Gone with the sea.

هیچکس نمیتونه بهتر و بیشتر از خودم عذابم بده.

اصلا انگار هوا از ساعت دوازده به بعد برای مغز مسموم میشه. یا فقط باید فرار کنی و بخوابی یا کنترلت رو بدی دست ساید مازوخیسمت و از قصد بیدار بمونی.

بعضی وقت‌ها چقدر زود غریبه میشیم. چقدر زود یه رابطه میوفته تو سراشیبی و چقدر زود همه چیز تموم میشه.

” تهوع آنجا مانده، در نور زرد، خوشحالم، این سرما خیلی ناب است، خیلی ناب است امشب. آیا خودم موجی از هوای یخ‌زده نیستم؟ که نه خونی داشته باشم، نه لنف، نه گوشت. که در آن مجرای دور و دراز جاری شوم و بروم سمت آن رنگ پریدگی، که فقط سرما باشم و بس. این هم از آدم‌ها. سایه‌ها برای چه می‌آیند اینجا؟ “

— تهوع ، ژان پل سارتر

We were born to die.

یک روز وقتی سرگرم درست کردن دریپ کافی موردعلاقت برای جفتمونی ، یواشکی یک گوشه وایمیستم و ازت فیلم میگیرم.

توی نامه براش نوشتم : ” مرگ در اینجا چون گرد در هواست. همه‌ی دریچه‌ها را ببندم نیز ، سرانجام به اتاقم می‌آید. “

Date idea.

دقیقا همون روزی که نباید ، همه کس و همه چیز روی من کیلیک میکنن تا درصد صبر و اعصابم رو بسنجن. چیرز واقعا.

It felt like something holy, like souls bleeding.

برای بار nام بهم ثابت شد که بعضی‌ از آدما واقعا لیاقت این که انگشت کوچیکت رو هم براشون تکون بدی ندارن چه برسه چیزای دیگه ؛