اُتاقِ علـے راد

✍ فوتبال را تعطیل کنید؛ این دلخوشی را هم نمی‌خواهیم! ⏺خبرگزاری رویداد ۲۴ نوشت؛ تقریبا دیگر چیزی از فوتبال ایران باقی نمانده است. همین چهار تا بازی بی‌کیفیت و حوصله سربر لیگ هم که تعطیل شود با خیال راحت می‌توانیم بگوییم جمله معروف «تنها دلخوشی مردم فوتبال است» از حیز انتفاع ساقط شده و باید دید مجریان بی مزه صداوسیما می‌خواهند چه چیزی را به عنوان دلخوشی به مردم تحمیل کنند. ⏺برانکو در گذشته یک پیش‌بینی خارق العاده کرده بود؛ او گفته بود فوتبال ایران آماتور می‌شود؛ امروز باید گفت بحث بر سر موجودیت است. این روز‌ها که دوباره بازی‌ها بدون تماشاگر شدند، زمان برگزاری ساعت ۲ ظهر شده تا مبادا به تاریکی شب بخورند،‌ ای اف سی بار دیگر میزبانی را از ما گرفته و خارجی‌ها از ترسشان به ایران برنمی‌گردند، عملا در حال نزدیک شدن به لحظات ملکوتی «تعطیلی فوتبال ایران» هستیم. ⏺سالهاست فوتبال، آن مرغ بخت برگشته‌ای است که به قول بهرام بیضایی «در عروسی و عزاش هر دو سر می‌برند». وقت‌هایی که کشور دچار تشتت و گرفتاری است، فوتبال می‌شود مظهر غرور ملی و «تنها دلخوشی مردم» و تا دری به تخته می‌خورد، اولین دستورالعمل، ممنوعیت ورود هواداران به استادیوم است. فرقی نمی‌کند اعتراضات آبان ۹۸ باشد یا ۱۴۰۱ یا شیوع کرونا یا شرایط جنگی یا مشکل ورود زنان به استادیوم. نسخه درمان هر بحرانی در این مملکت اول «قطع اینترنت» است و بعد «برگزاری بدون تماشاگر بازی‌های فوتبال». ⏺چرا فوتبال باید تنها دلخوشی این مردم باشد؟ اصلا چطور شد به اینجا رسیدیم که «فوتبال تنها دلخوشی ما شد» و همه هم آن را پذیرفتیم؟ مگر دلخوشی‌های یک جامعه نباید درآمد، رفاه و آسایش اجتماعی باشد؟ چرا تقلیل دلخوشی، به گردش یک توپ گرد وسط یک زمین پر از چاله چوله برای ما عادی شد؟ در کجای دنیا فوتبال تنها دلخوشی مردم است؟ اصلا مگر فوتبال چقدر ظرفیت دارد که بتواند بار آرزو‌ها و ناکامی‌های یک ملت را به دوش بکشد؟ ⏺شاید خیلی هم بد نباشد اگر فوتبال مدتی تعطیل شود؛ منظور فقط این روز‌ها که فکر مردم درگیر تعداد کشته‌ها، قطعی اینترنت و وضعیت اقتصادی شده، نیست. منظور، تعطیلی به معنای واقعی کلمه است. فوتبالی که نه زمین دارد، نه حق پخش، نه مدیریت، نه تماشاگر، به چه دردی می‌خورد؟ فوتبالی که سرمایه اجتماعی‌اش به پایین‌ترین حد خود رسیده، طوری که برخی از بغض حاکمیت آرزوی شکست تیم ملی را می‌کنند، فوتبالی که تیم‌های نوجوانان و جوانان و امیدش در مراحل زیرمقدماتی و مقدماتی اوت می‌شوند، چه آینده‌ای دارد؟ فوتبالی که تنها دستاوردش صعود به جام جهانی ۴۸ تیمی است و قرار گرفتن بین یکی از ۹ سهمیه آسیا، چه چیزی قرار است به ما اضافه کند؟ اینکه هر روز از پرونده فساد، دلالی و پول پاشی در فوتبال بشنویم و با جیب خالی بیشتر حرص بخوریم خوب است؟ ⏺نخیر! ما همین به قول شما تنها دلخوشی را هم نمی‌خواهیم. تماشاگرانش را که حذف کردید، بازیکنانش را تاراندید. چند سال است معلوم نیست به چه بهانه‌ای، بازسازی ورزشگاه آزادی طول کشیده؛ ده سال دیگر هم کشش بدهید. اصلا در همه استادیوم‌ها را به خاطر بازسازی ببندید. اگر فقط به فکر درآمد‌های خودتان از راه تبلیغات نیستید، پخش زنده بازی‌ها را هم اختصاص بدهید به همان کارشناسان و مجریانی که مردم را «تفاله» خطاب می‌کنند. وقتی ما از حقوق اولیه که یکی از آنها دسترسی آزاد به اطلاعات است، محرومیم، آن یک دانه «دلخوشی» هم بماند برای شما؛ حالش را ببرید.