنهان اما حیاتی نظام سلامت کشور است. از خانه‌های بهداشت روستایی تا بخش‌های ویژه بیمارستانی، این پرستاران هستند که بیشترین زمان تماس با بیمار، بیشترین بار مراقبتی و بیشترین مسئولیت انسانی را بر دوش دارند. با این حال، در بسیاری از اسناد بالادستی و از جمله قانون برنامه پنج‌ساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران، نقش پرستاری در متن تصمیم‌سازی و شاخص‌گذاری، کم‌رنگ یا عملاً مغفول مانده است. 🔹 پرستاران پیش از آنکه بیماری به مرحله درمان برسد، در خط مقدم پیشگیری، آموزش، مراقبت مستمر و پایش سلامت قرار دارند. اگر امروز از کنترل دیابت، فشار خون، بیماری‌های قلبی عروقی، سالمندی سالم و ارتقای سبک زندگی سخن می‌گوییم، باید صریح گفت که بدون پرستاری توانمند، حمایت‌شده و دیده‌شده، این اهداف صرفاً در حد شعار باقی خواهند ماند. یکی از چالش‌های اساسی برنامه هفتم، فاصله جدی میان اهداف سیاستی و شاخص‌های اجرایی است. در حالی که به‌درستی بر *«پیشگیری» و «کاهش هزینه‌های درمان»* تأکید شده، شاخص‌های کمی برنامه همچنان عمدتاً درمان‌محور هستند و مؤلفه‌های واقعی پیشگیری، مراقبت مستمر و نیروی انسانی پرستاری، جایگاه روشنی ندارند. این عدم توازن باعث می‌شود نظام سلامت همچنان درمان را در مرکز توجه قرار دهد و پیشگیری صرفاً به یک عبارت تکراری در اسناد تقلیل یابد. تمرکز برنامه بر سرانه پزشک، هرچند اهمیت دارد، اما به‌هیچ‌وجه کافی نیست. در هیچ‌یک از شاخص‌های کمی و عملیاتی برنامه هفتم، نقش پرستاری به‌صورت مستقل، شفاف و قابل سنجش تعریف نشده است. این غفلت، فقط یک کاستی آماری نیست؛ بلکه نشانه‌ای از یک بی‌توجهی ساختاری به بزرگ‌ترین و اثرگذارترین بدنه نظام سلامت کشور است. پرستاران بار اصلی مراقبت، آموزش سلامت، پیگیری بیماران مزمن، ایمنی بیمار و ارتباط مستمر با مردم را بر عهده دارند؛ اما در برنامه‌ریزی‌ها دیده نمی‌شوند. 🔻 پیشنهادات راهبردی : ۱. *تعریف الزام‌آور شاخص نسبت پرستار به تخت و جمعیت* ✍🏻 برنامه هفتم باید به‌صورت شفاف و غیرقابل تفسیر، شاخص نسبت پرستار به تخت و جمعیت را تعیین و اجرای آن را الزام‌آور کند. هیچ نظام سلامت کارآمدی با کمبود مزمن پرستار قادر به حفظ ایمنی بیمار نیست. هر تخت بیمارستانی بدون پرستار کافی، نه یک ظرفیت درمانی، بلکه یک تهدید بالقوه برای جان مردم است. ۲. *لحاظ کردن کیفیت مراقبت پرستاری به‌عنوان شاخص ملی سلامت* ✍🏻 سلامت مردم فقط با تعداد بیمارستان‌ها و تجهیزات سنجیده نمی‌شود. کیفیت مراقبت پرستاری، ایمنی بیمار، کاهش خطاهای مراقبتی و رضایت‌مندی بیماران باید به‌عنوان شاخص‌های ملی ارزیابی عملکرد نظام سلامت در برنامه هفتم گنجانده شود. حذف این مؤلفه‌ها، به معنای نادیده گرفتن هسته اصلی فرآیند درمان است. ۳. *رسمیت‌بخشی به نقش پرستاران در مدیریت بیماری‌های مزمن و پیشگیری* ✍🏻 کنترل بیماری‌های غیرواگیر، سالمندی سالم و کاهش هزینه‌های درمان بدون حضور فعال و تعریف‌شده پرستاران امکان‌پذیر نیست. برنامه هفتم باید نقش پرستاران را در آموزش، پایش، پیگیری و مراقبت مستمر بیماران مزمن به‌صورت رسمی و ساختارمند به رسمیت بشناسد. پیشگیری بدون پرستار، یک ادعای غیرواقعی است. ۴. *حضور مؤثر پرستاران در سطوح تصمیم‌سازی و سیاست‌گذاری سلامت* ✍🏻 تا زمانی که پرستاری در اتاق‌های تصمیم‌گیری حضور نداشته باشد، سیاست‌ها از واقعیت‌های میدان اجرا فاصله خواهند داشت. برنامه هفتم باید مشارکت واقعی نمایندگان پرستاری را در شوراها، کمیته‌ها و ساختارهای تصمیم‌ساز تضمین کند. تصمیم‌گیری بدون شنیدن صدای پرستاران، تصمیم‌گیری ناقص و پرهزینه است. 🔹 اگر واقعاً سلامت مردم اولویت نظام تصمیم‌گیری است، اگر کاهش پرداخت از جیب مردم، کنترل بیماری‌های غیرواگیر و ارتقای سلامت عمومی هدف برنامه هفتم است، باید با صراحت اعلام کرد: بدون بازنگری فوری و جدی در جایگاه پرستاری، برنامه هفتم پیشرفت محکوم به شکست است. نادیده گرفتن پرستاری، یک مطالبه صنفی ساده نیست؛ بلکه یک خطای راهبردی در امنیت سلامت جامعه است. ادامه فرسودگی نیروی انسانی، کمبود پرستار و حذف پرستاری از متن سیاست‌گذاری، مستقیماً سلامت مردم را تهدید می‌کند. 🔹 اگر امروز برای پرستاری تصمیم نگیریم، فردا نه پرستاری برای مراقبت خواهیم داشت و نه نظام سلامتی پاسخگو. 🔹 بازبینی برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران در حوزه سلامت، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت فوری و غیرقابل تعویق است.

💢 بودجه۱۴۰۵؛ آزمون صداقت مجلس در قبال پرستاری 🔶با فرارسیدن فصل بررسی و تصویب بودجه سال آینده در مجلس شورای اسلامی، بار دیگر نگاه‌ها به نهادی دوخته شده که مطابق قانون اساسی، مسؤل مستقیم سیاست‌گذاری و ریل‌گذاری مالی کشور است. 🔷 در این میان، جامعه پرستاری به‌عنوان یکی از ارکان اصلی، حاکمیتی و غیرقابل‌جایگزین نظام سلامت، سال‌هاست که هزینه بی‌توجهی‌های ساختاری، تعلل‌های مزمن و اجرا نشدن قوانین مصوب را می‌پردازد. 🔴پرستاری یک شغل صرفاً خدماتی نیست؛ نقشی حاکمیتی، امنیت‌آفرین و حیاتی برای سلامت عمومی است. استمرار خدمت شبانه‌روزی پرستاران در سخت‌ترین شرایط، از بحران‌های بهداشتی تا فرسودگی مزمن نیروی انسانی، نشان داده که بقای نظام سلامت بدون پرستار عملاً ناممکن است. با این حال، بخش عمده‌ای از حقوق قانونی جامعه پرستاری طی سال‌های گذشته یا اجرا نشده، یا به‌صورت ناقص، سلیقه‌ای و تبعیض‌آمیز محقق شده است. 🔶اکنون که بودجه سال آینده در حال تدوین و تصویب است، دیگر جای کلی‌گویی، وعده‌های تکراری و ارجاع مطالبات به آینده نامعلوم نیست. مجلس ابزار عملی و قانونی برای جبران بخشی از این بی‌عدالتی تاریخی را در اختیار دارد؛ ابزاری مشخص، شفاف و کاملاً قابل اجرا: 👈 برقراری «فوق‌العاده خاص» با ضریب واقعی و متناسب برای گروه پرستاری 🔷این مطالبه نه جدید است، نه غیرقانونی و نه فاقد پشتوانه. بستر حقوقی آن فراهم است، ضرورت آن بارها اثبات شده و تأثیر مستقیم آن بر حفظ نیروی انسانی، کاهش مهاجرت، افزایش انگیزه و ارتقای کیفیت مراقبت از مردم، کاملاً روشن است. ✴️ فوق‌العاده خاص، در شرایط فعلی، عملیاتی‌ترین و کم‌هزینه‌ترین اقدام مجلس برای نشان دادن اراده واقعی در حمایت از پرستاری است. 🔶نمایندگان مجلس باید بدانندکه نادیده گرفتن پرستاری در بودجه، صرفاً بی‌توجهی به یک صنف نیست بلکه: 🔻 تضعیف مستقیم نظام سلامت 🔺 افزایش فرسودگی و خروج نیروهای متخصص 🔻 و در نهایت، آسیب به حق سلامت مردم است. 🔷امروز زمان تصمیم‌های شجاعانه و اصلاحات واقعی است. جامعه پرستاری با دقت، حساسیت و حافظه‌ای تاریخی، عملکرد مجلس در بودجه سال ۱۴۰۵ را رصد خواهد کرد. بودجه، محل سنجش اراده است، نه تریبون شعار. 🔴 مطالبه جامعه پرستاری روشن است: ⭕️ فوق‌العاده خاصِ واقعی برای پرستاری؛نه در حرف، بلکه در متن بودجه. ✍هاتفی، عضو هیأت‌رئیسه خانه پرستاریزد 🌐روابط عمومی خانه‌ پرستاریزد https://eitaa.com/khaneparastaryazd

💢 بودجه۱۴۰۵؛ آزمون صداقت مجلس در قبال پرستاری 🔶با فرارسیدن فصل بررسی و تصویب بودجه سال آینده در مجلس شورای اسلامی، بار دیگر نگاه‌ها به نهادی دوخته شده که مطابق قانون اساسی، مسؤل مستقیم سیاست‌گذاری و ریل‌گذاری مالی کشور است. 🔷 در این میان، جامعه پرستاری به‌عنوان یکی از ارکان اصلی، حاکمیتی و غیرقابل‌جایگزین نظام سلامت، سال‌هاست که هزینه بی‌توجهی‌های ساختاری، تعلل‌های مزمن و اجرا نشدن قوانین مصوب را می‌پردازد. 🔴پرستاری یک شغل صرفاً خدماتی نیست؛ نقشی حاکمیتی، امنیت‌آفرین و حیاتی برای سلامت عمومی است. استمرار خدمت شبانه‌روزی پرستاران در سخت‌ترین شرایط، از بحران‌های بهداشتی تا فرسودگی مزمن نیروی انسانی، نشان داده که بقای نظام سلامت بدون پرستار عملاً ناممکن است. با این حال، بخش عمده‌ای از حقوق قانونی جامعه پرستاری طی سال‌های گذشته یا اجرا نشده، یا به‌صورت ناقص، سلیقه‌ای و تبعیض‌آمیز محقق شده است. 🔶اکنون که بودجه سال آینده در حال تدوین و تصویب است، دیگر جای کلی‌گویی، وعده‌های تکراری و ارجاع مطالبات به آینده نامعلوم نیست. مجلس ابزار عملی و قانونی برای جبران بخشی از این بی‌عدالتی تاریخی را در اختیار دارد؛ ابزاری مشخص، شفاف و کاملاً قابل اجرا: 👈 برقراری «فوق‌العاده خاص» با ضریب واقعی و متناسب برای گروه پرستاری 🔷این مطالبه نه جدید است، نه غیرقانونی و نه فاقد پشتوانه. بستر حقوقی آن فراهم است، ضرورت آن بارها اثبات شده و تأثیر مستقیم آن بر حفظ نیروی انسانی، کاهش مهاجرت، افزایش انگیزه و ارتقای کیفیت مراقبت از مردم، کاملاً روشن است. ✴️ فوق‌العاده خاص، در شرایط فعلی، عملیاتی‌ترین و کم‌هزینه‌ترین اقدام مجلس برای نشان دادن اراده واقعی در حمایت از پرستاری است. 🔶نمایندگان مجلس باید بدانندکه نادیده گرفتن پرستاری در بودجه، صرفاً بی‌توجهی به یک صنف نیست بلکه: 🔻 تضعیف مستقیم نظام سلامت 🔺 افزایش فرسودگی و خروج نیروهای متخصص 🔻 و در نهایت، آسیب به حق سلامت مردم است. 🔷امروز زمان تصمیم‌های شجاعانه و اصلاحات واقعی است. جامعه پرستاری با دقت، حساسیت و حافظه‌ای تاریخی، عملکرد مجلس در بودجه سال ۱۴۰۵ را رصد خواهد کرد. بودجه، محل سنجش اراده است، نه تریبون شعار. 🔴 مطالبه جامعه پرستاری روشن است: ⭕️ فوق‌العاده خاصِ واقعی برای پرستاری؛نه در حرف، بلکه در متن بودجه. ✍هاتفی، عضو هیأت‌رئیسه خانه پرستاریزد 🌐روابط عمومی خانه‌ پرستاریزد https://eitaa.com/khaneparastaryazd

حال این روزهای پرستاری کشور نگران‌کننده است. در ماه‌های اخیر شاهد کناره‌گیری و استیضاح افرادی بوده‌ایم که همگی در زمره چهره‌های مطالبه‌گر پرستاری قرار داشتند؛ از جمله سرکار خانم خانم‌بحرینی رئیس نظام پرستاری مشهد، محمدحسین‌پور رئیس نظام پرستاری رودسر و جواد توکلی. در شاهرود نیز همه دیدند که چه اتفاقاتی رخ داد و چگونه همان مسیر تکرار شد. وقتی این رخدادها را در کنار هم قرار می‌دهیم، یک الگوی مشخص دیده می‌شود؛ مطالبه‌گران یکی پس از دیگری حذف می‌شوند. این حجم از شباهت در شیوه برخورد، نمی‌تواند تصادفی باشد. سؤال جدی این است: آیا دفاع از حقوق پرستاران و بیان مطالبات صنفی به جرم تبدیل شده است؟ تشکل صنفی زمانی معنا دارد که مستقل باشد و بتواند صدای بدنه پرستاری را منتقل کند. حذف سیستماتیک افراد مطالبه‌گر، نه‌تنها کمکی به حل مشکلات پرستاری نمی‌کند، بلکه بی‌اعتمادی و شکاف عمیق‌تری میان بدنه پرستاری و ساختارهای تصمیم‌گیر ایجاد خواهد کرد. این شرایط به‌روشنی نشان می‌دهد که مسئله، افراد نیستند؛ مسئله، مطالبه‌گری است. کلیپ خیلی جالبه ببینید

https://khp1.ir/?p=57144 قصه تلخ پرستاران جوان؛ از فشارهای معیشتی و فرسایش شغلی تا پایان زندگی!

🔴قصه تلخ پرستاران جوان ؛ از فشارهای معیشتی و فرسایش شغلی تا پایان زندگی سیدمحمد علوی، پرستار و فعال صنفی حوزه سلامت در این زمینه به همشهری‌آنلاین می‌گوید: «ریشه این مساله را نه در «فشار صرف»، بلکه در ترکیب سمیِ فشارهای مزمن، نداشتن اختیار مؤثر بر شرایط شغلی و فرسایش روانیِ بی‌پایان باید دید.» علوی می‌گوید: «ما در آسیب‌شناسی اجتماعی، یک اصل روشن داریم: فشار وقتی به فروپاشی روانی منجر می‌شود که فرد احساس کند هیچ کنترلی بر شرایط ندارد و هیچ افقی هم برای خروج از وضعیت موجود نمی‌بیند. پرستاران و دیگر کادر درمان دقیقا در همین نقطه ایستاده‌اند.» این فعال صنفی حوزه سلامت ادامه می‌دهد: «به نظر می‌رسد که با وجود به صدا درآمدن زنگ خطر سلامت روان در کادر درمان اما نظام سلامت ترجیح می‌دهد که آن را «مدیریت رسانه‌ای» کند، نه «حل ساختاری». 🔴پرستاران دیده نمی‌شوند علوی تأکید می‌کند: «پرستاری صرفاً یک شغل نیست، بلکه یک مواجهه‌ دائمی با مرگ، رنج، اضطرار و مسئولیت اخلاقی است؛ مواجهه‌ای که در اغلب نظام‌های سلامت دنیا با حمایت روانی، دستمزد جبرانی و کاهش بار کاری تعدیل می‌شود، اما در ایران به‌ طور معکوس عمل کرده است.» به گفته دبیر سابق کانون جوانان نظام پرستاری کشور، «پرستار ایرانی نه‌تنها با رنج بیمار تنهاست، بلکه خودش هم از حداقل‌های معیشتی، امنیت شغلی و شأن حرفه‌ای محروم است و پشتیبانی و پشتوانه‌ای ندارد. این یعنی فرسودگی شغلی از نوع شدید؛ چیزی که در روان‌پزشکی به آن Burnout پیچیده با مؤلفه‌های افسردگی و درماندگی آموخته‌شده می‌گویند.» به گفته‌ علوی، «داده‌هایی مثل تجربه افکار خودکشی در ۳۴ درصد رزیدنت‌ها یا گزارش نشریه لنست درباره مرگ سالانه رزیدنت‌ها نشان می‌دهد که این مساله فردی یا موردی نیست، بلکه با یک الگوی سیستماتیک روبرو هستیم.» علوی تاکید می‌کند: «وقتی نظام سلامت، نیروی انسانی را به‌ جای سرمایه، به ‌عنوان هزینه می‌بیند، نتیجه‌اش همین می‌شود. اضافه‌کاری‌های اجباری، کمبود شدید نیرو، مطالبات معوق، تهدیدهای انضباطی و سکوت مدیریتی، همه پیام واحدی دارند: تو دیده نمی‌شوی. از منظر روان‌پزشکی، این وضعیت یک عامل خطر جدی در نظر گرفته می‌شود. چون پرستاران به دلیل آموزش حرفه‌ای، دسترسی به ابزارها و آشنایی با موضوع مرگ، در صورت رسیدن به نقطه‌ بحران در معرض خطر بیشتری قرار دارند.» پاک کردن صورت مساله، راه حل نیست آمار دقیقی از اقدام به خودکشی پرستاران و سایر کار درمان در دست نیست اما گفت‌وگو با فعالان این حوزه نشان می‌دهد که مواردی از اقدام به خودکشی در بیمارستان‌های کشور - حتی در پایتخت - اتفاق می‌افتد و اغلب آنها یا رسانه‌ای نمی‌شوند، یا علت دقیق آن ذکر نمی‌شود، یا از عبارت «درگذشت» به جای «خودکشی» آنها استفاده می‌شود. علوی در این خصوص به نکته مهمی اشاره می‌کند: «وقتی اینگونه موارد منجر به فوت کادر درمان پنهان‌سازی می‌شود یا علت مرگ به ایست قلبی تقلیل داده می‌شود، یعنی ما عملاً داریم صورت‌ مساله را پاک می‌کنیم. این کار نه ‌تنها پیشگیری نیست، بلکه بازتولید بحرانی‌ ادامه‌دار و بزرگ‌تر است.» علوی مثل بسیاری دیگر از فعالان حوزه سلامت معتقد است تا زمانی که سیاست‌گذار نپذیرد سلامت روان کادر درمان، بخشی از امنیت ملی سلامت است، این چرخه تکرار خواهد شد و در توضیح بیشتر عنوان می‌کند: «خودکشی پرستاران و سایر اعضای کادر درمان، شکست سیاست‌گذاری و نتیجه‌ سال‌ها بی‌توجهی ساختاری است و اگر امروز این بحران را جدی نگیریم، فردا با نظام سلامت فرسوده‌ای مواجه می‌شویم که روح انسانی‌اش فرو پاشیده است.» لینک خبر : https://B2n.ir/he8698

🔹تجمع کادر درمان در بیمارستان امام خمینی اهواز 🔹پرستاران پرسنل بیمارستان امام خمینی اهواز در اعتراض به وضعیت معیشت خود، تأخیر در پرداختی‌ها و بی‌توجهی مسئولان نسبت به مطالبات‌شان در داخل بیمارستان تجمع کردند. 🔗https://www.ilna.ir/fa/tiny/news-1731909 @ilnair

🔹تجمع کادر درمان در بیمارستان امام خمینی اهواز 🔹پرستاران پرسنل بیمارستان امام خمینی اهواز در اعتراض به وضعیت معیشت خود، تأخیر در پرداختی‌ها و بی‌توجهی مسئولان نسبت به مطالبات‌شان در داخل بیمارستان تجمع کردند. 🔗https://www.ilna.ir/fa/tiny/news-1731909 @ilnair

🔷علیرضا گچ‌کوبان با تأکید بر نقش حیاتی پرستاران در بحران‌ها و جنگ‌ها، اجرای «فوق‌العاده خاص» و مصوبات ترمیم حقوق بودجه ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ را حق قانونی آنان دانست و هشدار داد که تعلل در اجرا، دانشگاه‌ها را با بحران بدهی روبه‌رو کرده و توقف خدمات حتی برای ساعتی سلامت جامعه را به خطر می‌اندازد. با این حال، در جنگ ۱۲ روزه پرستاران هیچ پاداشی دریافت نکردند، در حالی که برخی دستگاه‌ها از مزایای تعطیلی یا دورکاری بهره‌مند شدند. 👈پی‌نوشت | تحلیل: ⭕️نکته قابل تأمل، عادی جلوه دادن دغدغه‌ها از سوی دکتر شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت مجلس، بود؛ گویی اجرا نشدن قوانین و بی‌اثر ماندن مصوبات مجلس به یک روند پذیرفته‌شده تبدیل شده است!در حالی که نظارت بر اجرای قوانین، وظیفه اساسی مجلس است، کم‌رنگ شدن آن مستقیماً به تضییع حقوق مردم و پرستاران منجر شده است. ⭕️ واقعیت آن است که با حضور چنین مسؤلانی در رأس تصمیم‌سازی و نظارت، قوانین مصوب درحوزه پرستاری عملاً بی‌اثر شده‌اند. اگر دغدغه واقعی برای اجرای قوانین حوزه پرستاری وجود داشت،امروز شاهد انباشت مطالبات اجرا نشده،اعتراض‌های مکرر و فرسایش سرمایه انسانی پرستاری نبودیم .

چالش‌های مدیریتی در حوزه پرستاری و اقدامات وزارت بهداشت در مواجهه با اعتراضات صنفی پرستاران همزمان با گسترش اعتراضات صنفی پرستاران در سطح کشور که حاکی از دغدغه‌های جدی آنان نسبت به مسائل حوزه سلامت و پرستاری بود، وزارت بهداشت با دو واقعیت اساسی مواجه گردید: اولاً، وجود نارضایتی گسترده  پرستاران ناشی از مسائلی همچون نابرابری‌های شغلی، دشواری شرایط کاری و انباشت مشکلات حل‌نشده؛ و ثانیاً، وجود ساختارهای تصمیم‌گیری که با تمرکز بر منافع گروه‌های خاص، به‌گونه‌ای عمل می‌کرد که تضعیف جایگاه حرفه‌ای پرستاری را در پی داشت. این گروه‌های ذی‌نفوذ، عمدتاً در موقعیت‌های کلیدی وزارت بهداشت و سطوح بالای تصمیم‌گیری نظام سلامت حضور داشتند. در مواجهه با این بحران، وزارت بهداشت به‌جای پرداختن به ریشه‌های اعتراضات و حل نظام‌مند مسائل، رویکردی معطوف به کاهش ظاهری تنش‌ها در پیش گرفت. از جمله اقدامات اتخاذشده می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:  - عدم تغییر در مدیریت معاونت پرستاری  - طرح‌ریزی جهت وزارتی کردن نظام پرستاری  - عدم احراز صلاحیت فعالان صنفی پرستاری  - انتصاب هدفمند اعضای شورای عالی نظام پرستاری  - تضعیف اختیارات هیئت‌های مدیره نظام پرستاری در استان‌ها  - اعمال فشارهای امنیتی بر فعالان صنفی و تلاش برای ایجاد فضای بازدارنده در جامعه پرستاری شایان ذکر است سازمان نظام پرستاری نیز در این فرآیند، نقش قابل‌توجهی در اجرایی‌سازی سیاست‌های یادشده ایفا نمود. این رویکردها در نهایت نه تنها به حل بنیادی مشکلات منجر نشد، بلکه سبب تعمیق شکاف میان بدنه پرستاری و تصمیم‌گیران حوزه سلامت گردید. خانه پرستار استان گلستان

شما هم در حضور فراگیر پرستاران کشور در گروه بزرگ اتحاد پرستاران آگاه کشور سهیم باشید👇👇 هم اکنون عضو شوید @eapir

بهبهان - تجمع کادر درمان مقابل فرمانداری در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالباتشان یکشنبه ۳۰ آذر ۱۴۰۴

✳️ پزشکیان خطاب به رییس د.ع.پ بیرجند میگه یک درصد ارزش افزوده چقدر میشه؟ نمیتونه جواب بده؛ مدیر مالی‌ش هم‌نمی‌تونه جواب بده؛ منظور از یک‌درصد همان مبلغی از مالیات دراستان است که سهم درمان میشه؛ آقای رییس دانشگاه، متخصص بیهوشی است و ۴ نفر از دوستانش را هم که متخصص بیهوشی هستند در پست‌های اداری گمارده است بعد میگن ما متخصص بیهوشی نداریم؛ پزشک متخصص نداریم؛ اینکه نشد اداره ساختار درمان؛در بیشتر مناطق دنیا این مسئله حل شده است نه وزیر بهداشت متخصص است نه روسای دانشگاه‌ها و بیمارستانها؛ متخصص تربیت شده برای طبابت نه مدیریت بر مراکز ؛ حالا مملکت صاحب نداره شما که باید عاقل باشید؛ مدیریت را به اهلش واگذار کنید و شما طبابت کنید؛ تاکی قرار است بخش درمان تاوان این رفیق‌بازی‌ها را بپردازد؛ هر بیمارستان و دانشگاه فقط یک معاون درمان نیاز دارد که می‌تواند پزشک باشد. این وضع فقط در بیرجند حاکم نیست؛ همه مراکز درمانی کشور همین وضع را دارند؛ ما در این کشور مدیریت بیمارستانی را برای همین تربیت کرده‌ایم؛ تا این روندها اصلاح نشود بخش درمان همین شرایط غمناک را خواهد داشت.کمیسیون بهداشت یک نمونه کامل از این شکست است. @moje3news

✳️ پزشکیان خطاب به رییس د.ع.پ بیرجند میگه یک درصد ارزش افزوده چقدر میشه؟ نمیتونه جواب بده؛ مدیر مالی‌ش هم‌نمی‌تونه جواب بده؛ منظور از یک‌درصد همان مبلغی از  مالیات دراستان است که سهم درمان میشه؛ آقای رییس دانشگاه، متخصص بیهوشی است و ۴ نفر از دوستانش را هم که متخصص بیهوشی هستند در پست‌های اداری گمارده است بعد میگن ما متخصص بیهوشی نداریم؛ پزشک متخصص نداریم؛ اینکه نشد اداره ساختار درمان؛در بیشتر مناطق دنیا این مسئله حل شده است نه وزیر بهداشت متخصص است نه روسای دانشگاه‌ها و بیمارستانها؛ متخصص تربیت شده برای طبابت نه مدیریت بر مراکز ؛ حالا مملکت صاحب نداره شما که باید عاقل باشید؛ مدیریت را به اهلش واگذار کنید و شما طبابت کنید؛ تاکی قرار است بخش درمان تاوان این رفیق‌بازی‌ها را بپردازد؛ هر بیمارستان و دانشگاه فقط یک معاون درمان نیاز دارد که می‌تواند پزشک باشد. این وضع فقط در بیرجند حاکم نیست؛ همه مراکز درمانی کشور همین وضع را دارند؛ ما در این کشور مدیریت بیمارستانی را برای همین تربیت کرده‌ایم؛ تا این روندها اصلاح نشود بخش درمان همین شرایط غمناک را خواهد داشت.کمیسیون بهداشت یک نمونه کامل از این شکست است. @moje3news