ARTIMSAN

اگر دارین آسیب میبینید، ول کنید، بگین نمیتونم، بگین درد دارم، بگین نتونستم، بگین توانایی ندارم، بگین خسته‌م

خواستم بگم تو زندگی گاهی مهم نیست چقدر تلاش کردین، چه کسایی بهتون امید دارن، چقدر روی موفق شدن حساب باز کردین، چقدر فداکاری کردین

احساس میکنم به این فکر میکرد که اگر انصراف بده استادش ازش نا امید میشه، تمریناش حیف میشه، شکست میخوره، بازنده خطاب میشه

این فکری بود که من اون لحظه داشتم، نمیدونم خودش به چی فکر میکرد، اما با این حساب که انصراف نمیداد در حالتی که فقط به ضررش بود

و خب دور بعدی رو هم رفت، آخراش فکر کنم یا میخواست انصراف بده بازی تموم شد یا انصراف داد، اما آسیب دیده بود نهایتا

و تمام مدت وقتی مسابقه رو میدیدم به این فکر میکردم یا به بقیه میگفتم خیلی بی فکره که انصراف نمیده، چون فقط داره آسیب میبینه

و اون شخص توی راند اول کامل کتک خورد، موقع استراحتش نشست روی صندلی صورتش و چشماش قرمز بود کوچِش (کسیه که موقع مسابقه باید کنارت باشه) هم رو به روش ایستاده بود باهاش صحبت میکرد

الان دقیق یادم نیست اما فکر کنم توی هر مسابقه نسبت به رده‌ت یه استراحت سی ثانیه تا یه دقیقه‌ای داری بین دو تا راند

و تمام این مدت حریفش آپشن انصراف داشت

مهلت استراحت نمیداد به طرفش، تا وقتی میتونست بزنه و داور چیزی نمیگفت، میزد

حتی یه گوشه ایستاد و جلوی صورتش رو گرفت، فقط ایستاد هیچکاری نکرد، دوستم محکم سه بار پشت سر هم تو همون حالت لگد زد تو سرش

و خیلی ضعیف تر بود طوری که دوستم فقط کتک زد

نوبت مسابقه‌ش که رسید، حریفش هم وزنای خودش بود و به لحاظ جثه یخورده کوچیکتر بود

یکی از دوستام رده‌ش بالا نبود، یعنی امکان این هست که آزمون ندی و تکینک و تمرینت رو بالا ببری و اگر رده بندی شده باشه مسابقه با رده‌های پایین مسابقه بدی

اما به لحاظ تکنیک و قدر بودن مشخصا نه فقط به طور کلی خیالت راحت بود که با هم وزن و رده‌ی خودت میوفتی

سریای قبل مثل اینکه هر رده‌ای ممکن بود حریفت بشه، این سری با هم رده‌ی خودت میوفتادی، ینی به لحاظ وزن و رده برابر بودین

تو مسابقه با افرادی میوفتی که وزنتون به هم بخوره، و گاهی رده‌تون یکی باشه

خودم شرکت نکردم

یاد دوران راهنماییم افتادم که یه مدت تکواندو کار میکردم و رفتم مسابقات استانی رو ببینم

صبحی بهم گفت رفته تماشای مسابقات کشتی