لُجّه

• • ~~~ آن شب خانه خالی بود و گرسنه بودم و پولی در بساط نداشتم. ته‌بطری جامانده از مهمانی چند شب قبل را بالا کشیدم و کنار رودخانه رفتم و مثل کارتن‌خواب فیلم پیش از طلوع به زوج‌هایی که در من تحرکی ایجاد می‌کردند پیشنهاد کردم برای‌شان شعر یا چیزی بنویسم و آنها هر چقدر خواستند به من بدهند. پنج زوج پذیرفتند و دو سه تا مسخره‌م کردند. از آن پنج تا هم دو تا بعد از نوشته‌ها دستم انداختند. از بقیه پول یک ساندویچ کوکو درآمد. حالا بیشتر از قبل دارم به کولی بودن فکر می‌کنم.

از خشکی ساقه‌ها به برگ‌هاش ریخته بود و سایه را هر جا که جستجو می‌کرد به خودش بازمی‌گشت گرداگرد خودش، شیارهای باریک. تهران مهر۰۲

امروز غروب تو خیابون کریمخان، حوالی کتابفروشی ثالث بساط می‌کنم. بیاید همدیگه را ببینیم.

• • ~~~ چیزهای عجیبی یاد آدم می‌ماند و می‌آید، مثلاً از صبح نمی‌دانم چرا یادم افتاده هوشنگ گلشیری یک جایی گفته یا نوشته بود(نقل به مضمون) که: «خبر بد را شب‌هنگام نباید به کسی داد، چون آن آدم تا صبح باید این بار اندوه را تنهایی به‌دوش بکشد.»

• • ~~~ پروژه‌ی هاروارد بر زنان قاجار آرشیو درخشانی از اسناد و عکس‌هاست. روزها می‌شود در آن ول‌چرخید، پژوهید، دید، خواند، خیالید (از خودم در کردم این ترکیب را) و ...

دیشب تو خواب چیزی دیدم مثال تصاویر پشت‌همی که می‌گن دم مرگ میاد سراغ آدم. لحظه‌های عشق‌ورزی، دعواها، مهمونی‌ها، خنده‌ها، دوستام، محبوب‌هام، مستطیل سبز چمن فوتبال و شوق گل زدن، خوابیدن تو خیابونای اصفهان، سرگردونی تو خیابونای نیمه‌‌شب تهران، تجاوز ارشدهای یگان پادگان به منشی یگان (سه‌نفری ساعت پنج صبح)، رها شدن دست مادر، رها شدن دست معشوق، تجاوز، بچه‌های برادرم، تصویرهای مادرم تو توده‌ی مشکی چادر که مثل سد همه جا جلوم بود، خونه بیدآباد، کرمان (مثل حس پیداکردن گل سرخی تو یه ناکجا)، سکس، گریه، لحظه‌ی خردشده ویولونم، جنب شدن تو بازداشتگاه اواخر نوجوونی، تجاوز دو تا سرباز به رفیقت با کتک‌زدن با میله، دادگاه‌ها، کتک زدن متجاوز تو پاسگاه، اولین تجربه‌ی ارضا شدن، بسیج و کلاس قرآن زوری، میز فرمانده بسیج و تخت چرک کثافتش کنار اون میز و و و... از دیشب سنگینم، نمی‌تونم خودم رو جمع کنم، با بدنم غریبه‌م، چشم‌اندازم حباب‌ ثانیه‌هاست که بترکه و سیگار و گریه و...