「 ᴅᴇᴡᴀʀᴛ 」

صبح یکى از روزهاى آوریل که هیچ تفاوتى با روزهاى دیگر نداشت ناگهان به‌ چیزی‌ پى بردم. من با ریسک هدر دادن زندگی‌ام روبرو بودم. متوجه شدم که روزها یکى پس از دیگرى مى گذرد. از خودم پرسیدم؛ اما من از زندگى چه می خواهم؟ خب، مى خواهم شاد باشم. اما هرگز به اینکه چه چیزى مرا خوشحال میکرد فکر نکرده بودم. من افسرده یا گرفتار بحران میانسالى نبودم اما از دل مردگى رنج مى بردم.

از افسوس‌هایم یکی اینکه شیطان به ندرت مرا فریفته و خدا هم چندان دوستم ندارد.

وقتی فقط شونرده سال سن داشتم،پیروزی بزرگی به دست آوردم اون لحظه فکر میکردم صد سال عمر میکنم اما حالا میدونم که سی سالگی رو هم نمیبینم؛ درواقع هیچکس از پایان خودش خبر نداره.

نیمی از او می‌خواست تمام زیبایی های جهان را تجربه کند و نیمی دیگر می‌خواست همان لحظه بمیرد. در نتیجه نه زندگی می‌کرد و نه می‌مرد؛ در تداومی مضحک به سر می‌برد.

انگار تمام آنچه دوست داشتم از من دزدیده‌اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند کافی نخواهد بود...

- فرانتس کافکا