نآ

‏وقتی به چشم‌هایت فکر می‌کنم، می‌خواهم برای آن‌همه زیبایی و گیرایی گریه کنم و از گریه بمیرم.

دنیا حسادت داره به چشمات از بس که بی رحمانه زیبایی.

عزیز من، تو دریچه دیگری از زیبایی هستی. که دوست داشتم میشد فقط من، به تماشای هرآنچه از توست، می‌نشستم.

‏نمی‌دانم آیا تو واقعا زیبا بودی یا من خیلی دوستت داشتم. به هر حال چیزهایی که از تو به خاطر می‌آورم حتی تلخ‌ترین‌هایشان، جز زیبایی نیستند.

زیبایی در او جاری بود، در او می دوید.

‏نمی‌دانم این زیبایی تو بود که مرا مسحور کرد یا تنهاییم بود که مرا در این دام انداخت. هرچه که بود هر روز به دیوانه شدن نزدیک‌ترم می‌کند.

‏اگر حد دوست داشتن هرکس مقدار زیبایی اش بود، در دوست داشتن تو افراط معنی نداشت.

زمانی که نوبت به شناساندن مفهوم زیبایی به مخلوقات رسید، خدا دست به آفرینش تو زد.

‏میگفت: در زندگیتان باید کسی باشد که بتواند با مداد سیاه برایتان رنگین کمان نقاشی کند، و من به چشمهای سیاه شما که دنیای تیره من را مملو از رنگ و زیبایی کرده بود می اندیشیدم.

تو نبودی من به سوگ غم نشستم.

‏انتظار داشتن از آدما عبث و بیهوده‌ست.

گردن>>>>>

‏همه از دم کسشرن فقط بعضی روزا یادشون میره پنهونش کنن.