.REAL LIES.

.

کاش میشد باقی عمرمو بدم به یکی که واقعا دلش میخواد زندگی کنه

بهار ما گذشته.

دیدی چه بلایی سر همین یکباری که زندگی میکنیم‌ اومد؟

همچنین💔

مراقب باشید🖤

میترسم. از عشق از توجه از لمس شدن از هر کوفتی که منو از دنیای خودم دور کنه میترسم. دنیای کوفتی من پر شده از نفرت و خشم و تنفر. من باید متنفر بمونم تا بتونم نفس بکشم. من قلب داشتم. پروانه هارو دوست داشتم رنگ سرخ گلای رزو دوست داشتم من به بچها لبخند میزدم آدمای عاشقو با عشق نگاه میکردن از تاریکی میترسیدم. الان؟ الان نور منو مچاله میکنه. عشق منو دور میکنه. گلای رز ، منو خشک میکنه. اما تاریکی.. سیاهی نفرت خشم درد و شاید دوری..

.

نشده. میترسم هیچوقتم نشه. نشه که یادم بره. خندیدن یادم رفته. زندگی کردن یادم رفته. یادم رفته قبلا ساعت چند از خواب بیدار میشدم و تا کی طول میکشید که با ذوق لباس انتخاب کنم و آرایش کنم و برم تنهایی کل شهرو بگردم. یادم رفته غذای مورد علاقم چی بود یا حتی چرا عاشق شکلات بودم. یادم رفته کجا بیشتر بهم خوش میگذشت کجا کمتر. چون دیگه هیچجا خوش نمیگذره. دیگه غذا میخورم که زنده بمونم و آرایش کردن برام مسخره ترین کار دنیاست. چه اهمیتی داره چی بپوشم و چه شکلی باشم وقتی زندگی انقدر مزخرفه؟ چرا زود بیدار شم که شبا زودتر بخوابم؟ یادم رفته. همه چیزو. جز غمی که تو بهم دادی. کاش اونم یادم بره