𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

بهم نگو عاشقتم به جاش بیا یه جایی یه گند بزرگ به بار بیاریم و با خنده فرار کنیم.

ای کاش عشقمون مثل فیلم‌ها هیجان انگیز بود، نه که مثل کتابها تلخ.

وای از آن رفتگان بی‌برگشت.

من عشق نمیخواهم، همینکه کسی باشد تا جلوی بدحال بودنم را بگیرد کافیست.

مرا انطوری بمیر که جک برای رز مرد و طوری زندگی کن که احمد ایدارا.

نه، اداشو درمیارم تا بتونم بنویسم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ مجنونی؟

من طوری از تو مریضم که حتی خودت هم نمیتونی به دردهام تریاق باشی.

چطوری اولین هفته دی؟ چطوری اخرین هفته تیر؟

ای کاش انقدر روی اتیشی که توی وجودم از خودت درست کردی اب نریزی.

خیال میکنی به ادم‌هایی که دوست میداری حسادت میکنم، خیال میکنی که خودخواهم که تورا فقط برای خودم میخواهم. شاید هم فکر میکنی که احتمالا سوجی‌ای چیزی هستم که دست از سرت برنمیدارم. کاش میشد میگفتم که ‌کاملا در اشتباهی. من فقط از انهمه زیبایی‌ای میترسم که در اختیار این و ان میگذاری و انها بعد از یک شب به فراموشی میسپارند. من نگران برق ان چشم‌ها و ان بویی از تن تو هستم که به غیر از من کسی در هیچ کجا از تو ثبت نخواهد کرد. میترسم روزی بمیری، بدون اینکه قسمتی از وجود بی‌انتهای درخشانت برای کسی به یادگار بماند.

عزیزم، اینطوری که نمیشه. یا اونی رو انتخاب کن که وجودت رو بدون نوشتن ازت هدر بره، و یا کنارم باش و نزار کلماتم رو برای بد گفتن از تو و نوشتن از این سگ حیف کنم.

حقیقت تلخ اینجاست که نه تو میخوانی و نه دیگران میفهمند و نه من میتوانم دست از نوشتنت بردارم.

این تو نیستی که قلبم رو به درد میاری، بلکه این داغ تمام اشک‌هاییه که از سر لجاجت باهات نریختم و حالا انقدر راه وجودم رو بستن که نمیزارن پوستم رو باز کنم و بزارم از زیر رگ‌هام خارج بشی و بری.

کاش میشد تورو توی قسمتی مشخص و معمول از زندگیم میچپوندم. ای کاش اونقدر نزدیک بودی که برای جدا کردنت از خودم مجبور بشم استخونام رو بتراشم و یا انقدر دور بودی که حتی اگر جدا از من میمردی با خبر نشم. اما تو گوشه ای ایستادی و با نبودت استخونام رو میشکنی و با وجودت هرروز میکشی.

ای کاش نوعی قبر هم میساختند برای ان دسته از مردن هایی که با وجودشان هنوز نفس میکشی و چند دقیقه بعد مجبوری بلند شوی و طوری رفتار کنی انگار که هنوز زنده‌ای.

کاش ملخی بودم که بعد از جفتگیری کشته میشد، یا پنگوئنی که بعد از انجام کارش غیبش میزد. ای کاش روباهی بودم که به محض مردن جفتش جون میداد. ای کاش هر جانوری بودم غیر از انسانی که هیچوقت به تو نمیرسد.

سرم درد میکنه، گمونم دوباره از خواب بیدار شدی و داری توی فکرم قدم میزنی. کاش مثل اخرین باری صدات رو بریدم خفه شی و یه گوشه تنگ و تاریک برای خودت به مردن ادامه بدی. قسمتی محو از خاطراتم.

#part231 چهره‌ش حالت خاصی داشت و بزرگتر از سن عددیش به نظر میرسید. درواقع اگر از دور نگاهش میکردم و چیزی ازش نمیدونستم، حدس میزدم اندازه خودم باشه. اما خب اخلاق و رفتارش کاملا به تاریخ تولدش میخورد. _نمیترسی برم بهشون بگم پشت سرشون حرف زدی؟ نفس عمیقی کشید و شونش رو انداخت بالا و نگاهش رو به سمت دیوار متمایل کرد. غزل_همین الانشم همتون ازم بدتون میاد. فرقی به حالم نمیکنه. میکنه؟ برق چشم‌های درشت قهوه‌ایش رو از نظر گذروندم و کمی از سوالم پشیمون شدم. ممکن بود فکر کنه ادم دوروییم. نظرش اونقدرها برام مهم نبود، اما نمیخواستم اونطوری بنظر بیام. همین الانشم اهورا به اندازه کافی ناراحت و عصبیش کرده بود. _نه. مگه چیکار کردی؟ درحالی که چشماش به خاطر فرو رفتن ابروهاش توی هم کمی خمار بنظر میرسیدن زل زد بهم. کمی توی جاش تکون خورد و دسته موی لخت قهوه‌ای که جلوی چشمش افتاده بود زد پشت گوشش. از چهره جدیش خوشم میومد. لبخند کمرنگ کجی گوشه لبش نشست و بازدمش رو با صدایی بی شباهت به خنده فوت کرد بیرون. سرش رو بلند نکرد و به جاش چشماش رو به سمت بالا چرخوند. غزل_سوال جالبیه. تو از کسی که با پسری که دوستش داری بخوابه خوشت میاد؟ لب هام رو به هم فشردم و با خونسردی گفتم؛ _من پسری رو دوست ندارم. غزل_خوبه، چون منم نمیدونم تینا چطور دوستش داره. با اینکه میدونستم حق داره اما نگاه جدی ای بهش انداختم. به هرحال اهورا دوستم بود. اخلاقای بدش، زبون تندش و حرفاش اصلا دست خودش نبود. درواقع نمیشد اینطور گفت چون همشون رو در حالت عادی میزد. وقتی که هیچی مصرف نکرده بود تا بشه به خاطر اون طبرئش کرد. اما دلیل محکم تری برای تمام این چیز‌ها وجود داشت. شرایط عادی ای که توش بزرگ شده بود به معنای واقعی کلمه ریده مال بود. درکش میکردم، شاید حتی اگر من هم جای اون بودم خیلی بدتر میشدم. _تو با دوست پسر کسی نخوابیدی. الان میرم بیرون به اهورا میگم گندی که زده رو جمع کنه. دوست داری میتونم باهاش حرف بزنم. ابروهاش رو انداخت بالا و لب هاش رو به هم فشرد. توی بازی با اجزای صورتش دقیقا مثل خودم بود، این کار اعتماد به نفس بالایی میخواست که هرکسی نداشت، البته از نظر من. مردم بیشتر با کلماتشون حسی که داشتن رو بیان میکردن و زبان بدن به کلی از یاد رفته بود. شاید به خاطر وجود اونهمه دروغ توی جملات بود که عمق هیچکدوم از احساسات درست به نظر نمیومد. غزل_نه. لازم نیست. به تینا هم نمیخواد چیزی بگی. بزار بدونه اهورا دوستش نداره خودش رو معطل نکنه. حرفش باعث شد کمی جا بخورم. انتظار این رو نداشتم. حالا یه نقطه تفاوت بزرگ با سارینا داشت. با قایم کردن همه چیز سعی نمیکرد خودش رو طبرئه کنه. نگاهی به سر تا پاش انداختم و سرم رو کج کردم. _اینطوری فکر نکنم دیگه بشه جمعش کرد. شونه‌هاش رو انداخت بالا که ادامه دادم؛ _نمیترسی؟ قراره حسابی پشت سرت حرف بزنن. لبخند کوچولویی گوشه لب های صورتیش نشست و گفت؛ _تو ازم دفاع میکنی. مگه نه؟ خیلی اروم نگاهم رو از لب‌هاش گرفتم و به چشماش دوختم. _نمیدونم. اگر نکردم چی؟ غزل_عیب نداره. اونوقت دیگه افتخار دیدن من رو نخواهید داشت. نفس عمیقی کشیدم و موهام رو از توی صورتم زدم کنار که نگاهش خیره تر شد. طور عجیبی نگاهم کرد، خیره، با دقت و خمار. معذب نمیشدم، اما انتظار داشتم خودش بشه. ناخوداگاه سوالم رو دوباره تکرار کردم. _نمیترسی؟ غزل_از اینکه ازم متنفر باشید؟ نه. اخرین کسی که انتظار داشتم دوستم داشته باشه مامانم بود، که کاملا بی دلیل نداشت. شما که دیگه دلیل دارین. با اینکه لبخند بزرگ دندون نمایی کنج لبش بود احساس کردم صداش برای لحظه‌ای گرفت و چشماش برق زد. شاید این حرف رو زده بود که جلب توجه کنه، مثل همه حرفای دیگش.. اما احساس عجیبی بهم داد. برای لحظه ای حس کردم که شاید اونقدر‌ها هم کم سن و بی عار نباشه. شاید حرفایی که میزد شعار و از سر جلب توجه نبودن. شاید فقط به کمک احتیاج داشت و همه چیز برعکس بود. لبام رو توی دهنم کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم و به در دوختم. دستم اروم روی دستگیره نشست. دلم نمیخواست برم، میخواستم حرف بزنم. بیشتر بفهمم و شاید کاری که همیشه ازش متنفر بودم رو انجام بدم. دلداری دادن. همین هفته پیش بود که میگفت پدر داداشش داشته خفش میکرده و همین موضوع برای نقض طرز فکرم راجع بهش کافی بود. حالا احساس میکردم همه اون خط‌های روشن و تیره روی پوست لطیف دستاش دلیل محکمی داشتن. و فقط به خاطر ترس از به هم خوردن روابطش با دوستاش نبودن. دغدغه هایی همه ادما توی این سن داشتن و ازش رنج میبردن..