فلیبگ

«عشقی که توی گورستان شروع بشه قبلاً مرده» اما عشقی که اونجا تموم شه همیشه زنده می‌مونه. بیا دنبالم بریم قبرستون.

هداگابلر می‌گفت «این چه نفرینیه که روی هرچی دست می‌ذارم فرومایه و مبتذل می‌شه؟» من این جمله رو هرروز توی سرم داد می‌زنم.

هرروز صبح زود، زودتر از هر دانشجوی دیگه‌ای می‌شینم تو دانشکده هنر و این موقعا صدای ساز از اتاق‌های تمرین بلند می‌شه. این ساعتایی که تنهام و پشت در اتاق‌ها پرسه می‌زنم زیباترین بخش هر روزمه.

«اما نمی‌تونم از یاد ببرم. تو برای من همیشه یرمایی، دختر. هنوزم دوستت دارم. هنوزم خیال می‌کنم تو فقط حق من بودی. من از این سرزمین نفرت دارم، یرما. از سرزمینی که این‌همه نفرین‌شده، این همه‌ بی‌عشق زندگی می‌کنه. یرما، هنوزم روزی نیست که به یادت نباشم. هنوزم روزی نیست که برای تو چیزی توی سینه‌ام نلرزه. هنوزم تو برام یرمایی، دختر.»

بیست‌سالگی؟

Thelma & Louise (1991) طلسمش شکست و بالاخره کامل دیدمش. اگه یه دوستِ دخترِ اینجوری پیدا نکنم، همه دوستای پسرمو می‌‌دم گربه‌ها بخورن.