هیچستان

من بیش از ظالمان، از مظلومانی می‌ترسم که بره‌وار در برابر ظلم سر خم می‌کنند و رام و آرام می‌مانند. من از فساد و تباهی آنقدر نمی‌ترسم که از خاموشی و سکوت و سکون در برابر آن. در سراسر تاریخ برده‌داران و بهره‌کشان اندک‌شمار و بردگان و فرمانبرداران پرشمار بوده‌اند. خاموشی و سکوت و انفعال و ظلم‌پذیری چیزی نیست جز مشارکت و مساهمت و همراهی در ظلم. مظلومان شریک‌جرم ظالمان‌اند. #داریوش_رحمانیان https://t.me/hichestandr

جنگ در ادب فارسی ماده جنگ هواست. هرکجا جنگی دیدی از متابعت هوا باشد. شمس‌تبریزی مقالات، دفتر دوم، ص ۱۱ https://t.me/hichestandr

جنگ هفتاد و دو ملت صاحبدلان جنگ هفتاد و دو ملت را افسانه و یاوه می‌دانند و گاه نحوه‌ی بروز و ظهور ان را از جهاتی خنده‌دار و مسخره می‌یابند. نمونه را سعدی در باب هشتم گلستان چنین می‌گوید: هرکسی را عقل خود به‌کمال نماید و فرزند خود به‌جمال یکی جهود و مسلمان نزاع می‌کردند چنان‌که خنده گرفت از حدیث ایشانم به طیره گفت مسلمان گرین قباله‌ی من درست نیست خدایا یهود میرانم یهود گفت به تورات می‌خورم سوگند وگر خلاف کنم همچو تو مسلمانم گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد به خود گمان نبرد هیچ‌کس که نادانم شما عقل را در سطر نخست و قباله را بخوانید باور و فهم و تفسیر و روایت... بیشتر جنگ‌های این‌جهان جنگ روایت‌ها است. و... #داریوش_رحمانیان https://t.me/hichestandr

جنگ در ادبیات فارسی درباره‌ی جنگ، هم به معنای خاص کلمه که در فلسفه‌ی سیاسی مطرح است و هم به معنای عام که به معنی هرگونه ستیزه و کشاکش و اختلاف است، در متون ادب فارسی مطالب درخور توجه درج است که خوب است گردآوری و تدوین شود و چه‌بسا شده باشد و ما بی‌خبر مانده باشیم. از آن میان آن‌چه که در آثار بزرگانی چون فردوسی و مولانا و نظامی و سعدی و حافظ و عبید زاکانی و... آمده است شایسته‌ی توجه ویژه است. جنگ‌طلبان و آتش‌افروزان، چنانکه سراسر تاریخ گواهی می‌دهد و در روزگار کنونی نیز فراوان می‌بینیم و می‌شنویم، معمولاً با دهان پر و مغزهای تهی برای هم رجز می‌خوانند و خط‌و‌نشان می‌کشند و گویا هرچه دست و مغزشان تهی‌تر داد‌وهوار و هیاهوی‌شان بیشتر. شعارهای این دسته از جنگ‌افروزان به تعبیر عبید حکم تیزدادن دارد‌. نمونه را با هم بخوانیم: قزوینی به جنگ شیر می‌رفت؛ نعره می‌زد و تیز می‌داد. گفتند:« نعره چرا می‌زنی؟» گفت:« تا شیر بترسد» گفتند:« چرا تیز می‌زنی؟» گفت:« من نیز می‌ترسم» عبید زاکانی، رساله‌ی دلگشا، تصحیح علی‌اصغر حلبی، ص ۱۳۲ https://t.me/hichestandr

آرمان صلح! آدمی همه‌گونه جانور درنده، از شیر و ببر و پلنگ تا نهنگ‌قاتل، را دست‌آموز و رام کرده؛ اما از رام کردن طبع وحشی و حیوانی خود بازمانده است. برای اینکه به صلح برسد می‌جنگد و خون می‌ریزد. جنگ‌ اثر رنگ است. رنگ تعلق. تعلقات قومی و ملی و مذهبی و... چون‌که بی‌رنگی اسیر رنگ شد موسئی با عیسئی در جنگ شد محمد و موسی و عیسی با هم یکی و یگانه‌اند؛ اما پیروان‌شان- کسانی که مدعی پیروی از انان هستند، با هم دشمن و بیگانه‌اند و با هم می‌جنگند... تاریخ مسیحیت پر است از جنگ و جدال میان فرقه‌های گوناگون، کاتولیک و پروتستان و...، تاریخ اسلام نیز پر است از جنگ‌ و جدال و خون‌ریزی میان فرقه‌ها و گروه‌های مختلف و بویژه میان شیعه و سنی. مرحوم باستانی‌پاریزی در جایی به طنز و کنایه این جنگ‌ها را جنگ‌های حی علی خیر العمل نامیده است؛ از آن‌که چون سنیان بر جایی چیره می‌شدند این عبارت در اذانی که از گلدسته‌ی مساجد می‌افتاد و چون شیعیان چیره می‌شدند گفته می‌شد... این سخن پایان ندارد هوش‌دار #داریوش_رحمانیان https://t.me/hichestandr

سخنرانی درباره‌ی مسائل نظریه‌ای/مفهومی در تاریخ‌‌نگاری انقلاب https://t.me/hichestandr

گناه دزدی و اختلاس به گردن کیست؟ « استر طلخک ( = تلخک ) بدزدیدند. یکی می‌گفت « گناه تست که از پاس آن اهمال ورزیدی.» دیگری می‌گفت « گناه مهتر است که در طویله باز گذاشته است.» گفت:« پس در این صورت دزد را گناه نباشد» عبید زاکانی، رساله‌ی دلگشا در تصحیح علی‌اصغر حلبی سخن تلخک با علامت سؤال امده است: « پس در این صورت دزد را گناه نباشد؟» و می‌شد علامت تعجب هم بر ان افزوده شود!!! https://t.me/hichestandr

شب مردم نامه نعمت الله فاضلی ابراهیم موسی پور نگار ذیلابی لیلا طباطبایی مهرداد قیومی داریوش رحمانیان علی دهباشی https://youtu.be/bhbuu9e3CD4?si=BJTu4vmymp9j9eqG 21 آذر 1402 بخارا موسسه ی دین و اقتصاد https://t.me/bukharamag/9295 انتشار با ذکر منبع بلامانع است . کانال سخنرانی ها ، درس گفتارها و گفت و گوها : https://t.me/Vortrags

امروز فیلم شب ابوالفضل خطیبی را نشستم و نگاه کردم؛هفتصد و بیست و چهارمین شبِ بخارا! مجلسی که در نخستین سالگرد آن“پژوهندهٔ نامهٔ باستان”، و به مناسبت رونمایی از یادنامه‌اش به همّت حضرت دهباشی برپا شده بود. علی دهباشی که تازه از اتاق عمل و از زیر دست جرّاح، جان به دربرده‌است، نالان و بی‌نفس، با تنی رنجور و بی‌رمق، و با صدایی لرزان، مجلس را با نطقی کوتاه و پرخاطره آغاز می‌کند. از دیدن دهباشی در این هیأت و از ناخوش‌احوالی‌اش دلم گرفت. چشمانم خیس شد، و “دلم گهوارهٔ غمهای عالم”. برای عرض ارادت و احترام به ساحتش، بخشی از یادداشتی را که پیشترها برایش نوشته‌ام به اشتراک می‌گذارم: -بزرگی و تنهایی توأمانند و علی دهباشی تجسّم این دو معناست. تاب و توان وی از چشمهٔ فیّاض تعهّدی جوشان نشأت می گیرد. از همین رو است اگر خستگی، به فرسنگها از او می گریزد. در سنگلاخ جگرخوار«کار فرهنگی» اگر نفس کم نمی آورد و اگر زانوانش نمی‌لرزد از آن رو است که بر مدار جنون، حرکت می کند. دهباشی، نمازش را رو به قبلهٔ ایران می‌خواند و می گزارد، با زبان شیرین پارسی. او فردوسی زمانهٔ ماست؛ زمانهٔ عسرت و اندوه. زمانهٔ تباهی و تنگ نظری، زمانهٔ عربده و عداوت! او‌”تخم سخن” را در اقصای گیتی پراگنده است از کابل تا ونکوور، از هند تا ایتالیا، از کاشمر تا فرانکفورت... او شیشهٔ بخارا به زیر بغل، هوشمندانه و صبور، ره می پیماید، از میانهٔ انبوهی خار و خارا. در این وانفسا که حرمت پیران رنج کشیدهٔ فضیلت و فرهنگ به آنی هباء منثور می شود، و آبروی بزرگان، بازیچهٔ مشتی جهالت پیشهٔ عربده‌جو، حرمت این متولّیان حرم اندیشه‌ورزی و خردمندی را پاس می دارد . دهباشی سلطان است؛ سلطان بی تاج و تخت، امّا کیست که نداند او‌ بر”تخت بخت ابد”، شاهوار تکیه زده، و چشم انداز سلطنتش، قلمرو فرهنگی زبان فارسی است. - دهباشی با دستانی خالی از”زعفرانی و پرنیانی”امّا با قلمی نحیف و یک مشت کاغذ کاهی، فتوحاتی چشمگیر در اقطار عالم داشته است. دهباشی به قبیلهٔ نادره‌کاران تعلّق دارد و بزرگ است و کیست که نداند بزرگی، رزق هر کسی نمی شود ‌و شاهبازی است که جز بر ساعد سلطان نمی نشیند. آقای دهباشی! اگر مُلک اندیشه و ادب، پیغامبری داشته باشد، آن پیغامبر شمایید با معجزهٔ ممتاز و ماندگار«بخارا». دستهای بی‌شماری برای بهبود و تندرستی شما به دعا بلند شده است؛ از بلخ و توس و نیشابور تا خجند و خوارزم و سمرقند، تا عراق و فارس، تا هرات و سیستان، از خزر تا خلیج فارس، تا اقصای گیتی؛ تا بخارا! دل قوی دار! برخیز و میان ببند! شادباش و دیر زی! که سلامت همه آفاق در سلامت توست https://t.me/naghshbarab

📖دومین نشست از سلسله نشست های سیری در تاریخ معاصر ایران گروه همسفران «تحولات عصر ناصری» (مکمل نشست پیشامشروطه) 📅دوشنبه ۴ دیماه ۱۴۰۲ ⏳ساعت ۱۷ تا ۲۰ 🌐https://t.me/Hamsafaran_iran_history

بهترین عبادت بیدادگران و خودکامگان! یکی از ملوک بی‌انصاف پارسایی را پرسید: از عبادت‌ها کدام فاضل‌ترست؟ گفت: ترا خواب نیمروز تا در آن یک نفس خلق را نیازاری. ظالمی را خفته دیدم نیمروز گفتم این فتنه‌ست خوابش برده به وآن‌که خوابش بهتر از بیداری است ان‌چنان بدزندگانی مرده به گلستان شیخ‌اجل رحمة‌الله علیه در اخبار آمده بود که رییس‌جمهور تاجیکستان به هر شهروند کشورش نسخه‌ای از شاهنامه حضرت فردوسی پیشکش کرده است. جا دارد مردم نیز در کار خیر بکوشند و به همه‌ی ارباب قدرت نسخه‌ای از بوستان و گلستان شیخ پیشکش کنند؛ شاید - و فقط شاید - یک از هزار آنان به هوش آیند و پنبه از گوش به‌در کنند و از پندارزدگی به‌درآیند! اگر مستی قدرت بگذارد... اگر جز این باشد همان به که بخوابند تا خلق خدا دمی از فتنه‌ی آنان بیآسایند. #داریوش_رحمانیان https://t.me/hichestandr

یلدا یعنی نومیدی ممنوع #داریوش_رحمانیان https://t.me/hichestandr