My favourites

چند هفته پیش هم سالگرد ۳۰ سالگی مرگ یورانیموس بود اگه درست یادم باشه. اون تایم فراموش کردم پستش کنم ولی میزارمش با تاخیر

نمیدونم به چه صورت و چطور اما abruptum قراره تو استیل‌فست اجرا داشته باشه. تا جایی که حضور ذهن دارم، it چند یا چندین سال پیش مرد. تنها احتمال پررنگ اینه که مورگان (گیتاریست ماردوک) قراره اینجا اجرا کنه چون عضو پروژه بود. اون اوایل یک ووکالیست تو بند بود که بعد از چندتا دمو از گروه می‌ره، اگه این بشر قرار باشه بیاد رو صحنه، لایو بشدت جذابی می‌تونه بشه به نظرم گرچه من کوالیتی ووکال بعد از چند دهه و... رو در نظر نگرفتم. @myfavouritessss

بعد از لیست بیشتر از ۲۰ آلبوم غمگین، احتمالا لیست ده تایی میدم از بهترین آلبوم های دی اس برای هیتر هاش (تو سین بلک). بعد از اینا اگه بشه دلم میخواد یک مقایسه انجام بدم بین آلبوم سایلنسر و آلبوم دوم (یا پنجم که هالمستاد باشه) چون بر اساس چیز هایی که قبلا خوندم و یادمه، همیشه چنین حسی برام وجود داشته که نیکلاس جدای موفقیت هنری، انگار یه جورایی حسادت می‌کنه به چیزی که سایلنسر بدست آورد. برای این موضوع من از کلاد یا چت جی پی تی استفاده میکنم به احتمال خیلی بالا و به مسائلی مثل ارزش آلبوم تو سین، میزان فروش و... می‌پردازم. @myfavouritessss

امشب یا فردا راجع آلبوم های بعدی می‌نویسم. تا اون موقع لیست بند هاتون رو بگید تا اضافه کنم باز به اون چنل. تو کامنت @myfavouritessss

Support __ #youtube link https://youtu.be/LtXKffojSN4?si=JhMY2ykFwRLpQB7- __ @myfavouritessss

باز هم اگه بندی خواستید بگید که اضافه کنم. (تو کامنت پستی که ریپلای کردم). اگه هم نبود، لیست بات و سایت دانلود از یوتیوب و... هم اینجا قبلا گذاشتم و هم اونجا

ترک بعدی یعنی behind blinds رو میتونم دومین ترک مورد علاقم تو ای پی بنامم. فضا اونقدر متفاوت نیست و حتی الهامات گرفته شده با این حال انتظار بزرگی هم به شخصه ندارم ازش چون آلبوم کامل نیست. کمترین علاقه رو ولی به ترک پایانی دارم. ترک بد نیست و به عنوان پایانبندی اوکیه اما گیرا و به یاد ماندنی هم نیست. صادق باشم، بهترین و بیاد ماندنی ترین ترک آلبوم soot هست و ای پی اگرچه اثر بدی اصلا نیست و ارزش شنیدن داره اما انگار اصلا کامل نیست و باز هم شاید برخورد من اشتباه باشه چون این ای پی هست نه full length. در پایان، همون‌طور که اول متن اشاره شد، در این سال های اخیر، آثار دی اس بی ام تک و توک میان که ارزش داشته باشند. آلبوم soot یک اثر بی نظیر قطعا نیست اما از خیلی از اونها بهتره از نظر منه مخاطب. یک آلبوم که با غمش شما رو خورد می‌کنه. __ @myfavouritessss

بنده با خیلی از بند های جدید دی اس بی ام در چندسال اخیر اصلا حال نمیکنم و به نظرم کار هاشون فاقد ارزشه در مقابل آثار کلاسیک و حتی دهه ۲۰۱۰. با این حال به آلبوم soot میشه کمو بیش شات اوت داد واقعا مخصوصاً به خاطر ترک دوم و سوم ای پی. همون‌طور که گفتم این ای پی رو میشه جزو آثار خوب دی اس بی ام تو این چندسال نامید مخصوصاً اگه اثری بخواین که به پست راک هم نزدیک باشه. اثر مالیخولیایی، سرد و دلگیره. ووکال دردش مثل درد ووکال تو آپاتی میمونه. در واقع دردی که ووکال تزریق می‌کنه از اینسترومنتال شدیدتره برای من و این کمی اثر رو به آپاتی می‌تونه نزدیک کنه گرچه از نظر اینسترومنتال شباهتی اونقدر نمی‌بینم. آلبوم از دارک امبینت هم به زیبایی استفاده می‌کنه و اتمسفر شهری و بی روح زیبایی میسازه. ترک soot اولین و شاید قوی ترین دلیل برای اینه که چرا این آلبوم یک اثر محشره تو این ژانر و تنها دلیل برای اینکه این اثر رتبه ی ۱۸ رو گرفت. با هر اوج گیری انگار چاقو رو صاف تو قلب مخاطب میکوبه. تاثیر ووکال رو نباید نادیده گرفت تو همین ترک مخصوصاً. این حس کثافت دردناک رو ده برابر رنج آور تر می‌کنه. __ @myfavouritessss

Band: Lebensgefahr Album: Soot Type: EP Release date: July 9th, 2022 Label: Independent __ بیش از ۲۰ آلبوم غمگین از ۲۰ گروه شماره ی ۱۸ __ #آلبوم @myfavouritessss

Enjoy https://youtu.be/yobrENaRJso

پایان ۲/۲: انگار نه اولین باره که به این تنهایی رسیده و نه آخرین بار و حتی شاید میخواد حس بی پایان بودن عذابی که داره میکشه رو نشون بده. در پایان باز دیستورشن میاد. اثر ناگهان یک جونی به خودش میگیره اما این انرژی که میگیره این حس رو میده که انگار غم به نوعی خشم تبدیل داره میشه و یا حتی شده. اینکه پایان آلبوم باز صدای باران، رعد و برق و باد میشه و این نحوه ی ترنزیشن اونقدر حداقل برای من جذاب نبود. به شخصه دلم میخواست آروم آروم از اواسط ترک، بارون اضافه بشه و گیتار دیستورشن هم آروم و نه یکجا تموم بشه. شاید اینطوری کمی چسبیده تر بهم به نظر می‌رسید با این حال چیزی از زیبایی این اثر کم نمی‌کنه. تا جایی که من متوجه شدم، این اثر بحث برانگیزترین قسمت آلبومه چون یکسری اون رو الکی و زیادی تکراری میدونن (حتی خود من تا قبل از اتمام متن). __ داخل پرانتز: اینکه میگم شکست عشقی رو خواهشاً با امثال love black metal و Happy days Hanging garden و کخت آراخ اشتباه نگیرید. این آلبوم حقش احترامه نه اینکه کنار اینا قرار بگیره. اینکه چرا این هارو مثال زدم، به زودی راجعش حرف میزنم. __ ممنون که خواندید. __ @myfavouritessss

پایانبندی ۱/۲: بحث برانگیزترین قطعه ی آلبوم: ترک پایانی یک اثر تک ملودی و به قولی برای چیل کردنه. مثل یک اثر دراک امبینت که میخوای دراز بکشی، به سقف نگاه کنی و گوش بدیش. گرچه متحمل ترین جواب برای حضورش در اینجا رو محکم کردن پایان آلبوم می‌دونم چون اگه با ترک قبلی آلبوم تموم میشد، حس پایان باز میداد اما وقتی با این ترک برخورد می‌کنیم، حس تنهایی و انزوا رو میشه عمیقأ احساس کرد تو اثر و به نظرم هدف از بودنش شاید واقعا همینه مخصوصاً به عنوان پایان بندی. کمو بیش آلبوم یک رویه ی شکست عشقی، خیانت، تنهایی و خاطرات رو داره تو لیریک ها و دست کم در Just for a moment This dreadful emptiness میشه دید در نتیجه همین باعث میشه به این دید برسم که بله احتمالا این اثر باید برای پایان بندی قرار می‌گرفت (چون قبلش که داشتم می‌نوشتم، گفتم چرا اینو گذاشتن تو آلبوم) که فقط به تنهایی آرتیست تو فضایی که خلق کرده اشاره کنه. تکرار، تکرار و تکرار تا فضا تغییر می‌کنه و کلین گیتار میاد و باز هم تکرار، تکرار و تکرار. شاید همین تکرار هم حرف خود آرتیست باشه. __ @myfavouritessss

ترک پنجم: به دومین نقطه اوج آلبوم و یکی از بیاد ماندنی ترک های دی اس بی ام و شاید کمی پست بلک (آلبوم لزوما دی اس بی ام خشک و خالی نیست و مخصوصاً اینجا کمی عناصر بلک گیز هم شاید بشه گفت که هست). بر خلاف تقریباً تمام ترک ها، اینجا اول کلین ووکال میشنویم و میدونیم که دردناکه اما اوج درد رو تو اسکریم های دقیقه ی دوم به نظرم میشه احساس کرد. یک سکوت خیلی ریز و سوویچ. شاید برای اینکه میدونستن بهتره آلبوم حس یکنواختی زیادی نگیره، شاید برای اینکه به مخاطب بیشتر حس نزدیکی بده، شاید برای گل سر سبد آلبوم شدن و شایدم به هر سه دلیل تو این ترک هارش ووکال صرفاً چندتا اسکریمه و نه بیشتر اگرچه در بکگراند هست و خب این حرکت جدای از هوشمندانه بودن (گرچه آنچنان چیز بزرگی نیست)، باعث پدیدار شدن یکی از زیباترین آثاری شده که به نظرم هرکسی می‌تونه بشنوه. ترک رفته رفته خلوت تر میشه و به یک پایان بندی بسیار زیبا میرسه. اینجا عملا آلبوم دیگه تموم میشه گرچه یک ترک طولانی می‌مونه ولی واقعیتش به نظرم پایان بندی آلبوم همینجاست که در نهایت به صدای باد و باران میرسه. __ @myfavouritessss

ترک چهارم: رویه کاملا ثابته و مقداری تکراری اما خب زیباییش رو کم کم باز نشون میده یکم که میگذره مخصوصاً فضا از جایی که گروه کر و ارکستر اضافه میشه. اونجا زیبایی واقعیش رو میتونید احساس کنید. دقیقه ی شیش ترک وارد یه فضای جدید میشه و چیزی رو می‌شنوم که تو آستری امروز هم کمو بیش میبینمش. نوع کلین خوندن و ریف جوریه که حس آثار جدید آستری/آستره رو میده. ترک اولش جوری هست که شاید بگید اوه این احتمالا نچسب ترین ترک آلبوم قراره باشه (مخصوصاً اگه پیش داوری زیاد بکنید) ولی هرچی که میگذره بیشتر حس می‌کنید انگار قلبتون رو داره لمس می‌کنه و ترک با نوعی اسکریم از جنس اسکریم های کیم کارلسون (بیشتر تو هایپوترمیا شاید) تموم میشه. __ @myfavouritessss

ترک سوم: بعید می‌دونم کسی باشه که دی اس بی ام رو بشناسه و ترک افسانه‌ای This dreadful emptiness رو نشنیده باشه. این اثر اولین نقطه ی اوج آلبوم می‌تونه نامیده بشه و در عین حال یکی از مطرح ترین آثار بند. ووکال گرچه از نظر تکنیکی ثابت میمونه و در کل آلبوم از هارش ووکال رو کلین فقط سوویچ میشه اما خیلی زیبا می‌تونه حس های متفاوتی بده. مثلا تو همین ترک بر خلاف قبلی، بیشتر این زوال و درد که خواننده ازش میخونه رو میشه احساس کرد (اگه نمی‌دونید و یا براتون سوال شده، اسکریم های نیمه ی اول ترک اکثرا جملات واقعی هستند و نه صرفا اسکریم خالی). درد تو این ترک انکار ناپذیره و از سوی دیگه این احساس نوستالژی و خاطرات گذشته که البته قسمت جدایی ناپذیر در این آلبومه. ترک به سکوت نسبتا کوتاهی میرسه و اجازه ی نفس گیری به مخاطب میده و با نوعی ملایمت و اوج گیری احساسی، دوباره شروع میشه ولی ووکال اولش همچنان های اسکریمه و شاید بشه گفت در دردناک ترین حالتشه. شکلی از شکوه رو میشه احساس کرد در کنار فریاد ها که پس از یک دقیقه و خورده ای سوویچ میشن رو کلین ووکال بی نظیر تیم یارتس و با یک پایان بندی بی نظیر تموم میشه. __ @myfavouritessss

در ترک دوم یعنی To fade with the dusk ووکالی که شنیده میشه اگرچه جدید نیست اما از نظر اجرایی واقعا خاص تر از بندی مثل nyktalgia بود و تا همین امروز هم این نوع ووکال تو دی اس بی ام هست اما باور دارم که بخش عمده ای به این نمی‌رسن. ووکال به خودی خود ترکیبی از احسان جنون، بدبختی و اندوهه. به اواسط ترک می‌رسیم. این قسمت همچنان مو به تن من سیخ می‌کنه. ترکیبی از فریاد های کر کننده با گروه کر و یک اتمسفر بشدت سرد. سوویچ کردن رو فضای جدید یکی از ۵۰/۵۰ ترین چیز های این آهنگه. بعد از اون لحظه ی باشکوه وقتی با چنین ترنزیشنی برخورد میکنم به شخصه، اگرچه بد نیست اما در عین حال جوریه که انگار میخوای بگی: نه بهتر بود اینطوری نشه. __ @myfavouritessss