BerhemPiruzi

📃 Roja rojnamegeriya kurdî pîroz be 122 sal berî niha, yekim rojnameya kurdî bi navê Kurdistan bi destê Miqdad Medhet Bedirxan li Qahirê hate Weşandin @Hilbijer

■ تعریف گناه در داستان های #فئودور_داستایوفسکی همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستان های داستایوسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار در باره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستان هایش غم انگیز است. #هرمان_هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید « زمانی شروع به خواندن داستایوفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایوفسکی بروید» در نوشته های داستایوفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایوسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند. گناه از نظر داستایوفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحا ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است » به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایوفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند .  پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جائی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم . تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق ، دوست داشتن و ترحم نمی رسیم . کمتر کسی به اندازه وی ا نسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برای مان نمی گذارد تا از زیبائی دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایوفسکی، ترس از همین عریانی وجود انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قراردهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایسته دوست داشتن و یا شاید ترحم است. او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید .انسان بی گناه موجودی است که توانائی زیستن ندارد . کسی هم ارزشی برایش قائل نیست. تمام راهکارهائی که داستایوفسکی در برابر شخصیت های قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصا برای رهائی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایوفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایه عشق نیست اما از نظر داستایوفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند . او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم . اما به راستی کدام یک از ما این جرات را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مساله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایوفسکی فراری نباشد. چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند .اندیشیدن به داستایوفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره نا آرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم. 📚 #ترس_از_داستایوفسکی 👤 #بختیار_علی join us | کانال فلسفه @Philosophy3.

ئەی فیتنەو گەندەڵیی! چ زوو لە ناو ئەندێشەی پیاوانی بێهیوادا هێلانە ئەکەی! ر شانۆیی “ریچاردی سێهەم” ویلیم شەکسپیر

🟢 چاوپێکەوتن لەگەڵ ئارام فەتحی 🔅شیعری ئێستاکەی ڕۆژهەڵات پتر لە هەر سەردەمێکی تر، گرێدراوی بە ڕووداوەکان و کۆمەڵگاوە پچڕاوە. ✍ سازدانی: دیار لەتیف  ئارام فەتحی، دانیشتووی مەریوان ـ ڕۆژهەڵاتی کوردستانە، خاوەن دەنگ و ڕەنگێکی جودای شیعرییە، کردەییانە شاعیربوونی سەلماندووە. لە پێنج ساڵی ڕابردوو، چەندینجار بە بیانووگەلی جۆراوجۆرەوە لەسەر چالاکییە مەدەنی و مافی مرۆییەکانی وەک هەڵوێست نواندن بەرامبەر بە کوشتنی کۆڵبەران و … دەستبەسەرکراوە و لەلایەن دادگاوە سزای زیندانی بە تۆمەتگەلی وەک بانگەشە دژی ئاسایشی نەتەوەیی بەسەردا دراوە. لەم دیدارەماندا لەگەڵ ئارام فەتحی، لەبارەی شیعر بە گشتی و شیعری ڕۆژهەڵاتی کوردستان دواوین. ♦️دیار لەتیف: لەکتێبی (من ئەزانم بیرم چووەتەوە شاعیربم)، هەڵبەت ناونیشانێکی سەرنجبەر و ڕاکێشەرە و لاساییکەرەوە نییە، بایەخدانی هونەریانە بەو ڕەگەزە دراوە. دەکرێت بپرسین ئاخۆ هۆکاری چییە شاعیرانی ڕۆژهەڵاتی کوردستان گەرمتر و بە گوڕترانە گرنگی بە ڕەگەزی ناونیشان دەدەن و مۆرکێکی تاڕادەیەک تایبەت و ناسراویشیان هەیە؟ شیعر لەم کتێبەدا لەسەر ڕێڕەوێکی درامییانە دەڕواتە پێش. برسێتی وەک تەوەرێکی بایەخدار سەیرکراوە، مەرگ و ئازادی و بێدەنگییش پەنجەرەی گێڕانەوەیان لەسەر ئاوەڵاکراوەتەوە. زمانێک بریندارە و توڕە خۆی دەهۆنێتەوە، بانگی مرۆڤانە دەدات و دەخوازێت زامەکان بۆ ساتێک لە ساتەکان سارێژبن. ئەم چامەی کە بۆخۆی کتێبەکەیە، ڕەخنەی دەسەڵاتی داگیرکەر و دەسەڵاتی سەپاوی سەرمایەداری و لە نەوەیەکیش کە نیشتمانیان هەڕاج و زەلیل کرد دەگرێت. لە دەفتەرە شیعری(من غوربەتم)، چەند دەنگێک، دەنگێک لە دەنگێکیترەوە گۆڕاو بەپێی دۆخی دەروونی ئامادەن، من گۆڕانکاری بەسەردا دێت، هەندێجار شێواو، یان توڕە، یان بیرکەرەوە و پرسیاروەشێن، ساتێک لە بۆتەی شیعردا دێتە گۆ و ساتێک بۆتەکە بۆ پەخشان دەگۆڕدرێت. ئایا ئەم دۆخگۆڕکێیە چەندێک لە بەرژەوەندی بەرەوپێشچوونی شاعیردایە و خزمەت دەکات؟ غوربەت لێرە هەر بەواتای تاراوگە نەهاتووە، لەکاتێکدا لە زێدیش، بەڵکو فرە واتایانەیە و دەشێت واتای نامۆبوون بگەیەنێت و ئەوەش ڕوونتر لەناو دێڕەکاندا هۆنراوەتەوە. لە ئەزموونی ئێوەدا لەناو ئەدەبیاتی ڕۆژهەڵاتی کوردستان و کتومت ئەوەی پێی دەوترێت بەرە، لەو بەرەدا بەراورد بەوانیتر زۆرترین ڕووبەری واتاخوازی لە ئەزموونی شیعریتدا ڕەنگ دەداتەوە و دەبینرێت. لەهەمانکاتدا پشتت لە ڕەگەزەکان نەکردووە و وەک وێنە و زمان و ناونیشان و شێوازگەری. ئایا ئەم هاوسەنگخوازییە لە چییەوە دێت و گرنگییەکەی؟ ژیان زۆر شاعیرانە دەڕۆیشت، ئێمە هاتین و لە سوپادا دامان مەزراند! گەر بێت و ژیان شاعیرانەبێت، پێویستمان بە سوپا نامێنێت، دەسەڵاتە تاکڕەوەکان نەدەبوون، شۆڕش تەنانەت لەناو فەرهەنگیشدا جێگەی دەسڕایەوە. وێرانەیی جەنگمان نەدەدیت. بەڵام مرۆڤ ئاوەزی هەڵبژارد، ئایا عەقڵ هەمیشە لەبەرەی شەڕدایە، سەرەڕای هێنانەئارای گۆڕانکاری و پێشکەوتنەکان؟! گەر بگەڕێمەوە سەر ئەو پرسەی شیعر بەناوی شیعری ڕۆژهەڵاتی کوردستانەوە، ئایا بە کام وێستگە گەیشتووە؟ ئایا لەسوارە و هاوار و چاوە، بۆ مەلەکشا و هەژار و هێمن، چی گۆڕانێکی خۆماڵیانە و بنچینەیی لە شیعری ڕۆژهەڵات هاتەئارا؟ بۆچوونێک لە باشوور هەیە، باوەڕی وایە پاژێک یان ڕووبەرێک لە شیعری نەوەی نوێی ئێستای ڕۆژهەڵات، لە شەپقەی شیعری فارسی، بەتایبەت ڕەزا بەراهانییەوە هاتبێتەدەر، مەبەست لە کاریگەرییە؛ ئەم ڕوانینە تا چەند درووستە؟ ئایا باوەشکردنە تەکنیک و زمان، لەهەمان وەخت پەراوێزخستنی ناوەڕۆک، چی زیانێکی بە شیعری ڕۆژهەڵات گەیاندووە؟ لەلای باشوورییەکان بەجۆرێک پێچەوانەیە، زۆرتر پەنا بۆ ناوەڕۆک دەبرێت، بەڵام بیرمان نەچێت تەکنیک ئامادەیی هەیە، هەڵبەت بەشێوەیەکی کەمتر و کاڵتر وەک ئەوەی لەلای ڕۆژهەڵاتییەکان دەبینرێت. هاوڕێ لەگەڵیدا نموونەی شاعیری تەکنیکار و فۆرمخواز هەن و یەک لەوانە ئەنوەر مەسیفی، خاوەن کارنامەی فۆرمی گران لە شیعردایە، ئایا مەسیفی چی سەربارێکی خستووەتە سەر ڕەوتی شیعریی ڕۆژهەڵات؟ ئایا شیعری ئێستای ... 🔻درێژەی بابەت👇 https://telegra.ph/Perantez-net-04-20 #نێردراو 🤝ــــــــــــــــ ئێمە لێرەین🔦🔦 🆔 @parantez_net 🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾

#ادبیات #مارگریت_دوراس مارگریت دوراس در ۱۹۱۴ در سایگون به دنیا آمد. چهار ساله بود پدرش را از دست داد. مادرش در نهایت تنگدستی او و دو برادرش را بزرگ کرد. معلم بود و درآمد مختصری هم از نوازندگی پیانو برای فیلم‌های صامت نصیبش می‌شد. زمینی هم برای کشت و ذرع خرید که امواج دریا چیزی از آن باقی نگذاشت. دوراس برای تقابل با جهانی دستخوش خشونت، زبانی ساده را برای نوشته‌هایش برمی‌گزیند. گویی زبان صرفا وسیله‌ای‌ست برای انتقال عواطف و خواسته‌ها و رنج‌های بشر. دوراس می‌گوید:" وقتی خودت را در سوراخی می‌یابی، تقریبا در انزوایی مطلق، درمی‌یابی که نوشتن یگانه راه رهایی است." و دوراس در مواجهه با این جهان جنگ‌زده، سوداوار از عشق می‌نویسد و بخشی از آثارش بازتابی است از تجربه‌های خودش. می‌گوید:" از عشق می‌نویسم، اما نه از مهربانی. آدم‌های دل‌نازک را دوست ندارم و خود آدمی بسیار خشنم."

‍ #فایل_صوتی #سخنرانی درباره شعر بابا چاهی امکان (نا)معنا در شعر پست‌مدرن دکتر فرزان سجودی زمستان ۹۶ @irCDS

‍ ‍ . اریک فروم روانکاو شهیر آلمانی در بخشی از کتاب «هنر شنیدن» می گوید: "اگر واقعاً می خواهید انسان، ضمیر ناخوداگاه و ماهیت حقیقی جوامع انسانی را بشناسید، کتابهای روانشناسی نخوانید، بلکه پیش از آن به مطالعه کتابهای بالزاک، داستایوفسکی و کافکا بپردازید." اما دلیل این مدعای فروم چیست؟ شاید خواندن و مرور بخشی کوتاه از کتاب «سه استاد: بالزاک، دیکنز، داستایوفسکی» به قلم اشتفان تسوایگ ما را در فهم این گفتار کوتاه بهتر یاری نماید. «راستینیاک»(یکی از شخصیت های محوری رمانهای انوره دو بالزاک)، این تازه به دوران رسیدۀ بی پروا نسبت به اصول اخلاقی، نمونه بارز یک پاریسی سودجوی خشن و سنگدل است که مثل مارماهی از خلال شیارها و خلأهای قانون عبور می کند و مظهر بروز آمرانه اخلاق یک «جامعه فاسد» می شود. در آثار نخستین بالزاک٬ راستینیاکِ دیگری زندگی می کند که جوانی است محجوب، نجیب زاده و بی اقبال که والدینش او را با امید بسیار و پول کم به پاریس می فرستند؛ شخصیتی مهربان و دل نازک، ملایم، متواضع و احساساتی. او به پانسیون «مادام وُکه»_ این خمره جادویی متشکل از چهره های گوناگون رمانهای بالزاک_ راه می یابد. بالزاک با نبوغی تراکم یافته و فشرده و در محدوده چهاردیواری این پانسیون بدقواره، تمام انواع روحیات و شخصیت هایی را که عناصر هستیِ انسانی را به نمایش می گذارند؛ ترسیم می کند. راستینیاک در آنجا تراژدی «بابا گوریو» ، این «شاه لير» ناشناخته را به چشم می بیند. می بیند که چگونه شاهزاده خانم های محله سن ژِرمن اموال پدر پیرشان را آزمندانه به سرقت می برند. او تمام پستی و دنائت یک جامعۀ دچار تفرقه و انفصال را در این تراژدی به چشم خویش می‌بیند. و آنگاه که در آخر، تابوت پیرمرد بسیار مهربان را در معیت دو مستخدم زن و مرد تشییع می کند؛ لختی احساس بیزاری می کند و حس خوار شمردن پاریس بر تمام جانش مستولی می شود. از فراز تپه های گورستان "پرلاشز"، شهر پاریس را نظاره می کند که چون زخمی چرکین، بدخیم، زرد و رنگ و رو باخته و كثيف زیرپایش گسترده شده است؛ به یکباره به تمام دانش زندگی شناخت می یابد و صدای وُترٙن(یک شخصیت دیگر داستانی آثار بالزاک) در گوشش طنین انداز می شود که آهسته نجوا می کند: «باید از آدمها به مثابه اسبهای چاپار استفاده کنی، آنها را قشو و زین و برگ کنی و به درشکه ات ببندی و شلاق زنان به جلو برانی؛ تا سر حد مرگ بتازانی و چون به مقصد رسیدی آنها را رها کنی!» در این لحظه است که این جوان نجیب و شریف تبدیل به «بارون دو راستينياکِ» کتابهای دیگر بالزاک می شود؛ عضو مجلس فرانسه، سودجوی بی اعتنا به اخلاقیات، خشن و انعطاف ناپذیر، بیرحم و به دور از هرگونه رقت قلب. تمام قهرمانان بالزاک در مسیر زندگی شان، چنین بحرانی را تجربه می کنند. جنگی که در آن همه با یکدیگر در ستیزند؛ همه آنها نقش سرباز را بر عهده می گیرند. برای در آغوش کشیدن شاهد بخت و اقبال رو به جلو یورش می برند و در این پیشروی با بیرحمی تمام از روی اجساد شکست خوردگان می گذرند. 🖋رضی الدین طبیب

🔴 نۆ شاعیر لە وەسفـی چاوەڕوانیدا دڵـــم ده‌رهات و تۆ هه‌ر ده‌ر نه‌هاتـــی! نه‌هاتــی هه‌ر نه‌هاتی هه‌رنه‌هاتـی! مەحـــوی گووتــی نالـی ئەتــۆ بــمـــرە ئـەمن دێم! خودا کەی بێ خودا کەی بێ خودا کەی! نالـی قەرار بوو بێی لەگەڵ خۆت شادی بێنی! نەهاتی!گەرچی پێت دابـووم بەڵـێنی! هێمن ئینتیزاری خۆشە بۆ عاشق بـە ئومێدی ویسال مردم و ئارامی قەلبی زار و بێ حاسڵ نەهات زارى روح لەسەر لێوم چاوەرێی یارم یار دەڵێن: وادێ تۆ بڵێی وا بێ ؟ وەفایی چـێشتم ئەمـڕۆ ژەهـری مـار و ڕۆحـی شیرینـم نەهـات! زەخــمی کۆنەم هـاتە ژان و مەرهـەمـی بریـنم نەهـات کـــوردی لە پاش چەند وەعدە قەت جارێ نەهـاتی! ئەمیش بۆ من نەهاتـی بـۆ نەهـــاتــی! سالـم چــاوەکەم چـــاوم بە دایم ئینتـــیزاری تۆ ئەکا شەو بە یـادی دیدەنت یــادی گوڵی شەوبۆ ئەکا سافى هیرانى درەنگ بوو شەو، تەواو بوو ئینتیزاریم! بە کەیفی خۆتە دێی یان نا !كەناریم! ئاڵاگر

آتش را مردها پیدا کردند گرما را زنان لبخند را زن ها کشف کردند . اول بار آنها به خوشبوییِ گلها پی بردند . برایِ مردانِ خسته ی شکار آبتنی و عطر را . پیش از زنان خانه ای نبود . آتش را مردها پیدا کردند گرما را زنان . وقتی مردها گوشت گاز می زدند زنها دانه ها را کشف می کردند گندم را نان را زنها در سفره ی مردها گذاشتند . دوستت دارم را بوسه را آغوش را بهشت را زنها اختراع کردند... «مجتبی مرادیِ عشقی»

«من حقیقت را می‌گویم و حقیقت وحشی و خطرناک است.» فتانه عبدالحسینی: اول فروردین ۱۴۰۰ یکی از فعالان زن دنیا درگذشت. نوال سعدآوی فمنیست و پزشک مصری و نماینده زنان رمان‌نویس عرب بود. پرداختن به خود به عنوان یک زن عرب یکی از بارزترین نمادهای رمان این نویسنده عرب است. او از شش سالگی خشونت عمیق و فاجعه‌آمیز ختنه زنان را تجربه کرد و در ده سالگی با حمایت مادرش توانست از ازدواج در کودکی خلاصی یابد. او از همان ابتدای عمر عمق فاجعه مردسالارانه را دریافت و علیه ختنه زنان فعالیت کرد و در کتاب چهره پنهان حوا، روش غیر انسانی این کار را در کف حمام در حالی که مادرش در کنارش بود توصیف کرد. نوال سعداوی با ترجمه کتاب‌هایش به بیش از ۴۰ زبان، مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت. در ایران نیز با کتاب معروف چهره عریان زن عرب شناخته شد. وی انسانی روشنفکر و معتقد به اصالت زنان بود نویسنده ی پرکار که حدود پنجاه اثر داستانی و غیر داستانی خود را به موضوعاتی چون قوانین تبعیض آمیز خانواده پیوند داد و به مساله زنان با رویکرد مسایل اجتماعی، تاریخ، سیاست، دین، اخلاق و پزشکی پرداخت. تلاشهای این زن عرب به گونه ایی بود که در سال ۲۰۲۰ به عنوان یکی از صد زن تاثیرگذار سال بر روی مجله تایم رفت. حوزه کاری این منتقد نظام مردسالاری و پدرسالاری در زمینه خشونت خانگی علیه زنان، روسپیگری و مقابله با بنیادگرایی سلفی بوده است. همچنین از اینکه نام مادر بر فرزند قرار ندارد انتقاد بسیار کرده و آن را نمود جامعه مردانه می‌دانست. او که فارغ‌التحصیل رشته‌ی پزشکی در سال ۱۹۵۵ بود طی کسب تجربیات پزشکی خود متوجه مشکلات جسمی و روانی زنان و ارتباط آن با ستم فرهنگی موجود شد ه بود؛ سرکوب پدرسالارانه، ستم طبقاتی و سلطه‌ی امپریالیسم را مرتبط با یکدیگر می‌دانست. کتاب وی به نام «زن و جنسیت» که در سال ۱۹۷۲ انتشار یافت، در خصوص مقابله با اِعمال انواع تعرض به بدن زن، ازجمله ختنه‌ی دختران بود. این کتاب در واقع شالوده‌ی موج دوم فمینیسم به شمار می‌رود. او با انتشار این کتاب نام خود را به عنوان پرچمدار نسل جدیدی از فمنیست‌ها مطرح کرد. انتشار این کتاب به بهای از دست رفتن شغل او در وزارت بهداشت تمام شد و با برخورد شدید دولت و اسلام گرایان روبرو شد. تاریخ جنبش زنان مصر که از قرن نوزدهم آغاز شده است وام دار زنان مقاومی چون نوال سعدآوی است. او منتقدی سخت صریح و تهاجمی بوده است. زیرا معتقد بود جهان به سمت پرخاشگری می‌رود و نیاز است با صدای بلند علیه بی‌عدالتی صحبت کرد. شرایط امروز جامعه‌ ی مصر به یمن اندیشمندان زن تفاوتی بنیادین با مصرِ چند دهه‌‌ی اخیر دارد. جنبش زنان مصر یکی از قوی‌ترین جنبش ها در خاور میانه است. مشارکت زنان در این کشور به گونه‌ایی است که دیگر به راحتی‌ پا پس نمی‌کشند و در جریانات سیاسی اجتماعی مشارکت و در تصمیمات کشور خود مداخله می‌نمایند