داد و قال

امروز خیلی اتفاقی متوجه شدم که ملودی نوحهٔ ترکی معروف «زینب زینب» که اون بنده خدا موذن‌زاده می‌خوند چه‌قدر شباهت داره به «ایران ایران» که رضا رویگری می‌خوند. حالا سوال: می‌دونید چه اهمیتی داره این موضوع؟ پاسخ: هیچ اهمیتی نداره. جدی.

سلام دوستان گرامی وقت شما به خیر از اون‌جایی که امروز میلاد پیامبر اسلام بود بنده تصمیم گرفتم یک مرثیه که در عزای روز وفات پیامبر اسلام اجرا شده رو با شما به اشتراک بذارم. شاید سوال براتون پیش بیاد که آقا روز میلاد و جشن و اینها چرا عزا و سوگواری؟ پاسخ اینه که ما کاری به این مناسبات تقویم نداریم و هر کاری دل‌مون بخواد می‌کنیم، تقویم برای ما تصمیم نمی‌گیره، این ماییم که برای تقویم تصمیم می‌گیریم. سوال دیگری هم ممکنه براتون به وجود بیاد که آقا ما اصلا مسلمان نیستیم این مباحث به ما چه ارتباطی داره؟ در پاسخ باید بگم که آقا ما اینجا دنبال موسیقی و گوشه و دستگاه و این‌چیزهاییم کاری به اعتقادات کسی نداریم. حالا از این‌ها بگذریم این دوست‌مون جناب کردی‌زاده به عقیده من یکی از بهترین صداهای این مرز و بوم رو داشت. خود بوشهری‌ها که می‌گن سواد چندانی نداشت و همینجوری فقط یه چیزی می‌خوند ولی بنده معتقدم ایشون حداقل یه آشنایی کمی با ردیف آوازی داشت. مثلا در همین اجرا ابتدا حول پردهٔ گوشه حسینی می‌خونه بعد وارد دشتی می‌شه و در گوشه «چوپانی» هم یه چیزی می‌خونه دقیقا اینجا 04:21 خلاصه شانسی شانسی که نمی‌شه همچین اجرایی کرد، لابد طرف یه چیزی هم بلد بوده دیگه. این بنده خدا یه شانسی هم آورد همون قبل از انقلاب به رحمت خدا رفت وگرنه فکر می‌کنم همون بلایی که بعد از انقلاب سر «سید جواد ذبیحی» آوردن سر ایشون هم می‌آوردن چون ایشون هم در اجراهاش حین نوحه‌خوانی و مرثیه‌خوانی صراحتا برای محمدرضا شاه دعا می‌کرد و علاوه بر این ترانه‌های شاد محلی و شروه با اشعار عاشقانه و خیام‌خوانی هم اجرا می‌کرد. باور کنید خودم هم نمی‌دونم این اطلاعات به چه دردتون می‌خوره که دارم باهاتون به اشتراک می‌ذارم ولی خب دیگه ما هم اینجاییم برای مطرح کردن همین موضوعات و خلاصه همینه که هست. دوست‌تون دارم. شب‌تون به خیر.

این بنده خدا «شنبه نصیریان‌پور» هم ظاهرا این اواخر به رحمت خدا رفت. ایشون اهل بهبهان خوزستان بود و خواننده محلی بود و متأسفانه اجراهای زیادی از ایشون در دسترس نیست. اگر کسی اجراهای بیشتری از ایشون داره برای ما هم بفرسته بقیه هم گوش کنند. این دو اجرا هم قبلا از مرحوم گذاشته بودم اینجا: ۱– ویسی سر قولت ۲– تصنیف سه‌گاه

در راستای همین موضوع اگر دوست داشتید لینک‌های زیر رو هم ببینید: https://t.me/daadoqal/3240 https://t.me/daadoqal/940 https://t.me/daadoqal/939 https://t.me/daadoqal/955

سلام و درود دوستان. بعد از مدت‌ها اومدم براتون پرحرفی کنم. این ویدیوی کوتاه رو توی یوتیوب دیدم، به نظرم جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بذارم. این آهنگ رو احتمالا شاید با صدای «سندی» شنیده باشید. البته که خود سندی هم این آهنگ رو از یه گروه بحرینی کش رفته و کپی کرده بعد اومده یه سری تغییرات داده توی شعر و این‌ها که حالا ما کاری نداریم. چیزی که ما باهاش کار داریم ریتمه، بنده می‌خوام راجع به ریتم یه چیزی بگم. شما اگر همین ویدیو رو دقت کنید می‌بینید و می‌شنوید که در عین حال که حضار مشغول به رقص هستن ولی ریتم خیلی هم تند نیست و ملایمه. حالا اون اجرای سندی رو گوش کنید ریتمش خیلی تندتر از اینه، یه جورایی دوپس‌دوپسیه و آدم رو به یه رقصی وا می‌داره که همه می‌ریزن وسط و خرتوخر و بی‌نظمی و اینها. خلاصه حرف بنده اینه که با یه ریتم ملایم که زیاد تند نیست هم می‌شه رقصید نیاز نیست حتما ریتم تند باشه. نمی‌دونم حالا شاید هم نکته چندان مهمی نباشه این چیزی که بنده عرض کردم ولی خب دلم خواست عرض کنم دیگه به بزرگی خودتون ببخشید. @DAADOQAL

با تشکر از دکتر بهمن کاظمی و پژوهشگر ارجمند جناب آقای نورمحمدی جهت انتشار این سند ارزشمند 🌺

‍ 💠 جان برخی آذربایجان باد 🔹تا کنون در تمامی منابع مربوط به زندگی و آثار عارف چنین تصور می‌شد که این تصنیف در سال ۱۲۹۹ و در هنگام اقامت عارف در تهران ساخته شده است. با به دست آمدن سندِ تازه‌یابِ اشعار عارف به خط علی بیرنگ مشخص می‌شود که وی این تصنیف را در استانبول ساخته ولی آن را در سال ۱۲۹۸ در تهران منتشر کرده است. این نسخۀ تازه‌یاب، صورت غزل‌ها و تصنیف‌های کنسرت آذربایجان است که علی بیرنگ از روی نوشتۀ عارف رونویس کرده و در هشتم مهر ۱۳۰۵ برای وی از تبریز به بروجرد فرستاده است. عارف در این خصوص نوشته است: «این تصنیف را باز در همان اوقات مهاجرت ننگین در اسلامبول با یک روح نفرت راجع به ترک‌ها[ی عثمانی] در همان موقعی که می‌نوشتند تبریز را قشون ما اشغال کردند ساخته، در مراجعت به ایران هنگام قدرت وثوق‌الدوله و اوقات زمامداری و ریاست وزرایی او در طهران منتشر کرده، بعد به طرف اصفهان و از آن جا به عراق مسافرت کردم. در شب دویم نمایش آذربایجان در پردۀ اول کنسرت بعد از غزل قبل خوانده شد.» 📚مأخذ: عارف موسیقی‌دان، انتشارات ماهور، چاپ دوم، ص ۹۷ ⚜️از مجموعۀ استاد ناصرالدین حسن‌زادۀ تبریزی